Με το νέο τους άλμπουμ οι Paradise Lost, Ascension, οι Βρετανοί doom-death πρωτοπόροι δείχνουν πως η δημιουργικότητα τους όχι μόνο δεν έχει στερέψει, αλλά ανανεώνεται με μια ακατέργαστη δύναμη που συγκλονίζει.

Σήμερα, το 2025, οι Βρετανοί συνεχίζουν ακάθεκτοι, με τέσσερα από τα πέντε αρχικά μέλη να παραμένουν στο line-up. Στις 19 Σεπτεμβρίου κυκλοφορούν το 17ο full-length studio album τους, με τίτλο Ascension, μέσω της Nuclear Blast Records.

Το ερώτημα για τους Paradise Lost είναι αναπόφευκτο: έχουν ακόμα τη δύναμη να σταθούν σε μια μουσική σκηνή που αλλάζει συνεχώς; Η απάντηση βρίσκεται στo νέο του άλμπουμ Ascension.

Από το Doom/Death στο Gothic και πίσω

Οι Paradise Lost ξεκίνησαν ως πρωτοπόροι του doom/death metal, αλλά γρήγορα έκαναν τολμηρά βήματα προς το gothic metal, χαρίζοντας στον κόσμο δίσκους-σταθμούς όπως τα Icon και Draconian Times. Δεν έμειναν όμως στάσιμοι· με το Host (1999) ξάφνιασαν πολλούς με τη στροφή τους σε synth pop στοιχεία, προκαλώντας έντονες συζητήσεις στους metal κύκλους.

Στη συνέχεια, έκαναν ακόμα μία στροφή, επιστρέφοντας σταδιακά σε έναν ήχο που συνδυάζει το doom/death με το gothic. Αυτό το ύφος σταθεροποιήθηκε με άλμπουμ όπως το The Plague Within (2015), που ανέδειξε ξανά τη σκοτεινή τους δύναμη.

Με το Ascension, η μπάντα δείχνει ότι όχι μόνο έχει βρει την ισορροπία της, αλλά εξακολουθεί να εμπνέεται και να εξελίσσεται.

Ο ήχος του Ascension

Αν έχεις αγαπήσει τις τελευταίες δουλειές των Paradise Lost, θα νιώσεις αμέσως οικεία με το Ascension. Το άλμπουμ ανοίγει με riffs που θυμίζουν την doom/death περίοδο τους, αλλά πολύ γρήγορα ξεδιπλώνει και την πιο μελωδική, gothic πλευρά τους.

Η παραγωγή, την οποία ανέλαβε ο Greg Mackintosh, βρίσκει τη χρυσή τομή: βαριά κιθαριστικά στρώματα, καθαρά και βρώμικα φωνητικά του Nick Holmes που εναλλάσσονται με άνεση, και μια ατμόσφαιρα που ισορροπεί ανάμεσα στη σκληρότητα και τη μελαγχολία.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Paradise Lost (@officialparadiselost)

Ας δούμε το άλμπουμ ανά κομμάτι ξεχωριστά

• “Serpent on the Cross”
  Εκρηκτικό ξεκίνημα που θυμίζει την πιο doom/death πλευρά της μπάντας. Βαριά riffs, σκοτεινή ατμόσφαιρα και φωνητικά που εναλλάσσονται δυναμικά. Θυμίζει γιατί οι Paradise Lost θεωρούνται πρωτοπόροι του είδους.
• “Tyrants Serenade”
  Πιο μελωδικό και gothic, με καθαρά φωνητικά που δίνουν μια αίσθηση μεγαλείου. Ένα κομμάτι που φέρνει στο νου την εποχή του Draconian Times. Το ρεφρέν είναι από τα πιο κολλητικά του δίσκου.
• “Salvation”
  Ένα τραγούδι με έντονη μελωδικότητα, χωρίς να χάνει τον σκοτεινό χαρακτήρα του. Οι κιθάρες ανοίγουν τον ήχο, ενώ η φωνή δημιουργεί ατμόσφαιρα λύτρωσης και εσωτερικής αναζήτησης.
• “Silence like the Grave”
  Doom στον πυρήνα του. Αργό, βαρύ και καταθλιπτικό, με riffs που πέφτουν σαν πέτρες. Ένα κομμάτι που δείχνει την αδυναμία του συγκροτήματος να ξεφύγει από τις σκοτεινές του ρίζες – και καλά κάνει.
• “Lay a Wreath upon the World”
  Ένα τραγούδι με ισορροπία ανάμεσα στη gothic μελωδία και τα doom στοιχεία. Ο τίτλος παραπέμπει σε τελετουργία, και έτσι ακριβώς ακούγεται: σαν ένα μουσικό μνημόσυνο γεμάτο μεγαλείο.
• “Diluvium”
  Το λιγότερο εντυπωσιακό σημείο του δίσκου. Δεν έχει την ίδια ένταση με τα προηγούμενα, και παρότι δεν είναι αδιάφορο, μοιάζει πιο αδύναμο σε σύγκριση με τα highlights.
• “Savage Days”
  Ένα κομμάτι που φέρνει πίσω μνήμες από το One Second (1997). Πιο ανοιχτός ήχος, πιο πειραματικό, με μια ενέργεια που το ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα. Δείχνει την ικανότητα της μπάντας να εξελίσσεται.
• “Sirens”
  Ένα από τα πιο δυνατά τραγούδια του Ascension. Μελωδία, σκοτεινή ατμόσφαιρα και ένα ρεφρέν που σου μένει. Αναδεικνύει το πώς οι Paradise Lost ξέρουν να παντρεύουν την επιθετικότητα με την ατμοσφαιρικότητα.
• “Deceivers”
  Ένα πιο άμεσο τραγούδι, με ρυθμό που τραβάει. Δεν είναι από τα highlights, αλλά διατηρεί την ένταση του άλμπουμ.
• “The Precipice”
  Σκοτεινό και βαρύ, με doom στοιχεία να κυριαρχούν. Ένα κομμάτι που προετοιμάζει τον ακροατή για το δυνατό κλείσιμο.
• “This Stark Town”
  Από τα πιο βαριά του δίσκου. Ένα κομμάτι-δυναμίτης που δείχνει την ακατέργαστη δύναμη των Paradise Lost. Στέκεται σαν αποκορύφωμα της doom πλευράς τους.
• “A Life Unknown”
  Κλείσιμο με gothic ύφος, πιο μελωδικό και ατμοσφαιρικό. Ένα τραγούδι που αφήνει τον ακροατή με μια αίσθηση μελαγχολίας και κάθαρσης ταυτόχρονα.

Ακούστε εδώ το νέο τους αλμπουμ

Τι μας αφήνει το Ascension

To άλμπουμ το χαρακτηρίζει ένας κοινός παρονομαστής που είναι η μελαγχολία μια αίσθηση που ενώνει doom, gothic και death στοιχεία σε ένα ενιαίο σύνολο. Θυμίζει τις παλιές δουλείες και μας φέρνει μια νοσταλγία. Η παραγωγή από το Grag Machintosh ισορροπεί αρμονικά ανάμεσα στη βαρύτητα κα στην λεπτομέρεια. Το Ascension δεν είναι απλά μια συλλογή τραγουδιών· είναι ένα ταξίδι που θέλεις να το ακούσεις από την αρχή μέχρι το τέλος