Αν έχεις περπατήσει πρόσφατα στη Νέα Παραλία της Θεσσαλονίκης, κοντά στον Λευκό Πύργο, αποκλείεται να μην έχεις σταματήσει έστω για λίγα λεπτά. Μέσα στη βουή της πόλης, ανάμεσα σε βιαστικούς περαστικούς και φόντο το ηλιοβασίλεμα του Θερμαϊκού, μια φωνή σε αναγκάζει να «αδειάσεις» το μυαλό σου. Είναι η Έλενα Νάσιου.

Με ένα μικρόφωνο, ένα ηχείο στο χέρι, second hand ρούχα που κουβαλούν τις δικές τους ιστορίες και μια αισθητική γεμάτη τατουάζ και rock-romantic αυθεντικότητα, η Έλενα μεταμορφώνει το τσιμέντο της πόλης σε μια ζωντανή, ελεύθερη σκηνή. Μεγαλωμένη στην Κεφαλονιά με κλασική μουσική και μπαλέτο, βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη ακολουθώντας τον έρωτα, και τελικά ερωτεύτηκε την ίδια την ενέργεια των ανθρώπων της.

• Ποια ήταν η πρώτη σου επαφή με τη μουσική και τα πρώτα σου ερεθίσματα από αυτόν τον κόσμο;

Η μουσική ήταν πάντα κομμάτι της ζωής μου. Η μητέρα μου ήταν δασκάλα κλασικού μπαλέτου, οπότε η κλασική μουσική υπήρχε πάντα στο σπίτι μας στη Κεφαλονιά. Σε συνδυασμό με την επτανησιακή κουλτούρα, ήταν δύσκολο να ξεφύγω!

Ντρεπόμουν βέβαια για χρόνια να τραγουδήσω μπροστά σε κόσμο, γιατί όσο ήμουν στο σχολείο τα υπόλοιπα παιδιά με κορόιδευαν για το γεγονός ότι ήθελα να ασχοληθώ με τις τέχνες. Αυτό κάπως με έκανε να προσπαθώ περισσότερο να το αποφύγω, παρά να το εξελίξω εκείνη την εποχή.

• Ποιοι καλλιτέχνες αποτελούν τα πρότυπά σου;

Έχω εμπνευστεί από αρκετούς καλλιτέχνες η αλήθεια είναι! Freddie Mercury, Εντίθ Πιάφ, Μάνος Χατζιδάκις, Μίκης Θεοδωράκης, Μελίνα Μερκούρη, Έλλη Λαμπέτη, Φοίβος Δεληβοριάς, Άννα Βίσση, Νατάσσα Μποφίλιου, ακόμα και από τους Rammstein! Είναι όλοι τους τόσο μα τόσο διαφορετικοί. Δεν μπορώ να πω πως είμαι φαν ενός μοναδικού καλλιτέχνη· αυτό άλλωστε ξεχωρίζει τον φαν από τον καλλιτέχνη.

Μαζεύεις στοιχεία από τελείως διαφορετικές προσωπικότητες και για διαφορετικούς λόγους. Κάπως έτσι φτιάχνεις ταυτότητα και δεν γίνεσαι αντίγραφο. Ας είμαστε ειλικρινείς, δεν υπάρχει παρθενογένεση. Υπάρχει όμως αυθεντικότητα, η οποία πάντα ξεχωρίζει!

«Δεν υπάρχει παρθενογένεση. Υπάρχει όμως αυθεντικότητα, η οποία πάντα ξεχωρίζει!»

• Ποιο τραγούδι θα διάλεγες για το τέλειο ηλιοβασίλεμα στη Θεσσαλονίκη και ποιο είναι το δικό σου αγαπημένο για να ερμηνεύεις στον δρόμο;

Για το ηλιοβασίλεμα θα διάλεγα σίγουρα το «Μην τον ρωτάς τον Ουρανό». Τώρα, όσο για το αγαπημένο μου τραγούδι… πώς γίνεται να έχει κανείς ένα μόνο αγαπημένο όταν ασχολείται με το τραγούδι; Άλλο είναι όταν είμαι λυπημένη, άλλο όταν είμαι θυμωμένη, άλλο όταν είμαι χαρούμενη ή όταν πνίγομαι από έρωτα. Αυτή είναι η δουλειά της μουσικής: να σε εκφράζει.

