Με το που προσγειώνεσαι στο Σικάγο, το αεροδρόμιο O’Hare μοιάζει να σε προετοιμάζει από νωρίς γι’ αυτό που θα ακολουθήσει. Με πάνω από 70 μόνιμα έργα και περιοδικές εκθέσεις, το αεροδρόμιο θυμίζει περισσότερο πολιτιστικό χώρο παρά αεροδρόμιο. Λίγο πιο έξω, στο Rosemont, ακόμη και οι χώροι στάθμευσης έχουν ξεφύγει από τον πρακτικό τους ρόλο.

Εδώ υπάρχει οργανωμένο πρόγραμμα δημόσιας τέχνης, το Rosemont Mural Initiative. Στο Williams Street Garage έχουν δημιουργηθεί δεκάδες τοιχογραφίες από τον καλλιτέχνη Rahmaan Statik μαζί με νέους δημιουργούς της περιοχής. Οι τοιχογραφίες συνδυάζουν αναφορές από την κλασική τέχνη με τοπικά στοιχεία του Rosemont και απλώνονται μέσα στους χώρους στάθμευσης.

Γι’ αυτό όσοι ταξιδεύουν στο Σικάγο για πρώτη φορά θα τους παρότρυνα να πάρουν ένα από τα δωρεάν airport shuttles των ξενοδοχείων της περιοχής και να εξερευνήσουν και αυτό το κομμάτι της περιοχής.

Με το που φτάσεις στο Downtown (αυτό που εδώ αποκαλούν το κέντρο της πόλης), ξεκινά για έναν επισκέπτη (ειδικά την πρώτη φορά), μια νέα πίστα εξερεύνησης. Ευθείες λεωφόροι, ουρανοξύστες και η λίμνη που εμφανίζεται ξαφνικά ανάμεσα στα κτίρια. Μια πόλη που δύσκολα σε μπερδεύει γεωγραφικά και είναι σχεδόν αδύνατο να μη σε μαγέψει. Στις υπόγειες διαβάσεις που οδηγούν προς τη λίμνη, οι τοίχοι γεμίζουν χρώμα και μετατρέπονται σε καμβάδες.

Τα graffiti πραγματικά μοιάζουν να συνομιλούν με όσους περνούν. Ή μάλλον να σε υποδέχονται σε ένα σημείο όπου η θέα ανοίγει σε μια σχεδόν πανοραμική γραμμή ουρανοξυστών που απλώνεται μπροστά σου. Στο lakeside, το να βλέπεις street art με φόντο τους ουρανοξύστες κάνει την πόλη να μοιάζει κάπως πιο ανθρώπινη από την ψυχρή γεωμετρία των γυάλινων πύργων.

Βέβαια, και στο Millennium Park, το Crown Fountain προβάλλει πρόσωπα κατοίκων της πόλης, μια υπενθύμιση ότι ακόμη και μέσα στην επιβλητική αρχιτεκτονική του Σικάγο, ο άνθρωπος παραμένει στο κέντρο. Οι ουρανοξύστες φυσικά σε αναγκάζουν να κοιτάς συνεχώς προς τα πάνω.

Όμως για μένα street art είναι και οι άνθρωποι μιας πόλης. Οι περαστικοί που δεν μοιάζουν να βιάζονται. Εκείνοι που σταματούν όταν τους ζητήσεις ευγενικά να τους φωτογραφίσεις. Και φυσικά όλες οι candid στιγμές… περαστικοί με ιστορίες που κινούνται μέσα στον αστικό ιστό, αγνοώντας ότι έχουν αιχμαλωτίσει το δικό μου βλέμμα και φακό. 

Από το 2015 ταξιδεύω στις Ηνωμένες Πολιτείες λόγω δουλειάς και στο Σικάγο επιστρέφω σχεδόν κάθε χρόνο. Το Σικάγο που γνώρισα τα πρώτα χρόνια και το Σικάγο μετά την πανδημία μοιάζουν με δύο διαφορετικές εκδοχές της ίδιας πόλης. Οι δρόμοι που θυμόμουν πεντακάθαρους σήμερα δείχνουν σημάδια παραμέλησης. Κλειστά καταστήματα, βρόμικες βιτρίνες και αλυσίδες που δεν υπάρχουν πια. Η εγκληματικότητα μοιάζει να έχει αυξηθεί και μαζί ήρθαν και οι προειδοποιήσεις: 

«Μην κρατάς το κινητό έξω.» 
«Πρόσεχε την τσάντα.» 
«Μην περπατάς μόνη εκεί.»  
«Don’t go downtown.» 

Οι άνθρωποι που ζουν εδώ συχνά με αποθαρρύνουν από το να εξερευνώ το κέντρο. Κι όμως, συνεχίζω να περπατώ. Φυσικά είμαι προσεκτική. Με τη φωτογραφική μηχανή στο χέρι, το Σικάγο αποκαλύπτεται διαφορετικά όταν το διασχίζεις με τα πόδια. Κάθε φορά επιστρέφω και βλέπω μια διαφορετική εκδοχή της πόλης. Όχι πάντα πιο όμορφη. Όχι πάντα πιο friendly ή safe. Αλλά σίγουρα πάντα φωτογενή.

Οι εικόνες που ακολουθούν ίσως πουν περισσότερα από τις λέξεις.

Με αγάπη 
Χριστίνα