Ξέχνα τον Harry που ήξερες. Στο Kiss All The Time, ο Styles δεν παίζει απλώς με τους κανόνες της pop· τους σπάει, τους ανακυκλώνει και τους σερβίρει με μια γενναία δόση post-punk αισθητικής και ηλεκτρονικής εσωστρέφειας. Αν το Harry’s House ήταν το ηλιόλουστο πρωινό σε ένα design διαμέρισμα, το νέο του project είναι η διαδρομή με το μετρό μετά από ένα εξαντλητικό, αλλά λυτρωτικό party στο Brooklyn.

Είναι η στιγμή που ο μεγαλύτερος pop star του πλανήτη αποφασίζει να γίνει “weirdo” – και του πάει πολύ. Με σαφείς αναφορές στους LCD Soundsystem και μια διάθεση πειραματισμού που θυμίζει τις ένδοξες μέρες της indie σκηνής των 00s, ο Harry υπογράφει τον πιο ενδιαφέροντα δίσκο της καριέρας του.

Το Soundboard: Από το Moog στον Tom Skinner

Το άλμπουμ δεν φοβάται να “λερώσει” τον ήχο του. Η αρχή γίνεται με το “Aperture”, ένα track-δήλωση που χτίζεται πάνω σε υπνωτικά synths, προετοιμάζοντάς μας για μια διαδρομή γεμάτη layers.

Εκεί όμως που το UrbanJoy έκανε “pause” για να σιγουρευτεί ότι ακούει καλά, είναι στο “Are You Listening Yet?”. Με τον Tom Skinner (The Smile, Sons of Kemet) στα drums να δίνει έναν tribal/post-punk ρυθμό και τον Styles να υιοθετεί ένα cool Sprechgesang (κάτι μεταξύ ομιλίας και τραγουδιού), το κομμάτι κλείνει το μάτι στις Wet Leg και μας κάνει να αναρωτιόμαστε: Πόσο πιο cool μπορεί να γίνει;

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Harry Lambert (@harry_lambert)

Τα highlights που μπαίνουν στο repeat:

• Ready, Steady, Go!: Ένα ελαστικό bassline που θα ζήλευαν οι Metronomy. Funky, παιχνιδιάρικο, απόλυτα urban.
• Coming Up Roses: Η συναισθηματική αποφόρτιση. Μετά την πρεμιέρα του σε set του Fred Again.., αυτό το βαλς με τα σαρωτικά έγχορδα αποδεικνύει ότι η ευαλωτότητα είναι η μεγαλύτερη δύναμη του Harry.
• Carla’s Song: Το κλείσιμο που σου αξίζει. Ένα synth-epic crescendo που σε αφήνει να αιωρείσαι πάνω από τα φώτα της πόλης.

Δείτε εδώ το Video Clip του “Aperture”

Υπάρχουν “φάλτσα” στο πείραμα;

Σε κάθε μεγάλο ρίσκο, υπάρχουν και οι στιγμές που το βέλος βρίσκει το ταμπλό αλλά όχι το κέντρο. Το “American Girls” είναι ένα ευχάριστο radio-friendly track, που όμως φαντάζει λίγο “λίγο” δίπλα στον πειραματισμό των υπολοίπων. Επίσης, η ακουστική παύση του “Paint By Numbers” μοιάζει να κόβει κάπως απότομα το momentum ανάμεσα στα dance beats, λειτουργώντας περισσότερο ως speed bump παρά ως γέφυρα.

Ωστόσο, αυτές οι μικρές “αστοχίες” είναι που κάνουν το Kiss All The Time να νιώθει ανθρώπινο και αληθινό. Δεν είναι ένα αποστειρωμένο pop προϊόν, είναι ένας ζωντανός οργανισμός.

Ο Harry Styles δεν χρειάζεται πια να αποδείξει ότι μπορεί να γράψει hits. Με το Kiss All The Time, αποδεικνύει ότι μπορεί να διαμορφώσει την κουλτούρα. Είναι ένας δίσκος με βάθος, πλούσια παραγωγή και μια τόλμη που σπάνια συναντάμε σε τέτοια μεγέθη της βιομηχανίας.

Αξίζει την ακρόαση; Αν ψάχνεις το soundtrack των βραδινών σου περιπλανήσεων, η απάντηση είναι “χθες”.

Rating: 8.5/10 🎶