O κινηματογράφος τρόμου έχει επιστρέψει ξανά και ξανά σε αυτή την ιδέα, άλλοτε με φαντασία και άλλοτε με ευκολία. Τα Ταρώ του Θανάτου (Tarot), η νέα horror πρόταση του Netflix που σκαρφάλωσε γρήγορα στις πρώτες προτιμήσεις του κοινού, προσπαθεί να παίξει με τη μοίρα, αλλά τελικά δείχνει να εγκλωβίζεται στα ίδια του τα σύμβολα.

Η ταινία απευθύνεται ξεκάθαρα σε ένα νεανικό κοινό. Δεν το κρύβει. Δεν το αποφεύγει. Το ερώτημα είναι αν καταφέρνει να ξεφύγει από την παγίδα της ευκολίας και να προσφέρει κάτι περισσότερο από ένα ακόμα «ένοχο» horror βραδιάς. Η απάντηση δεν είναι απόλυτη. Είναι, όμως, ενδιαφέρουσα.

Υπόθεση: όταν οι κάρτες ανοίγουν και η μοίρα κλειδώνει

Η ιστορία ξεκινά όπως δεκάδες άλλες ταινίες τρόμου πριν από αυτή. Μια παρέα νεαρών φίλων, φοιτητές όλοι, αποφασίζουν να περάσουν λίγες ημέρες χαλάρωσης σε μια απομονωμένη έπαυλη. Το μέρος δείχνει ιδανικό για διασκέδαση. Μεγάλο σπίτι, σκοτεινοί διάδρομοι, μια αίσθηση ότι κάτι δεν πάει εντελώς καλά.

Σύντομα, η περιέργεια τους οδηγεί σε ένα κλειδωμένο δωμάτιο. Ένα απλό χαρτί στην πόρτα γράφει «PRIVATE – KEEP OUT». Φυσικά, αυτό αρκεί για να τους κάνει να μπουν. Εκεί ανακαλύπτουν ένα παλιό ξύλινο κουτί, διακοσμημένο με παράξενες χαράξεις. Μέσα βρίσκονται χειροποίητες κάρτες ταρώ, κάθε μία με έντονα, σχεδόν απειλητικά σχέδια.

Η Χέιλι, η πιο συγκρατημένη της παρέας, έχει ήδη μια δύσκολη συναισθηματική κατάσταση. Προσπαθεί να διαχειριστεί έναν πρόσφατο χωρισμό, αλλά και την απώλεια της μητέρας της. Παρά τον αρχικό της δισταγμό, δέχεται να διαβάσει τις κάρτες. Γνωρίζει από ταρώ και αστρολογία, αλλά αντιμετωπίζει τη διαδικασία περισσότερο ως παιχνίδι. Τουλάχιστον στην αρχή.

Οι προβλέψεις που κάνει είναι υπερβολικά συγκεκριμένες. Δεν μοιάζουν με τις συνηθισμένες αόριστες ερμηνείες. Κάθε φίλος λαμβάνει ένα μέλλον που μοιάζει δυσοίωνο, σχεδόν καταδικασμένο. Και πολύ σύντομα, οι προβλέψεις αρχίζουν να πραγματοποιούνται. Οι θάνατοι έρχονται με τρόπους που συνδέονται τόσο με τις κάρτες όσο και με τα ζώδια των θυμάτων. Η μοίρα δεν αφήνει περιθώρια διαφυγής. Όσο περισσότερο προσπαθούν να ξεφύγουν, τόσο πιο βαθιά μπλέκουν.

Ένα γνώριμο μονοπάτι τρόμου

Από τα πρώτα λεπτά γίνεται σαφές ότι Τα Ταρώ του Θανάτου δεν κρύβουν τις επιρροές τους. Το πνεύμα του Final Destination πλανάται πάνω από κάθε σκηνή. Η ιδέα ότι ο θάνατος δεν ξεγελιέται, ότι η μοίρα βρίσκει πάντα τον τρόπο της, αποτελεί τον βασικό άξονα της αφήγησης.

Ωστόσο, εκεί που οι ταινίες του Final Destination βασίστηκαν σε ευρηματικούς, σοκαριστικούς θανάτους και σε μια σχεδόν μαύρη κωμωδία, το Tarot δείχνει πιο διστακτικό. Οι σκηνές τρόμου μοιάζουν συχνά προσεκτικά υπολογισμένες, χωρίς πραγματικό ρίσκο. Το αποτέλεσμα είναι ένας τρόμος που «υπάρχει», αλλά δεν μένει.

Ένα από τα βασικά προβλήματα της ταινίας είναι ο τόνος της. Δεν αποφασίζει ποτέ τι ακριβώς θέλει να είναι. Από τη μία πλευρά, προσπαθεί να πάρει τον εαυτό της σοβαρά. Μιλά για μοίρα, απώλεια, τραύμα. Από την άλλη, γλιστρά συχνά σε αδέξιο χιούμορ και μια υπερβολή.

Οι χαρακτήρες μιλούν όπως θα περίμενε κανείς από σύγχρονους φοιτητές σε horror. Πολύ «like», πολύ «this is insane», ελάχιστη ουσία.

Γιατί να τη δεις τελικά;

Παρά τις αδυναμίες της, Τα Ταρώ του Θανάτου δεν είναι η απόλυτη αποτυχία. Λειτουργεί ως μια εύκολη επιλογή για ένα βράδυ χωρίς πολλές απαιτήσεις. Αν σου αρέσουν οι εφηβικές horror ταινίες, αν σε γοητεύουν τα ταρώ, τα ζώδια , πιθανότατα θα βρεις κάτι που να σε κρατήσει όμως η ταινία δεν τρομάζει πραγματικά και αφήνει έντονο συναίσθημα.

Συντελεστές

• Σκηνοθεσία / Σενάριο: Spenser Cohen, Anna Halberg
• Πρωταγωνιστούν: Harriet Slater, Jacob Batalon, Olwen Fouéré
• Είδος: Υπερφυσικός τρόμος
• Διάρκεια: 92 λεπτά
• Διαθέσιμο στο: Netflix