Η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη αρχίσει, οι μηχανές έχουν ανάψει για τα καλά και το Urbanjoy.gr, μέσα από μια σειρά μεγάλων ιστορικών αφιερωμάτων, σας βάζει στο κλίμα της διοργάνωσης, θυμίζοντας τις στιγμές που διαμόρφωσαν το DNA του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.

Υπάρχουν διοργανώσεις που απλώς καταγράφονται στα βιβλία της αθλητικής ιστορίας και υπάρχουν και εκείνες που μετατρέπονται σε σύγχρονη μυθολογία. Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986 στο Μεξικό ανήκει αναμφισβήτητα στη δεύτερη κατηγορία. Ήταν ένα καλοκαίρι γεμάτο σκόνη, ένταση, πολιτικά πάθη και, πάνω απ’ όλα, ποδοσφαιρική ιδιοφυΐα.

Σε μια χώρα που ακόμα προσπαθούσε να μαζέψει τα κομμάτια της μετά τον καταστροφικό σεισμό του 1985, το ποδόσφαιρο πρόσφερε μια διέξοδο, ένα υπερθέαμα. Όμως, το Μουντιάλ του 1986 δεν έμεινε στην ιστορία για τις οργανωτικές του προκλήσεις, αλλά επειδή υπήρξε το σκηνικό για την απόλυτη μονοκρατορία ενός και μόνο ανθρώπου.

Αυτό είναι το μεγάλο αφιέρωμα στους μεγάλους πρωταγωνιστές εκείνης της διοργάνωσης, στο εκρηκτικό πολιτικό παρασκήνιο του προημιτελικού ανάμεσα στην Αργεντινή και την Αγγλία, και φυσικά, στον έναν και μοναδικό Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, ο οποίος εκείνο το καλοκαίρι πέρασε από τη σφαίρα του θνητού αθλητή σε εκείνη του ποδοσφαιρικού Θεού.

Αν και το 1986 έχει ταυτιστεί απόλυτα με τον Μαραντόνα, η αλήθεια είναι ότι στα γήπεδα του Μεξικού παρέλασε μια απίστευτη γενιά ποδοσφαιριστών που άφησαν το δικό τους ανεξίτηλο στίγμα.

Το Παρασκήνιο του Αργεντινή – Αγγλία: Η πολιτική πίσω από το Ποδόσφαιρο

Όταν η κληρωτίδα και τα αποτελέσματα έφεραν αντιμέτωες την Αργεντινή και την Αγγλία στον προημιτελικό της 22ας Ιουνίου 1986 στο Στάδιο Αζτέκα, όλοι γνώριζαν ότι αυτό το παιχνίδι δεν θα κρινόταν μόνο στα 90 λεπτά της τακτικής.

Το Ιστορικό Υπόβαθρο: Μόλις τέσσερα χρόνια νωρίτερα, το 1982, οι δύο χώρες είχαν εμπλακεί σε έναν σύντομο αλλά αιματηρό πόλεμο για την κυριαρχία των Νησιών Φόκλαντ (Μαλβίνας για τους Αργεντινούς). Η ήττα της Αργεντινής είχε αφήσει βαθιές πληγές στην εθνική υπερηφάνεια της χώρας, με εκατοντάδες νεαρούς Αργεντινούς στρατιώτες να χάνουν τη ζωή τους.

Για τους παίκτες της Αλμπισελέστε, ο αγώνας δεν ήταν απλώς ένα εισιτήριο για τα ημιτελικά. Ήταν μια ευκαιρία για μια συμβολική, ειρηνική «εκδίκηση». Όπως παραδέχτηκε χρόνια αργότερα ο ίδιος ο Μαραντόνα στην αυτοβιογραφία του:

«Αν και λέγαμε πριν από το παιχνίδι ότι το ποδόσφαιρο δεν έχει καμία σχέση με τον πόλεμο των Μαλβίνας, ξέραμε ότι είχαν πεθάνει πολλά παιδιά από την Αργεντινή εκεί, σαν πουλιά. Αυτό ήταν μια εκδίκηση. Ήταν σαν να ανακτούσαμε ένα κομμάτι της πατρίδας μας».

