Ο Paul McCartney, ο άνθρωπος που επαναπροσδιόρισε την παγκόσμια ποπ και ροκ κουλτούρα, επιστρέφει με την πρώτη του σόλο δουλειά μετά από μισή δεκαετία, το “The Boys of Dungeon Lane”.

Στα 83 του χρόνια, ο αειθαλής Macca επιλέγει να κοιτάξει πίσω, όχι με τη μελαγχολία της ηλικίας, αλλά με τη σπίθα ενός αιώνιου έφηβου που θέλει να αφηγηθεί την ιστορία του με τους δικούς του όρους. Το UrbanJoy ξεφυλλίζει αυτό το νέο μουσικό ημερολόγιο, το οποίο αποδεικνύει ότι η δημιουργική φλόγα του σπουδαιότερου εν ζωή συνθέτη παραμένει αναμμένη.

Η σχέση του Paul McCartney με τη νοσταλγία δεν είναι κάτι καινούργιο, καθώς ο ίδιος έγραφε τραγούδια για τα παιδικά του χρόνια όταν ήταν ακόμα στις αρχές της δεκαετίας των είκοσι. Η κεντρική ιδέα του “The Boys of Dungeon Lane” μπορεί να θυμίζει σε κάποιους την εσωτερική αναζήτηση που είχε επιχειρήσει το 1997 με το “Flaming Pie”, όμως εδώ τα πράγματα είναι διαφορετικά. Αυτός ο δίσκος δεν έρχεται για να συνδεθεί άμεσα με την κληρονομιά του παλιού του συγκροτήματος, αλλά λειτουργεί ως ένας ευρύτερος απολογισμός μιας ολόκληρης, γεμάτης ζωής.

Ο McCartney επιλέγει να επανεξετάσει μια πορεία που έχει ήδη αναλυθεί όσο λίγες στην ιστορία της τέχνης, έχοντας όμως ως μοναδικό σκοπό να παρουσιάσει τα γεγονότα μέσα από το δικό του, προσωπικό φίλτρο.

Για να είμαστε ακριβείς, το άλμπουμ δεν αποτελεί μια μεγαλειώδη ροκ όπερα ή κάποιο περίπλοκο concept project, αφού τέτοιου είδους βαρύγδουπες φόρμες ήταν πάντα ξένες προς την ιδιοσυγκρασία του. Η μετα-Beatles πορεία του χαρακτηριζόταν ανέκαθεν από μια γοητευτική απλότητα, η οποία έρχεται σε πλήρη αντίθεση με οποιαδήποτε προσπάθεια για ένα αυστηρά δομημένο αφηγηματικό άλμπουμ.

Αντί για μια ενιαία ιστορία, το “The Boys of Dungeon Lane” ξετυλίγεται σαν μια συλλογή από μουσικά σκίτσα και μισοξεχασμένα περιστατικά, τα οποία παίρνουν σάρκα και οστά με τη βοήθεια είτε των αναμνήσεων είτε της φαντασίας, ανάλογα με το τι εξυπηρετεί καλύτερα τη στιγμή. Αυτό το μονοπάτι της ιστορίας-ως-τραγούδι είναι γνώριμο για τον McCartney, ο οποίος παραδοσιακά προτιμούσε να εξιστορεί τις εμπειρίες των άλλων παρά να εκθέτει τον ίδιο του τον εαυτό.

Είναι εμφανές ότι κάτι που είχε χαθεί από τις πρόσφατες δουλειές του έχει επιστρέψει δυναμικά, και αυτό ίσως είναι η αναπόφευκτη αίσθηση του χρόνου που κυλάει, καθώς ο McCartney συνειδητοποιεί ότι έχει περισσότερα άλμπουμ πίσω του παρά μπροστά του.

Track-by-Track: Τα Σκίτσα του “Dungeon Lane”

• As You Lie There: Το άλμπουμ ανοίγει εντυπωσιακά με ένα πολυεπίπεδο κομμάτι που θυμίζει τις τολμηρές, χειροποίητες σόλο δουλειές του παρελθόντος. Ο ωμός και γεμάτος ενέργεια ήχος που του χάρισε ο παραγωγός Andrew Watt δημιουργεί μια εξαιρετική βάση, επιτρέποντας στον McCartney να ρισκάρει συνθετικά και να βγει απόλυτα κερδισμένος από αυτό το εναρκτήριο πείραμα.
• Mountain Top: Ένα κομμάτι με έντονες επιρροές και μια ψυχεδελική αύρα, το οποίο όμως δείχνει τον καλλιτέχνη να έχει πλήρη επίγνωση του status του. Αν και για κάποιους ίσως ακουστεί υπερβολικά προμελετημένο, διαθέτει μια εσωτερική ένταση που μαγνητίζει τον ακροατή από τα πρώτα δευτερόλεπτα.
• The Boys of Dungeon Lane: Το ομώνυμο τραγούδι αποτελεί την καρδιά του δίσκου και μια κορυφαία στιγμή αφήγησης. Μέσα από μελωδικές γραμμές που μοιάζουν να έρχονται από μια άλλη εποχή, ο Macca ζωντανεύει φιγούρες και εικόνες από το παρελθόν, στήνοντας ένα ιδανικό σκηνικό όπου η νοσταλγία συναντά την καθαρή ποπ ευφυΐα.
• Going South: Εδώ οι ενορχηστρώσεις περιορίζονται στα απολύτως απαραίτητα, επιτρέποντας στον McCartney να ξεδιπλώσει το σπάνιο ταλέντο του να μεταδίδει βαθιά και μεγάλα συναισθήματα με απόλυτα λιτό τρόπο, αποφεύγοντας τις μελοδραματικές υπερβολές.
• The Gimmicky Duet (ft. Ringo Starr): Η πολυαναμενόμενη συνάντηση των δύο επιζώντων των Beatles είναι γεγονός και το αποτέλεσμα είναι απολαυστικό. Αντί για έναν βαρύγδουπο ύμνο, το κομμάτι είναι γεμάτο ζωντάνια και ρυθμό, μια επιλογή που “σπάει” έξυπνα τη σοβαρότητα της ιστορικής στιγμής και μας κάνει να χαμογελάμε.
• Momma Gets By: Ο δίσκος κλείνει με ένα αρχοντικό και γεμάτο συγκίνηση κομμάτι που σφραγίζει το άλμπουμ με τον καλύτερο τρόπο. Είναι η απόδειξη ότι ο McCartney μπορεί να γράφει για το πέρασμα του χρόνου με έναν τρόπο που ακούγεται φρέσκος, αποφεύγοντας τις παγίδες του παλαιομοδίτικου ήχου.

Το “The Boys of Dungeon Lane” δεν είναι απλώς ένας ακόμη δίσκος σε μια τεράστια καριέρα, αλλά μια υπενθύμιση της δύναμης που κρύβει η αυθεντική δημιουργία.

Ο Paul McCartney καταφέρνει στα 83 του να ακούγεται γεμάτος ενέργεια, αποδεικνύοντας ότι όταν αφήνει στην άκρη τις ευκολίες του, παραμένει ένας ασυναγώνιστος storyteller. Είναι ένα άλμπουμ που αξίζει να ακουστεί με προσοχή, προσφέροντας μια ειλικρινή ματιά στο παρελθόν και το παρόν ενός ανθρώπου που μας έμαθε να τραγουδάμε.