• Πώς ξεκίνησε η διαδρομή σου στον δρόμο και στη Νέα Παραλία; Ήταν μια αυθόρμητη απόφαση;

Ο έρωτας με έφερε στην πόλη σας —μας, πια. Και αφού μπορώ να κάνω αυτό που αγαπώ όπου κι αν βρίσκομαι, πήρα το ηχείο μου από την Αθήνα, ήρθα να ζήσω την όμορφη αυτή ιστορία που μου επιφύλασσε η τύχη και ταυτόχρονα συνέχισα να τραγουδάω. Οι μέρες περνούσαν, σιγά σιγά οι μήνες, και ο κόσμος με αγκάλιασε εδώ. Τον αγκάλιασα κι εγώ. Να ’μαι λοιπόν!

• Πώς επιλέγεις το ρεπερτόριό σου για τις εμφανίσεις σου στον δρόμο;

Τραγουδάω ό,τι με εκφράζει. Δεν υπάρχει συνταγή, μόνο αγάπη.

• Τι σημαίνει για σένα η λέξη “δρόμος” ως σκηνή και πώς επηρεάζει η ενέργειά του τον τρόπο που ερμηνεύεις;

Για μένα δρόμος σημαίνει ελευθερία, ρίσκο, ανεξαρτησία, επανάσταση. Κακά τα ψέματα, δεν είναι όλες οι μέρες ίδιες· κάποιες μέρες απλά δεν τραβάνε. Όταν οι άνθρωποι δεν έχουν όρεξη για μουσική, ή θα πεισμώσω και θα έχω όρεξη να το κάνω για μένα, ή θα ξενερώσω και θα σηκωθώ να φύγω στο τρίτο τραγούδι. Σε κάθε περίπτωση, αφού είμαι ελεύθερη να κάνω αυτό που θέλω ξέροντας πως «αύριο θα είναι μια άλλη μέρα», νιώθω ασφαλής μέσα μου.

«Δρόμος για μένα σημαίνει ελευθερία, ρίσκο, ανεξαρτησία, επανάσταση.»

• Πώς αντιδρά ο κόσμος της Θεσσαλονίκης στη μουσική σου; Υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο “σημείο” που νιώθεις σπίτι σου και κάποια ηλικιακή ομάδα που σε εκπλήσσει;

Το σημείο που νιώθω σπίτι μου είναι ξεκάθαρα ο Λευκός Πύργος! Γενικά, λίγα είναι τα άσχημα περιστατικά· ο κόσμος της Θεσσαλονίκης με αγαπά και μου το δείχνει καθημερινά! Με εκπλήσσουν όμως απίστευτα ευχάριστα οι μεγάλοι άνθρωποι. Νόμιζα πως μπορεί να είναι προκατειλημμένοι στην άποψη ότι είμαστε επαίτες. Κι όμως, είναι η ηλικιακή ομάδα που με έχει αγκαλιάσει περισσότερο και πάντα συγκινείται.

Μαζί τους κι εγώ. Μεγάλωσαν με τη γιαγιά μου και τα τελευταία χρόνια της ζωής της, λόγω του Covid, δεν την έζησα γιατί δεν επιτρεπόταν να ερχόμαστε σε επαφή μαζί της. Μου λείπει που δεν την έχω πια, και κάθε μεγάλος άνθρωπος μου τη θυμίζει.

• Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία του να είσαι καλλιτέχνης του δρόμου και πώς διαχειρίζεσαι τις ημέρες που η ψυχολογία σου δεν είναι στα ύψη;

Η μεγαλύτερη δυσκολία είναι οι μέρες που χρειάζεται να τραγουδήσω για να βγει ο μήνας. Όταν πρέπει να βγω να τραγουδήσω από ανάγκη, νιώθω πως σιχαίνομαι τον εαυτό μου. Όλα τα υπόλοιπα αντιμετωπίζονται.