Η ατμόσφαιρα στις κερκίδες του Αζτέκα ήταν ηλεκτρισμένη. Οι Μεξικανοί οπαδοί, στην πλειοψηφία τους, υποστήριζαν την Αργεντινή, δημιουργώντας ένα εχθρικό περιβάλλον για τους Άγγλους. Το σκηνικό είχε στηθεί για ένα δράμα που θα άλλαζε την πορεία της αθλητικής ιστορίας.

Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα: ο Θεός της μπάλας στον θρόνο του

Το Μουντιάλ του 1986 είναι, χωρίς υπερβολή, το πιο «προσωποκεντρικό» τουρνούαν στην ιστορία των ομαδικών αθλημάτων. Ο Μαραντόνα δεν ήταν απλώς ο αρχηγός ή ο καλύτερος παίκτης της Αργεντινής· ήταν ο ίδιος η ομάδα.

Υπό τις οδηγίες του ορθολογιστή Κάρλος Μπιλάρδο, ο οποίος έχτισε ολόκληρο το σύστημα 3-5-2 για να απελευθερώσει τον «Πίπε ντε Όρο» (Το Χρυσό Αγόρι), ο Ντιέγκο έκανε πράγματα που έμοιαζαν να αψηφούν τους νόμους της φυσικής. Με τη χαμηλωμένη του στάση σώματος, τις εκρηκτικές αλλαγές κατεύθυνσης και μια απαράμιλλη ποδοσφαιρική ευφυΐα, μετέτρεπε κάθε επαφή με την μπάλα σε κίνδυνο θανάτου για τις αντίπαλες άμυνες.

Έχοντας ήδη οδηγήσει την Αργεντινή εκ του ασφαλούς από τη φάση των ομίλων και αποκλείοντας την Ουρουγουάη στους «16», ο Μαραντόνα έφτασε στο ραντεβού με την Αγγλία στο απόγειο των δυνάμεών του. Αυτό που ακολούθησε μέσα σε διάστημα τεσσάρων λεπτών στο δεύτερο ημίχρονο εκείνου του προημιτελικού, αποτελεί το πιο πολυσυζητημένο δίπτυχο στην ιστορία των σπορ.

Το «Χέρι του Θεού»: ένα γκολ που έμεινε στην ιστορία

Στο 51ο λεπτό της αναμέτρησης, με το σκορ στο 0-0, ο Μαραντόνα επιχείρησε μια διείσδυση, η μπάλα κόντραρε στον Άγγλο αμυντικό Στιβ Χοτζ και πήρε μια ψηλή, κρεμαστή τροχιά προς την περιοχή της Αγγλίας.

Ο Άγγλος τερματοφύλακας, Πίτερ Σίλτον, με ύψος 1.85μ., βγήκε για να μαζέψει την μπάλα. Ο Μαραντόνα, μόλις 1.65μ., πήδηξε μαζί του. Σε μια κίνηση απελπισίας αλλά και απίστευτης πονηριάς, ο Ντιέγκο σήκωσε το αριστερό του χέρι δίπλα στο κεφάλι του και «τσίμπησε» την μπάλα προ του Σίλτον, στέλνοντάς τη στα δίχτυα.

Οι Άγγλοι παίκτες έπεσαν πάνω στον Τυνήσιο διαιτητή Αλί Μπιν Νάσερ, αλλά εκείνος, μην έχοντας καθαρή ορατότητα και χωρίς τη βοήθεια του επόπτη, κατακύρωσε το γκολ. Ο Μαραντόνα άρχισε να πανηγυρίζει, φωνάζοντας στους συμπαίκτες του: “Ελάτε να με αγκαλιάσετε, αλλιώς ο διαιτητής δεν θα το μετρήσει!”

