Υπάρχει ένα περίεργο, σχεδόν εγωιστικό συναίσθημα που μοιράζονται όσοι έχουν δει τον Nick Cave live πάνω από μία φορά. Μια υπόγεια, γλυκόπικρη ζήλεια για τους διπλανούς τους στο πλήθος, οι οποίοι τον αντικρίζουν για πρώτη φορά. Ζήλεια για το σοκ που πρόκειται να υποστούν βλέποντας αυτόν τον 68χρονο, ψηλόλιγνο «πάστορα» της post-punk σκηνής να αλώνει τη σκηνή, να πετάγεται στο κοινό και να γίνεται ένα με τους «πιστούς» του.

Το βράδυ της Τετάρτης 24 Ιουνίου, στην Πλατεία Νερού, αυτή η ιδιότυπη τελετή επαναλήφθηκε. Μετά από ένα εξαιρετικό warm-up από τον Baxter Dury, ο Cave και οι Bad Seeds πάτησαν το σανίδι, έτοιμοι για ένα συναισθηματικό roller coaster 2,5 ωρών που άφησε τους πάντες με κομμένη την ανάσα.

Η Πρώτη Κλωτσιά στον Αέρα και το Rock ‘n’ Roll Ευαγγέλιο

Η αρχή έγινε με το εκρηκτικό «Get Ready for Love». Ο Cave, πάντα κομψός μέσα στο διαχρονικό, καλοραμμένο κοστούμι του, έριξε την πρώτη του χαρακτηριστική κλωτσιά στον αέρα, δίνοντας το σύνθημα. Από εκείνη τη στιγμή, η Πλατεία Νερού, γεμάτη από 12.000 θεατές, μετατράπηκε σε μια υπαίθρια, ηλεκτρική εκκλησία.

Οι μεταπτώσεις του σόου ήταν υποδειγματικές, δουλεμένες με την ακρίβεια ενός ανθρώπου που έχει τελειοποιήσει την τέχνη της σκηνικής υποβολής. Η φωνή του Cave μεταμορφωνόταν διαρκώς: από τη βραχνή, αλλοπρόσαλλη ένταση των παλιών ημερών, στην απόλυτη, στιβαρή ωριμότητα του παρόντος. Από τη μία σε καθήλωνε με το στοιχειωτικό «O’Children» και το σκοτεινό «Tupelo», και από την άλλη σε παρέσυρε στο πρόσφατο «Carnage».

Η Διαχείριση της Απώλειας και το Ξέσπασμα

Η πιο καθηλωτική στιγμή της βραδιάς ήρθε με το «Joy», το κομμάτι μέσα από τον πρόσφατο δίσκο του Wild God. Ένα τραγούδι-ανοιχτή πληγή, που αναφέρεται στην τραγική απώλεια του γιου του και στην επίπονη προσπάθειά του να βρει ξανά το φως και να προχωρήσει. Όταν αμέσως μετά ερμήνευσε το «Bright Horses», με τη φωνή του να «σπάει» στο κλείσιμο, η συγκίνηση στο κοινό ήταν σχεδόν απτή.

Φυσικά, ο Cave ξέρει πότε πρέπει να μετατρέψει τη θλίψη σε οργή. Το σερί που ακολούθησε ήταν μια επίδειξη δύναμης: «Henry Lee», «The Mercy Seat», «Papa Won’t Leave You, Henry», και το πολυαναμενόμενο «Red Right Hand» (που ξεσήκωσε ακόμα και τους λιγότερο μυημένους), πριν το καθηλωτικό «Jubilee Street» οδηγήσει τη βραδιά στην απόλυτη κορύφωση.

Μια Σχέση Λατρείας που δεν Αλλοιώνεται στον Χρόνο

Για όσους τον είχαν δει τέσσερα χρόνια πριν στο ίδιο μέρος, η συνταγή ίσως έμοιαζε παρόμοια. Ο Cave βασίστηκε ξανά στην προσωπική, σχεδόν σωματική επαφή με την πρώτη γραμμή: ακουμπούσε πάνω στα χέρια του κόσμου, άφηνε το μικρόφωνο στους fans, έκανε χιούμορ και βούτηξε μέσα στο πλήθος, τραγουδώντας περικυκλωμένος από ένα ανθρώπινο τείχος.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Release Athens Festival (@release_athens)

Η προσθήκη των νέων κομματιών από το Wild God, αλλά και η καθηλωτική, 15λεπτη εκτέλεση του «Hollywood» ακριβώς πριν το encore, έδωσαν το απαραίτητο φρέσκο αίμα στο setlist. Όταν πια έφτασε η ώρα για το «Into My Arms» στο encore, τα δάκρυα στις μάγουλα των θεατών επιβεβαίωσαν ότι η σχέση του Nick Cave με το ελληνικό κοινό δεν είναι μια απλή συναυλιακή συνήθεια, αλλά μια βαθιά, ειλικρινής πνευματική σύνδεση.

Όσοι τον είδαν για πρώτη φορά χθες, πλέον ανήκουν και αυτοί στην κοινότητα των «πιστών». Και την επόμενη φορά που ο Αυστραλός πάστορας θα επιστρέψει στην Αθήνα, θα κοιτάζουν κι αυτοί τους πρωτάρηδες με εκείνη την ίδια, εκνευριστική, κρυφή ζήλεια.