Σε μια εποχή που η μουσική βιομηχανία προτιμά την ασφάλεια των φίλτρων, ο Moz επιλέγει την ωμή, αφιλτράριστη και συχνά επικίνδυνη αλήθεια του. Το UrbanJoy βουτάει στα άδυτα ενός δίσκου που απαιτεί την προσοχή σου, όχι ως ένα απλό άκουσμα, αλλά ως μια πλοήγηση σε ένα πεδίο γεμάτο αγκάθια και ιδιοφυείς μελωδίες.

Πώς λύνεις το πρόβλημα που ακούει στο όνομα Morrissey; Αυτό είναι το ερώτημα που πλανάται πάνω από κάθε κριτική, κάθε post στα social media και κάθε συζήτηση σε κάποιο bar του κέντρου της Αθήνας. Ο Steven Patrick Morrissey δεν είναι απλώς ένας τραγουδιστής. Είναι ένα πολιτισμικό φαινόμενο που από τη δεκαετία του ’80, μέσα από τους The Smiths, έδωσε φωνή στους απόκληρους, τους ευαίσθητους και τους σκεπτόμενους κυνικούς. Σήμερα, το 2026, ο Moz συνεχίζει να προκαλεί, όχι πια μόνο με την ποίησή του, αλλά και με τις αμφιλεγόμενες απόψεις του.

Το “Make-Up is a Lie” είναι ένας τίτλος-μανιφέστο. Σε έναν κόσμο που λατρεύει το “μακιγιάζ” της πολιτικής ορθότητας και των Instagram filters, ο Morrissey εμφανίζεται γυμνός από προσχήματα. Η φωνή του παραμένει το ισχυρότερο όπλο του: βελούδινη, αρχοντική, γεμάτη από εκείνη την “πολύτιμη” απόγνωση που μόνο αυτός μπορεί να μετατρέψει σε τέχνη. Όμως, όπως κάθε δίσκος του τα τελευταία χρόνια, έτσι και αυτός πρέπει να αντιμετωπιστεί ως ναρκοπέδιο.

Ας δούμε τον δίσκο αναλυτικά track by track

• 1. You’re Right, It’s Time Το άλμπουμ ανοίγει με μια δήλωση προθέσεων. Moodily meshed guitars και ένα propulsive bass line δημιουργούν ένα σκοτεινό, post-punk περιβάλλον. “Θέλω να μιλήσω και να μη με παγιδεύσει η λογοκρισία”, τραγουδάει, αναφερόμενος προφανώς στις περιπέτειές του με την Parlophone και τη μη κυκλοφορία του “Bonfire of the Teenagers”. Είναι ένας Morrissey σε άμυνα, που επιτίθεται όμως πρώτος. Η ενέργεια του κομματιού θυμίζει τις ένδοξες μέρες του Your Arsenal.
• 2. Make-Up is a Lie (The Title Track) Εδώ έχουμε τον Morrissey που ερωτευτήκαμε. Μια σύνθεση γεμάτη μουσικό δράμα, με επιβλητικά κρουστά και τη σπάνια προσθήκη ενός zither που δίνει μια ανατολίτικη, μυστηριώδη χροιά. Οι στίχοι περιγράφουν μια συνάντηση στο Παρίσι – ίσως με το πνεύμα της Simone de Beauvoir. Είναι ένας ύμνος στην αυθεντικότητα. “Το μακιγιάζ είναι ένα ψέμα”, μας λέει, εννοώντας κάθε προπέτασμα καπνού που χρησιμοποιούμε για να κρύψουμε την εσωτερική μας ασχήμια ή μοναξιά.
• 3. The Mascara Tears Μια κλασική, μελαγχολική μπαλάντα. Εδώ ο Moz επιστρέφει στη θεματολογία της ματαιοδοξίας. Με πνευστά που θυμίζουν ταινίες του γαλλικού κινηματογράφου των 60s, αναρωτιέται γιατί συνεχίζουμε να επενδύουμε στην εξωτερική εμφάνιση όταν η ψυχή μας αιμορραγεί. Η ερμηνεία του είναι συγκλονιστική, αποδεικνύοντας ότι ο χρόνος δεν έχει αγγίξει την έκταση και το συναίσθημα της φωνής του.
• 4. Amazona (Roxy Music Cover) Μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις του δίσκου. Ο Morrissey παίρνει το art-school κλασικό των Roxy Music και το μεταμορφώνει. Η φωνή του “σαρώνει” τη μελωδία με μια μεγαλειώδη λαχτάρα. Είναι η στιγμή που ξεχνάς τις συνεντεύξεις του και τις πολιτικές του τοποθετήσεις και θυμάσαι γιατί θεωρείται ο κορυφαίος crooner της indie σκηνής.