Στη συνέντευξη τύπου μετά τον αγώνα, ο Μαραντόνα άφησε την ιστορία να αιωρείται, γεννώντας τη φράση που θα τον συνόδευε για πάντα: «Un poco con la cabeza de Maradona y otro poco con la mano de Dios» (Λίγο με το κεφάλι του Μαραντόνα και λίγο με το χέρι του Θεού).

Ο Δρόμος προς τη Δόξα και ο Μεγάλος Τελικός

Μετά την ιστορική νίκη επί της Αγγλίας με 2-1, η Αργεντινή έμοιαζε ασταμάτητη. Στον ημιτελικό, ο Μαραντόνα καθάρισε μόνος του και το Βέλγιο με δύο προσωπικά γκολ, το ένα εκ των οποίων ήταν σχεόν εξίσου εντυπωσιακό με αυτό κόντρα στην Αγγλία, περνώντας ανάμεσα από τέσσερις Βέλγους αμυντικούς.

Στις 29 Ιουνίου 1986, το Στάδιο Αζτέκα γέμισε με 115.000 θεατές για τον μεγάλο τελικό ανάμεσα στην Αργεντινή και τη Δυτική Γερμανία. Ο Μπεκενμπάουερ έβαλε τον Λόταρ Ματέους να παίξει man-to-man τον Μαραντόνα, περιορίζοντάς τον αισθητά. Παρόλα αυτά, η Αργεντινή προηγήθηκε με 2-0 χάρη στα γκολ των Μπράουν και Βαλντάνο.

Οι πεισματάρηδες Γερμανοί, ωστόσο, δεν είχαν πει την τελευταία τους λέξη. Με δύο γκολ από κόρνερ (Ρουμενίγκε στο 74′ και Φέλερ στο 80′), ισοφάρισαν σε 2-2, παγώνοντας τους Αργεντινούς.

Ήταν η στιγμή που οι μεγάλοι παίκτες μιλάνε χωρίς να χρειάζεται να σκοράρουν. Στο 84ο λεπτό, περικυκλωμένος από τρεις Γερμανούς στο κέντρο του γηπέδου, ο Μαραντόνα βλέπει με το «τρίτο μάτι» του τον Χόρχε Μπουρουτσάγκα να φεύγει στην πλάτη της άμυνας.

Με μια απίστευτη μπαλιά ακριβείας με το πρώτο άγγιγμα, τον βγάζει τετ-α-τετ. Ο Μπουρουτσάγκα πλασάρει υποδειγματικά τον Σουμάχερ, γράφοντας το τελικό 3-2. Η Αργεντινή ήταν Παγκόσμια Πρωταθλήτρια και ο Ντιέγκο Μαραντόνα σήκωνε στον ουρανό του Μεξικού το βαρύτιμο τρόπαιο, γνωρίζοντας την απόλυτη αποθέωση.

Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986 δεν άλλαξε απλώς την ιστορία του ποδοσφαίρου, αλλά σφυρηλάτησε τον μύθο του Ντιέγκο Μαραντόνα ως ενός λαϊκού ήρωα, ενός «Ρομπέν των Δασών» των γηπέδων. Για την Αργεντινή, εκείνο το τρόπαιο ήταν ένα βάλσαμο στις πληγές του πολέμου και της οικονομικής κρίσης.

Το «Χέρι του Θεού» παραμένει μέχρι σήμερα το απόλυτο σύμβολο της ποδοσφαιρικής πονηριάς, μια στιγμή που για τους Άγγλους αποτελεί μια ασυγχώρητη απάτη, ενώ για τους Νοτιοαμερικανούς την απόλυτη δικαίωση του αδύναμου απέναντι στον ισχυρό. Από την άλλη, το «Γκολ του Αιώνα» θυμίζει σε όλους μας γιατί αγαπάμε αυτό το άθλημα: για την ομορφιά της καθαρής, απρόβλεπτης έμπνευσης.