Το “Bitter Christmas” παίζει ένα έξυπνο παιχνίδι με τις προσδοκίες του θεατή, σερβίροντας μια ξαφνική αποκάλυψη που αλλάζει ριζικά το βάρος και την αξιοπιστία της ιστορίας που νομίζαμε ότι παρακολουθούσαμε. Αν και αυτό το σεναριακό τρικ λειτουργεί ως ένα απολαυστικό σοκ, η αλήθεια είναι ότι κοστίζει κάπως στον ρυθμό και τη δυναμική της ταινίας.

Η ιστορία της Έλσα, παρά τη γεμάτη αυτοπεποίθηση ερμηνεία της Λένι, χάνει ένα μέρος από το ενδιαφέρον της μόλις συνειδητοποιήσουμε ότι λειτουργεί απλώς ως ένα αφηγηματικό εύρημα.

Ωστόσο, η παρορμητική απόδραση της ηρωίδας-συγγραφέα στις απόκοσμες, μαύρες παραλίες από βασάλτη στο Lanzarote, χαρίζει στην ταινία τις πιο ανεξίτηλες εικόνες της.

Αυτό το άγριο τοπίο γίνεται ο τέλειος καμβάς για να αναδειχθεί η χαρακτηριστική, εντυπωσιακή χρωματική παλέτα του Αλμοδόβαρ. Το έντονο φούξια δεν έχει δείξει ποτέ ξανά τόσο «καυτό» και το φωτεινό κίτρινο μοιάζει να τραγουδάει στην οθόνη, αποθεώνοντας τη σκηνογραφία.

Η παγίδα της αυτοαπομόνωσης και η δραματική έκρηξη

Στην αντίπερα όχθη, η ιστορία του Ραούλ είναι εσκεμμένα εγκλωβισμένη. Για χρόνια, ο ήρωας είναι τόσο απορροφημένος από τον εαυτό του και τους κόσμους που πλάθει στα γραπτά του, που τίποτα ουσιαστικό δεν συμβαίνει στην πραγματική του ζωή. Η σπίθα που χρειαζόταν η ταινία έρχεται μέσα από μια γεμάτη οργή και ειλικρίνεια αναμέτρηση με τη Μόνικα.

Όταν εκείνη του ξεστομίζει την αλήθεια κατάμουτρα, το “Bitter Christmas” (που τοποθετείται χρονικά τον Δεκέμβριο, δικαιολογώντας τον κατά τα άλλα ασυνήθιστο τίτλο του) αποκτά επιτέλους μια αυθεντική, δραματική urban φλόγα.

Το παράδοξο είναι ότι ακριβώς τη στιγμή που το φιλμ μοιάζει να μπαίνει σε μια νέα, φρέσκια και δημιουργική τροχιά, οδηγείται σε ένα μάλλον απότομο και πρόωρο φινάλε, αφήνοντας μια αίσθηση του ανεκπλήρωτου.

Ένα φετίχ για τους «πιστούς» του Almodóvar

Για τους ορκισμένους σινεφίλ του Αλμοδόβαρ, αυτές οι σχεδόν επιτηδευμένες ιδιοτροπίες στη δομή της ταινίας δεν είναι ελάττωμα, αλλά το πιο γοητευτικό της στοιχείο: μια ωμή, ειλικρινής διάθεση αυτοκριτικής από την πλευρά του δημιουργού.

Στις καλύτερες στιγμές του, το “Bitter Christmas” μοιάζει με ένα φωναχτό, φτηνό αλλά λαμπερό κόσμημα· ένα κρύσταλλο που το κρατάς ψηλά στο φως για να χαζέψεις τις αντανακλάσεις του, ψάχνοντας λάμψεις από το παλιό, κλασικό έργο του σκηνοθέτη και τις μόνιμες εμμονές του.

Η ταινία λειτουργεί έτσι επειδή όλα τα αγαπημένα σήματα κατατεθέντα του Αλμοδόβαρ είναι παρόντα και λειτουργούν στην εντέλεια. Από το γεμάτο ζωντάνια ορχηστρικό σκορ του Alberto Iglesias και την υπέροχη, την υπέροχη, ιλουστρασιόν αίσθηση των σκηνικών και των κοστουμιών που μοιάζουν βγαλμένα από high-end περιοδικό μόδας, μέχρι το απαραίτητο, απολαυστικό πέρασμα της Rossy de Palma. Χωρίς αυτά, δεν θα ήταν Αλμοδόβαρ.

Μάλιστα, στις πιο πονηρές και γεμάτες αυτοεπίγνωση στιγμές του, αυτό το πανέμορφο auteur «μπιχλιμπίδι» σε προκαλεί να αναρωτηθείς: αν του αφαιρούσες το όνομα του δημιουργού του, θα έμενε τελικά κάτι άλλο;

Συντελεστές

• Σκηνοθεσία & Σενάριο: Pedro Almodóvar
• Πρωταγωνιστούν: Bárbara Lennie, Leonardo Sbaraglia, Aitana Sánchez-Gijón, Victoria Luengo, Patrick Criado, Milena Smit, Quim Gutiérrez
• Μουσική / Soundtrack: Alberto Iglesias