Ο Robbie Williams δεν προσποιείται ότι ανακαλύπτει ξανά τον εαυτό του. Στο Britpop, το 13ο άλμπουμ της καριέρας του που κυκλοφόρησε στις 16 Ιανουαρίου, επιλέγει κάτι πολύ πιο ειλικρινές: να σταθεί απέναντι στο παρελθόν του, να το κοιτάξει κατάματα και να το αγκαλιάσει χωρίς ειρωνεία. Στα 51 του, ο Williams δεν έχει τίποτα να αποδείξει. Έχει όμως πολλά να θυμηθεί, και ακόμη περισσότερα να πει για το πού βρίσκεται σήμερα.

Την τελευταία δεκαετία, η δημόσια εικόνα του Robbie Williams πέρασε από φίλτρα αυτοκριτικής, αποδόμησης και ωμής έκθεσης. Από το The Heavy Entertainment Show του 2016 μέχρι το αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ του Netflix και τη συζητημένη βιογραφική ταινία Better Man, ο ίδιος μοιάζει να έχει αποδεχτεί ότι η καριέρα του μπαίνει στο λεγόμενο «τρίτο κεφάλαιο». Το Britpop λειτουργεί ακριβώς έτσι: όχι ως επανεκκίνηση, αλλά ως απολογισμός.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Mike Killmon (@mikekillmon)

Ο ίδιος δήλωσε πως στόχος του ήταν να γράψει τον δίσκο που θα ήθελε να είχε κυκλοφορήσει αμέσως μετά την αποχώρησή του από τους Take That, στα μέσα των ‘90s. Όχι το ποπ-ροκ άλμπουμ που τελικά έκανε, αλλά κάτι πιο ακατέργαστο, πιο βρετανικό, πιο συναισθηματικά άμεσο. Το Britpop πατάει σε αυτή την ιδέα, χωρίς να παγιδεύεται σε απλή νοσταλγία.

Ήχος και αισθητική του νέου άλμπουμ

Ο ήχος του Britpop δεν προσπαθεί να μιμηθεί κατά γράμμα τη δεκαετία του ’90. Αντίθετα, την χρησιμοποιεί ως αφετηρία. Υπάρχουν έντονες αναφορές στο βρετανικό indie, στο glam rock, στο pub rock, αλλά και στην arena pop που χαρακτήρισε τον Robbie Williams στα τέλη των ‘90s και τις αρχές των ‘00s. Όλα όμως περνούν μέσα από το φίλτρο ενός καλλιτέχνη που ξέρει ακριβώς τι κάνει.

Οι κιθάρες έχουν κεντρικό ρόλο, συχνά τραχιές, άλλοτε με glam διάθεση και άλλοτε με indie ένταση. Τα ρεφρέν παραμένουν μεγάλα, θεατρικά και φτιαγμένα για sing-along, αλλά οι στίχοι δείχνουν μεγαλύτερη αυτογνωσία. Το Britpop ισορροπεί ανάμεσα στην εξωστρέφεια και την εσωστρέφεια, στο θράσος και στη μελαγχολία.

Aκούστε το BRITPOP μέσα από το Youtube

Ας δούμε τα κομμάτια του άλμπουν ένα ένα

• Rocket (feat. Tony Iommi), δυναμικό άνοιγμα με ξεκάθαρη rock διάθεση intro, η συμμετοχή του Tony Iommi δίνει βαρύτητα και ιστορικό βάθος

• Spies, Κλασική Robbie Williams μπαλάντα με πιο «γεμάτο» κιθαριστικό ήχο, Φτιαγμένο για live στιγμές με αναμμένα κινητά επίσης θυμίζει Strong και Come Undone

• Pretty Face, Έκρηξη ενέργειας με αναφορές σε Elastica και Republica, ένα από τα πιο άμεσα και φρέσκα κομμάτια του δίσκου με Indie pop ήχους.

• Bite Your Tongue, Ρυθμικό κομμάτι, επιθετικό και απρόβλεπτο, στίχοι με χιούμορ καθώς και κοινωνικές αιχμές.

• You, Old-school brit rock ενέργεια με σχεδόν Kasabian αισθητική. Σαρκασμός και παράλογες εικόνες στους στίχους του.

• Cocky (feat. Gaz Coombes), Glam rock stomp με έντονο ρυθμό, αναφορές σε Sweet και κλασικό βρετανικό rock. Επίσης η παρουσία του Gaz Coombes προσθέτει άλλη δυναμική. Πρόκειται για ένα από τα πιο απολαυστικά κομμάτια του δίσκου.

• It’s OK Until The Drugs Stop Working, Ένα Ορχηστρικό pop τραγούδι με θεατρική διάθεση, μεγάλες μελωδίες και διακρίνουμε μια ειρωνική αυτογνωσία

• All My Life, πρόκειται για μια Mid-tempo μπαλάντα με brit rock αναφορές, οι στίχοι του αυτοβιογραφικοί, σχεδόν εξομολογητικοί μουσικά δεν μας εκπλήσσει αλλά στιχουργικά όμως έχει βάρος λειτουργεί περισσότερο ως προσωπική δήλωση.

• Human, Country-flavored pop με ήρεμο τόνο από τα πιο γήινα τραγούδια του δίσκου. Θέμα του κομματιού η αποδοχή και η απλότητα διαπιστώνουμε ότι χαμηλώνει τους τόνους του άλμπουμ.

• Morrissey (feat. Gary Barlow) θα λέγαμε η πιο αλλόκοτη στιγμή του άλμπουμ, Electropop αφήγηση με χιούμορ και ειρωνεία.

• Pocket Rocket (Reprise), λειτουργεί ως ένα ήσυχο και τρυφερό φινάλε για το Britpop. Δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει ούτε αντίθετα, επιλέγει έναν χαμηλό τόνο, σχεδόν εξομολογητικό, που δίνει την αίσθηση ενός προσωπικού απολογισμού.

Aκούστε το BRITPOP μέσα από το Spotify

Το Britpop δεν είναι ο δίσκος που θα αλλάξει τη θέση του Robbie Williams στην πλούσια όντως ποπ ιστορία του. Δεν προσπαθεί να το κάνει. Είναι ένας δίσκος που δημιουργήθηκε για τον ίδιο, με επίγνωση της ηλικίας, της διαδρομής και της δημόσιας εικόνας του. Αυτό ακριβώς τον κάνει ειλικρινή.

Παίρνει το παρελθόν του, το φιλτράρει μέσα από το σήμερα και το παρουσιάζει με χιούμορ, αυτοσαρκασμό και επαγγελματισμό. Το Britpop έχει ατέλειες, αλλά έχει και χαρακτήρα. Και αυτό είναι που τελικά μετράει.