Από την άλλη, κυρίως όταν δεν είμαι καλά βγαίνω να τραγουδήσω! Η ψυχολογία μου φτιάχνει όταν έρχομαι σε επαφή με αυτό που αγαπάω περισσότερο στον κόσμο. Η μουσική και άλλα πέντε άτομα μπορούν να μου διώξουν κάθε τι κακό.

• Τι εξοπλισμό κουβαλάς πάντα μαζί σου και ποια συμβουλή θα έδινες σε έναν νέο μουσικό που διστάζει να βγει στον δρόμο;

Μαζί μου κουβαλάω πάντα ένα ηχείο κι ένα μικρόφωνο στο βαλιτσάκι μου!! Όσο για τη συμβουλή… όποιος φοβάται, πέφτει και κοιμάται! Ρεαλιστικά τώρα, αρνητικά θα σε κρίνουν ό,τι κι αν κάνεις όσοι θέλουν να σε κρίνουν. Αν σε κάτι είσαι καλός αλλά ακαλλιέργητος, οι κατάλληλοι άνθρωποι θα σε συμβουλέψουν, δεν θα σε κρίνουν. Κρίνουν μόνο οι κακοπροαίρετοι και οι κομπλεξικοί —όσοι μας είναι άχρηστοι δηλαδή. Οι άνθρωποι με καλές προθέσεις συμβουλεύουν και βοηθούν. Όσο για τους «θεούς» του πληκτρολογίου, απλά γελάω.

«Νιώθω πως τα ρούχα μου πρέπει είτε να κουβαλούν προηγούμενες ζωές πάνω τους, είτε να τα έχω πειράξει τόσο ώστε να είναι μοναδικά.»

• Μόδα, styling και εικόνα. Πόσο σημαντικά είναι για σένα και ποιο είναι το αγαπημένο σου outfit για τη δουλειά στην παραλία;

Το αγαπημένο μου outfit εξαρτάται καθαρά από τη διάθεσή μου, ντύνομαι πάντα ανάλογα με τα κέφια μου. Γενικά, θεωρώ πως η ταυτότητα ενός καλλιτέχνη εκπέμπεται από όλο του το είναι και όχι μόνο από τη μουσική που τραγουδάει. Ο καθένας μας έχει ένα μοναδικό στυλ· το ντύσιμο είναι έκφραση, είναι στάση, αν και κάποιοι το θεωρούν επιφανειακό.

Εγώ δεν ξεσπάω τόσο στα ρούχα όσο στα μαλλιά μου και στα τατουάζ. Πότε κοντά, πότε κόκκινα, πότε μαύρα, πότε καρέ, πότε ράστα… τώρα τα μακραίνω μετά από χρόνια! Όσο για τα ρούχα μου, είναι όλα δεύτερο χέρι και κάποια μεταποιημένα από εμένα. Νιώθω πως τα ρούχα μου πρέπει είτε να κουβαλούν προηγούμενες ζωές πάνω τους, είτε να τα έχω πειράξει τόσο ώστε να είναι μοναδικά. Αυτός ο ρομαντισμός υπάρχει και στη μουσική που τραγουδώ.

• Τι ρόλο παίζει η εικόνα στη σημερινή μουσική βιομηχανία και πώς επιλέγεις τις τοποθεσίες για τις φωτογραφίες σου;

Στις φωτογραφίες δεν επιλέγω κυριολεκτικά τίποτα! Ακόμα και σε κόνσεπτ αν βρίσκομαι, θα καθοριστεί ανάλογα με το τι θέλουμε να αποτυπωθεί. Τώρα, η εικόνα πάντα παίζει ρόλο αν έχει κάτι να πει, όχι μόνο στη βιομηχανία, γενικά! Αν πάλι προσπαθεί να λανσάρει βιομηχανικά πρότυπα εύκολης κατανάλωσης, όσο μεγάλο ρόλο κι αν παίξει στην αρχή, σίγουρα δεν μιλάμε για κάτι διαχρονικό. Για παράδειγμα, η Lady Gaga στήριξε μεγάλο κομμάτι της καριέρας της στην εικόνα της, μα κρατάει μια στάση μέσα από όλο αυτό. Μιλάει, φωνάζει, και όσα λέει έδωσαν καταφύγιο σε μεγάλη μερίδα κόσμου!

