Η ταινία, η οποία βασίστηκε στο ομώνυμο αστυνομικό αριστούργημα του Ντάσιελ Χάμετ, απέσπασε τρεις υποψηφιότητες για Βραβείο Όσκαρ το 1942 (Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερου Σεναρίου και Καλύτερου Β’ Ανδρικού Ρόλου για τον Σίδνεϊ Γκρίνστριτ) και έθεσε μια για πάντα τους κανόνες του είδους. Με έξυπνους, κοφτερούς διαλόγους παρμένους αυτούσιους από το βιβλίο και μια υποβλητική ατμόσφαιρα γεμάτη σκιές, θεωρείται «το πρώτο αυθεντικό φιλμ νουάρ αλλά και το καλύτερο του είδους του» σύμφωνα με το Panorama du Film Noir Américain, καθώς και «ένα πορτρέτο του κυνισμού σε ασπρόμαυρο φόντο».

Η πολιτιστική της αξία είναι τόσο ανεκτίμητη που το 1989 επιλέχθηκε από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου για να διατηρηθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των ΗΠΑ ως έργο μεγάλης ιστορικής και αισθητικής αξίας.

Ένας Άντρας Χωρίς Συνείδηση, Μια Γυναίκα Χωρίς Καρδιά

Η ιστορία μάς μεταφέρει στα πιο σκοτεινά και επικίνδυνα λημέρια του Σαν Φρανσίσκο, όπου κυριαρχεί ο νόμος του δυνατότερου. Ο Σαμ Σπέιντ είναι ένας σκληροτράχηλος ιδιωτικός ντετέκτιβ με τον δικό του, απαράβατο κώδικα τιμής.

Η καθημερινότητά του ανατρέπεται όταν η γοητευτική δεσποινίς Γουόντερλι επισκέπτεται το γραφείο του, ζητώντας από τον ίδιο και τον συνεργάτη του, Μάιλς Άρτσερ, να παρακολουθήσουν έναν επικίνδυνο άντρα, τον Φλόιντ Θέρσμπι. Η υπόθεση παίρνει θανάσιμη τροπή όταν ο Άρτσερ και ο Θέρσμπι πέφτουν νεκροί την επόμενη κιόλας νύχτα, με την αστυνομία να θεωρεί τον Σπέιντ ως τον κύριο ύποπτο.

Προσπαθώντας να καθαρίσει το όνομά του, ο Σπέιντ βυθίζεται σε έναν ιστό από ψέματα. Ένας αδίστακτος μπράβος εμφανίζεται προσφέροντάς του μια αμύθητη αμοιβή για τον εντοπισμό ενός χαμένου, πολύτιμου αγαλματιδίου: του «Γερακιού της Μάλτας». Την ίδια στιγμή, η μυστηριώδης πελάτισσα αποκαλύπτει την πραγματική της ταυτότητα ως Μις Ο’ Σόνεσι —μια κλασική, επικίνδυνη femme fatale— και ζητά τη βοήθειά του.

Όταν το τυλιγμένο σε πακέτο γεράκι φτάνει στα χέρια του Σπέιντ από έναν ετοιμοθάνατο άντρα, ο ντετέκτιβ γίνεται ο ρυθμιστής ενός παιχνιδιού όπου το κυνήγι για τον μυθικό θησαυρό μετατρέπεται σε έναν αδυσώπητο αγώνα επιβίωσης.

Who is Who: Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ (The Ultimate Bogey)

Ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ (Humphrey Bogart), ο αγαπημένος «Μπόγκι» του Χόλιγουντ —παρατσούκλι που του χάρισε ο στενός του φίλος Σπένσερ Τρέισι— γεννήθηκε το 1899 στη Νέα Υόρκη από πατέρα γιατρό και μητέρα εικονογράφο. Προορισμένος αρχικά για την ιατρική, αποβλήθηκε από τις σπουδές του και κατατάχθηκε στο ναυτικό, όπου μετά από έναν καυγά απέκτησε τη χαρακτηριστική, γοητευτική ουλή στα χείλη και τη βραχνή φωνή του.

Λάτρης του διαβάσματος, του σκακιού και της κλασικής μουσικής, αλλά και μεγάλος φαν του αλκοόλ, του καπνίσματος και της άστατης ζωής, ο Μπόγκαρτ αρνήθηκε να μπει σε καλούπια. Ξεκίνησε από το Broadway και μετά από ένα σύντομο πέρασμα από τη Fox, έκανε το μεγάλο μπαμ το 1936 στο «Απολιθωμένο Δάσος» ως ο δολοφόνος Ντιουκ Μάντι, μετά από επίμονη προτροπή του φίλου του, Λέσλι Χάουαρντ. Αυτό του άνοιξε τις πόρτες της Warner Bros, όπου για χρόνια υποδυόταν γκάνγκστερ και μαφιόζους.

Ήταν όμως «Το Γεράκι της Μάλτας» το 1941 που τον καθιέρωσε διεθνώς, δημιουργώντας το απόλυτο αρχέτυπο του κυνικού, σκληρού αλλά κατά βάθος δίκαιου ιδιωτικού ντετέκτιβ. Η καριέρα του εκτοξεύθηκε στα ουράνια με τη θρυλική «Casablanca» (1942) δίπλα στην Ίνγκριντ Μπέργκμαν, ενώ ακολούθησαν σπουδαία φιλμ νουάρ όπως τα «Η Σειρήνα της Μαρτινίκα» (1944) και «Πάθη στο Σκότος» (The Big Sleep, 1946). Το 1951 κέρδισε το Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία «Η Βασίλισσα της Αφρικής» δίπλα στην Κάθριν Χέπμπορν, ενώ ανάμεσα στις τελευταίες μεγάλες του στιγμές ήταν η «Σαμπρίνα» (1954) με την Όντρεϊ Χέπμπορν.

Παντρεύτηκε τέσσερις φορές, όμως ο απόλυτος έρωτας της ζωής του ήταν η Λορίν Μπακόλ (Lauren Bacall), με την οποία υπήρξαν αχώριστοι σύντροφοι, συμπότες και ένα από τα πιο ταιριαστά ζευγάρια στην ιστορία του σινεμά, επιδεικνύοντας μοναδική χημεία στην οθόνη (όπως στο «Να έχεις και να μην έχεις»).

Πέρα από την υποκριτική, ο Μπόγκαρτ ήταν ένας άνθρωπος με βαθιά κοινωνική συνείδηση που πολέμησε ενεργά τη διαφθορά της εποχής του και αντιτάχθηκε σθεναρά στο κυνήγι μαγισσών του Μακάρθι. Χαρακτηρίστηκε από το Αμερικανικό Κέντρο Κινηματογράφου ως ο μεγαλύτερος κινηματογραφικός σταρ όλων των εποχών και έγινε μέχρι και γραμματόσημο στις ΗΠΑ το 1997.

Έφυγε από τη ζωή το 1957 από καρκίνο του οισοφάγου, διατηρώντας το χιούμορ του μέχρι την τελευταία στιγμή, αφήνοντας ως θρυλική τελευταία ατάκα το: «Γαμώτο, δεν θα έπρεπε ποτέ να το γυρίσω από το ουίσκι στο μαρτίνι!».