Ξεχάστε τις γρήγορες λύσεις· εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα slow-burn αριστούργημα που απαιτεί τον χρόνο μας και “χτυπάει” κατευθείαν στην καρδιά της post-punk κουλτούρας. Το ακούσαμε μας άρεσε και σας γράφουμε το παρακάτω μουσικό review.

Πέντε Χρόνια Αναμονής για την Απόλυτη Εσωστρέφεια

Είχαμε να ακούσουμε νέα από τους TRAITRS από το 2021 και το Horses in the Abbatoir. Στην ομάδα του UrbanJoy ανησυχήσαμε λίγο, αλλά το “Possessor” ήρθε για να σπάσει τη σιωπή με τον πιο επιβλητικό τρόπο. Αν στις προηγούμενες δουλειές τους υπήρχε μια αίσθηση βιασύνης, εδώ τα πράγματα έχουν γίνει πιο σκοτεινά, πιο εσωστρεφή και –αν μας επιτρέπετε– πολύ πιο ώριμα.

Το album δεν προσπαθεί να σε κερδίσει με το πρώτο “άκουσμα”. Είναι ένας δίσκος που σε καλεί να βυθιστείς μέσα του, να αφήσεις τις μελωδίες να σε τυλίξουν σαν την πρωινή ομίχλη της πόλης.

Η Σκιά του Robert Smith και η δική τους ταυτότητα

Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τον ελέφαντα στο δωμάτιο: η φωνή του τραγουδιστή τους φέρνει επικίνδυνα κοντά στον Robert Smith των The Cure. Όμως, στο “Possessor”, νιώθουμε ότι αυτό ξεπερνά το επίπεδο της απλής επιρροής. Οι TRAITRS χρησιμοποιούν αυτή την οικεία χροιά για να χτίσουν κάτι ολόδικό τους.

Εκεί που οι προηγούμενες δουλειές τους είχαν έναν πιο danceable post-punk χαρακτήρα, εδώ δίνεται μεγαλύτερη έμφαση στις αργές, ατμοσφαιρικές στιγμές. Το ξεκίνημα με το “Burn in Heaven” και το “I Was Ill, You Were Wrong” μας δίνει τον ρυθμό και τα μπάσα που αγαπάμε, αλλά όσο προχωράμε, το album “διακλαδώνεται” σε πιο πειραματικά μονοπάτια.

Diving Deeper: Τα Highlights της “Λευκής” Απόγνωσης

Κομμάτια όπως το “Seven Fictions” και το “Cold Skin” είναι τα πρώτα δείγματα της νέας τους κατεύθυνσης. Το πρώτο παίζει με ηλεκτρονικά layers δημιουργώντας μια πυκνή, σχεδόν αποπνικτική ατμόσφαιρα, ενώ το δεύτερο αφήνει τις κιθάρες και τα πλήκτρα να απλωθούν, θυμίζοντάς μας τις πιο εσωτερικές στιγμές των The Chameleons.

Αλλά εκεί που το “Possessor” μας κέρδισε ολοκληρωτικά είναι στο κλείσιμο. Η τριάδα “Mourn”, “Japanese Picture Pony” και “Crawl” είναι ίσως ό,τι πιο hauntology έχουμε ακούσει τελευταία. Ειδικά το “Crawl”, με τις expansive μελωδίες στα πλήκτρα, είναι ένας “αργός θάνατος” που σε στοιχειώνει. Δεν είναι tracks που βασίζονται σε hooks, αλλά κομμάτια που “χτυπάνε” δυνατά μετά από μερικές ακροάσεις.

Ακούστε το Album “POSSESSOR”

Στίχοι που Πονάνε και Staying Power

Αν ψάχνετε για κάτι χαρούμενο, μάλλον είστε σε λάθος άρθρο. Το “Possessor” είναι ένας από τους πιο θλιμμένους και “άδειους” δίσκους που έχουμε ακούσει, από στιχουργική άποψη. Η απελπισία είναι διάχυτη και αυτό φαίνεται και στην ερμηνεία, η οποία έχει ανέβει επίπεδο σε σχέση με το παρελθόν.

Συνήθως δεν στεκόμαστε πολύ στους στίχους, αλλά στο “Dream Drowning” και στο “Japanese Picture Pony”, οι λέξεις είναι τόσο ανατριχιαστικές που δεν μπορείς να τις αγνοήσεις. Είναι ένας δίσκος που ίσως δυσκολευτείς να ακούσεις αν δεν είσαι στο κατάλληλο mood, αλλά αυτή ακριβώς η ένταση είναι που του δίνει τη διάρκεια στον χρόνο.

The Verdict

Οι TRAITRS έκαναν τις απαραίτητες μικρορυθμίσεις στον ήχο τους, κάνοντας το τρίτο τους album μια υπόθεση εσωτερική και βαθιά μελαγχολική. Μπορεί να μην ξεχωρίζει κάθε track με την πρώτη, αλλά οι κορυφώσεις του album έχουν μερικές από τις πιο αξιομνημόνευτες και σπαρακτικές μελωδίες που έχουμε ακούσει στο σύγχρονο post-punk.

Είναι ένας δίσκος για τις νύχτες που η πόλη μοιάζει πολύ μεγάλη και εμείς πολύ μικροί.

Album Info:

• Album: Traits
• Artist: Possessor
• Genre: Sludge / Thrash / Horror Metal
• Vibe: VHS Τρόμος & Heavy Riffs.