«Με εκπλήσσουν ευχάριστα οι μεγάλοι άνθρωποι… είναι η ηλικιακή ομάδα που με έχει αγκαλιάσει περισσότερο.»

• Πώς χαλαρώνει η Έλενα όταν δεν κρατάει μικρόφωνο; Αν μπορούσες να παίξεις οπουδήποτε στον κόσμο, πού θα ήταν;

Χαλαρώνω κοντά σε όσους αγαπώ, με τον οποιονδήποτε τρόπο. Θέλω τους ανθρώπους μου. Αν μπορούσα να ταξιδέψω κάπου, αυτό θα ήταν το Παρίσι! Αλλά καλλιτεχνικά, το μεγαλύτερο όνειρό μου είναι να τραγουδάω σε σκηνές μέχρι να φύγω σε μια από αυτές.

• Τι σε κάνει να γελάς δυνατά;

Η κουμπάρα μου η Ιωάννα. Ξεραίνομαι!

• Ετοιμάζεις κάποιο project ή κάποια κυκλοφορία αυτόν τον καιρό; Πού αλλού μπορούμε να σε βρούμε εκτός δρόμου;

Δεν ετοιμάζω κάτι συγκεκριμένο αυτή την περίοδο πέρα από τον εαυτό μου για μια μεγάλη αλλαγή που ακόμα δεν είμαι έτοιμη να μοιραστώ. Είναι όμως κάτι ευχάριστο! Εκτός δρόμου, μπορείτε να με βρείτε κάθε Παρασκευή στην «Κυρά Σόφη» στη Ναυαρίνου μαζί με τον Νικόλα τον Γκίγκη, ενώ το καλοκαίρι θα ανακοινωθούν κι άλλα στέκια στο προφίλ μου στο Instagram (@elena.nasiou)!

«Καλλιτεχνικά, το μεγαλύτερο όνειρό μου είναι να τραγουδάω σε σκηνές μέχρι να φύγω σε μια από αυτές.»

• Πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε 5 χρόνια;

Σε μεγάλες σκηνές! Κάνω ξεκάθαρα μανιφέστ

Η Έλενα Νάσιου δεν είναι άλλη μια φωνή που έτυχε να ακούσεις σε μια βόλτα. Είναι η υπενθύμιση ότι η τέχνη δεν χρειάζεται προστατευτικούς τοίχους, ακριβά εισιτήρια και βιομηχανικά φίλτρα για να σε αγγίξει. Χρειάζεται απλώς αλήθεια, ρομαντισμό και το θράσος να εκτίθεσαι καθημερινά στο πιο αυστηρό αλλά και πιο ζεστό κοινό: τους περαστικούς μιας ολόκληρης πόλης.

Καθώς την αποχαιρετούσαμε στη Νέα Παραλία, κρατήσαμε τη φράση που η ίδια θα ήθελε να λέει σε όποιον κοντοστέκεται για να την ακούσει, μια φράση-αντίδοτο στους ρυθμούς της εποχής: «Αν δεν κάτσεις λίγο να αδειάσεις το μυαλό σου, θα σε φάει η καθημερινότητα και θα γεράσεις γρήγορα. Καλά τα γεράματα, αλλά στην ώρα τους!»

Αν την πετύχεις κάπου κοντά στον Λευκό Πύργο ή την Παρασκευή στη Ναυαρίνου, κάνε μια χάρη στον εαυτό σου: σταμάτα, άδειασε το μυαλό σου και άκου.

Βρείτε την Έλενα Νάσιου στο Instagram

elena.nasiou