• 5. Headache Αν ψάχνατε το επόμενο “anti-love song” για το playlist σας, το βρήκατε. Ένα slow-mo, trip-hop κομμάτι με ξυλόφωνο και μια όξινη ηλεκτρική κιθάρα. “Ό,τι ο Θεός ένωσε, ας μην το χωρίσει κανένας… πονοκέφαλος”, τραγουδάει ειρωνικά. Είναι ο Morrissey που ξέρει να γελάει με τη μιζέρια των σχέσεων, την “πεζή” πλευρά του έρωτα που κανείς άλλος δεν τολμά να αγγίξει.
• 6. Notre-Dame Εδώ ο δίσκος πατάει τη μεγαλύτερη νάρκη του. Ο Morrissey υιοθετεί αμφιλεγόμενες θεωρίες για την καταστροφή του καθεδρικού ναού του Παρισιού. Μουσικά είναι ενδιαφέρον, αλλά στιχουργικά είναι το σημείο που πολλοί fans θα νιώσουν άβολα. Είναι το τίμημα της “αφιλτράριστης αλήθειας” που υπόσχεται ο τίτλος.
• 7. Zoom Zoom The Little Boy Ένα κομμάτι που μοιάζει με σκοτεινό παιδικό τραγούδι. Μιλάει για τη διάσωση ζώων (γάτες, σκύλοι, ασβοί, σκαντζόχοιροι) με έναν σχεδόν απλοϊκό τρόπο. Είναι ο Morrissey ο ακτιβιστής, ο λάτρης των ζώων, που όμως εδώ μοιάζει να χάνει λίγο το καλλιτεχνικό του βάθος προς χάριν του μηνύματος.
• 8. Lester Bangs Ένας φόρος τιμής στον θρυλικό κριτικό μουσικής, αλλά με τη γνωστή δόση περιφρόνησης του Moz προς τους δημοσιογράφους. “Αυτός ο nerd κρέμεται από τη λέξη σου”, λέει, την ίδια στιγμή που εμείς προσπαθούμε να βρούμε ένα review copy του δίσκου. Είναι ένας εσωτερικός διάλογος μεταξύ του καλλιτέχνη και της υστεροφημίας του.

Ο Morrissey είναι (ακόμα) ο δικός μας άνθρωπος

Ο Steven Patrick Morrissey γεννήθηκε στο Manchester, μια πόλη που του έδωσε τη βροχή και την γκρίζα αισθητική που θα γινόταν το σήμα κατατεθέν του. Από το 1982, όταν μαζί με τον Johnny Marr ίδρυσε τους The Smiths, άλλαξε την ποπ μουσική για πάντα. Δεν ήταν μόνο οι μελωδίες· ήταν η άδεια να είσαι αδύναμος, να είσαι μόνος, να είσαι “διαφορετικός”.

Μετά τη διάλυση των Smiths το 1987, πολλοί πίστεψαν ότι θα εξαφανιστεί. Αντ’ αυτού, δημιούργησε μια solo καριέρα που συχνά ξεπέρασε σε εμπορικότητα το συγκρότημά του. Από το Viva Hate μέχρι το Vauxhall and I, ο Morrissey έχτισε έναν μύθο βασισμένο στην ειλικρίνεια και την αισθητική.

Σήμερα, στην UrbanJoy εποχή, ο Morrissey παραμένει επίκαιρος γιατί αρνείται να μπει σε καλούπια. Μπορεί να διαφωνείς μαζί του, μπορεί να θέλεις να τον “ακυρώσεις” (το περίφημο cancel culture τον έχει στο στόχαστρο χρόνια), αλλά δεν μπορείς να αγνοήσεις το γεγονός ότι η μουσική του έχει τη δύναμη να “μαζέψει” την καρδιά σου από το πάτωμα και να την τοποθετήσει προσεκτικά σε ένα βάζο με γλαδιόλες… πριν την πατήσει ξανά με τις μπότες του.

Από τα αγαπημένα μας κομμάτια το Everyday Is Like Sunday

Solo Δισκογραφία Morrissey (Highlights)

• 1988 – Viva Hate

Γιατί να το ακούσεις: Το εμβληματικό ντεμπούτο μετά τους Smiths. Περιλαμβάνει τα “Suedehead” και “Everyday Is Like Sunday”, θέτοντας τις βάσεις για όλη την indie pop των επόμενων δεκαετιών.

• 1992 – Your Arsenal

Γιατί να το ακούσεις: Με την παραγωγή του θρυλικού Mick Ronson, ο Moz αποκτά έναν glam rock αέρα και μια punk ενέργεια που του ταιριάζει απίστευτα.

• 1994 – Vauxhall and I

Γιατί να το ακούσεις: Ίσως το απόλυτο αριστούργημά του. Μια εσωτερική σπουδή πάνω στη μελαγχολία και την απώλεια, με παραγωγή που αγγίζει την τελειότητα.

• 2004 – You Are the Quarry

Γιατί να το ακούσεις: Η θριαμβευτική επιστροφή του μετά από 7 χρόνια σιωπής. Ο Morrissey δείχνει πιο επίκαιρος από ποτέ, με το “First of the Gang to Die” να γίνεται ο νέος του ύμνος.

2014 – World Peace Is None of Your Business

Γιατί να το ακούσεις: Ένας πολιτικοποιημένος, πειραματικός και λυρικά αιχμηρός δίσκος που αποδεικνύει ότι η πένα του παραμένει κοφτερή.

2026 – Make-Up is a Lie

Γιατί να το ακούσεις: Η νέα του δουλειά που μας θυμίζει ότι η αλήθεια δεν είναι πάντα όμορφη, αλλά είναι σίγουρα πιο γοητευτική από οποιοδήποτε “φίλτρο”.

Το “Make-Up is a Lie” δεν είναι ένας εύκολος δίσκος, ούτε ένας δίσκος που θα αρέσει σε όλους. Είναι όμως ένας Morrissey δίσκος. Με τις υπερβολές του, τις εμμονές του, αλλά και την αδιαμφισβήτητη μουσική του ευφυΐα. Σε έναν κόσμο γεμάτο “μακιγιάζ”, ο Moz επιλέγει να μας δείξει τις ρυτίδες και τις ουλές του. Και για αυτό, του χρωστάμε τουλάχιστον μια προσεκτική ακρόαση.