Η φωτογραφική κοινότητα Street Shooters GR περνάει την άλλη πλευρά του Ατλαντικού και διοργανώνει τη διήμερη διεθνή έκθεση «Portraits for Parkinson’s | Time To Show My Art 2026» στο Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο του Springfield στη Μασαχουσέτη.

Με το 100% των εσόδων να διατίθεται στο Parkinson’s Foundation – New England Chapter, το εγχείρημα αυτό αποτελεί μια ζωντανή γέφυρα αλληλεγγύης που αποδεικνύει ότι η τέχνη μπορεί να δημιουργήσει θετικό κοινωνικό αποτύπωμα.

Σε μια αποκλειστική συνέντευξη, οι δημιουργοί πίσω από την κοινότητα μας μιλούν για τις προκλήσεις της διοργάνωσης στις ΗΠΑ, τη θεραπευτική δύναμη της φωτογραφίας (Art Therapy), τη συγκινητική ανταπόκριση της ομογένειας και το βαθύτερο νόημα του να μοιράζεσαι τον κόσμο μέσα από έναν φακό.

Η Ιδέα και ο Φιλανθρωπικός Σκοπός

• Πώς γεννήθηκε η ιδέα για το «Portraits for Parkinson’s | Time To Show My Art 2026»; Υπήρξε κάποιο συγκεκριμένο έναυσμα ή προσωπικό βίωμα που σας ώθησε να στηρίξετε το Parkinson’s Foundation;

Πριν 3 χρόνια επισκέφθηκα την πόλη του Springfield για φωτογραφική δουλειά. Εκεί γνώρισα την ελληνική κοινότητα και μη. Οι άνθρωποι είχαν γνωρίσει την Street Shooters Gr μέσα από εμένα και όλα αυτά τα χρόνια παρακολουθούσαν την κοινότητα και το πρότζεκτ της έκθεσης που μεγαλώνει χρόνο με τον χρόνο. Έτσι φέτος τον Γενάρη του 26 με κάλεσαν αν θα επιθυμούσα να οργανώσουμε την έκθεση στην πόλη της Αμερικής.

Δεν έχω κάποιο προσωπικό βίωμα αλλά γνωρίζω ότι πάνω από 10 εκατομμύρια κόσμος ζει με αυτή την ασθένεια και όσο πάει αυτά τα νούμερα μεγαλώνουν. Δεν μπορούσα να πω όχι όταν ένας τόσο μεγάλος σύλλογος σου ζητάει στήριξη και συνεργασία πόσο μάλλον σε μία άλλη χώρα σε μία άλλη ήπειρο.

• Ο τίτλος της έκθεσης μιλάει για «Πορτρέτα». Πώς συνδέεται η φωτογραφία δρόμου (street photography), που είναι ο πυρήνας της ομάδας σας, με το είδος του πορτρέτου για τις ανάγκες αυτού του σκοπού;

Η Street Shooters Gr δεν μένει μόνο στην φωτογραφία δρόμου. Η κοινότητα απευθύνεται σε όλα τα στυλ φωτογραφίας και σε όλα τα επίπεδα φωτογράφου είτε είναι με κινητό είτε με επαγγελματική κάμερα.

Το μεγαλύτερο μας challenge σε αυτή την έκθεση είναι να μπορέσουμε να φωτογραφίσουμε ανθρώπους με Parkinson γιατί επιθυμούμε να τους εντάξουμε στην κοινωνία και να νιώσουν κομμάτι αυτού του κόσμου. Άλλωστε όλοι δικαιούνται ένα πορτρέτο.

• Το 100% των εσόδων θα διατεθεί στο Parkinson’s Foundation – New England Chapter. Πόσο εύκολο ήταν να στηθεί μια τέτοια γέφυρα εμπιστοσύνης και συνεργασίας με έναν οργανισμό των ΗΠΑ;

Όπως όλες οι σχέσεις χρειάζονται χρόνο,επιμονή,πειθαρχία και αγάπη. Τίποτα δεν γίνεται σε μία μέρα. Όταν υπάρχει θέληση και κατανόηση και από τις δύο πλευρές μιας σχέσης όλα είναι εφικτά. Πολλές βιντεοκλήσεις με πάρα πολύ κόσμο,με διαφορετικές εθνικότητες σε ώρες που πρέπει να συντονιστούμε λόγω και διαφοράς ώρας.

• Στο δελτίο τύπου αναφέρετε ότι η φωτογραφία είναι «εργαλείο δημιουργίας θετικού κοινωνικού αποτυπώματος». Πιστεύετε ότι η τέχνη έχει την υποχρέωση να παίρνει θέση και να βοηθά έμπρακτα την κοινωνία σε δύσκολες εποχές;

Πιστεύω ότι η τέχνη δεν έχει απαραίτητα την υποχρέωση να παίρνει θέση, έχει όμως τη δύναμη να ευαισθητοποιεί, να προβληματίζει και να φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά.

Όταν δίνουμε τη δυνατότητα συμμετοχής χωρίς την ανάγκη φυσικής παρουσίας, στέλνουμε το μήνυμα ότι κάθε δημιουργική ματιά έχει αξία. Μια σπουδαία φωτογραφία μπορεί να ταξιδέψει παντού, ακόμη κι όταν ο φωτογράφος δεν μπορεί.

Ειδικά η φωτογραφία, επειδή καταγράφει στιγμές και ανθρώπινες ιστορίες, μπορεί να αναδείξει κοινωνικά ζητήματα και να ενισχύσει την αλληλεγγύη. Σε δύσκολες εποχές, η τέχνη μπορεί να αποτελέσει έναν ουσιαστικό τρόπο έκφρασης, στήριξης και κοινωνικής προσφοράς, δημιουργώντας θετικό αντίκτυπο στην κοινωνία.

Άλλωστε πριν φύγουμε από αυτόν τον κόσμο πρέπει να αφήσουμε το αποτύπωμα μας.

• Η έκθεση περιλαμβάνει ενημέρωση για την Art Therapy (Θεραπεία μέσω Τέχνης). Πώς μπορεί, κατά τη γνώμη σας, η φωτογραφία να λειτουργήσει θεραπευτικά για έναν άνθρωπο που νοσεί ή για τον φροντιστή του;

Η φωτογραφία μπορεί να λειτουργήσει θεραπευτικά, γιατί δίνει στον άνθρωπο τη δυνατότητα να εκφράσει συναισθήματα και εμπειρίες που ίσως δυσκολεύεται να περιγράψει με λόγια. Για έναν ασθενή, η λήψη ή η παρατήρηση φωτογραφιών μπορεί να ενισχύσει τη δημιουργικότητα, την αυτοέκφραση και την ψυχική του ενδυνάμωση.

Παράλληλα, για τον φροντιστή, η φωτογραφία μπορεί να αποτελέσει μέσο αποφόρτισης από το άγχος, διατήρησης θετικών αναμνήσεων και καλύτερης κατανόησης των συναισθημάτων του. Έτσι, η τέχνη της φωτογραφίας συμβάλλει στη βελτίωση της ψυχικής ευεξίας και της ποιότητας ζωής.

Το Μεγάλο Άλμα στις ΗΠΑ (USA Edition)

• Μετά την Ευρώπη και το Ηνωμένο Βασίλειο, οι Street Shooters GR προσγειώνονται στη Μασαχουσέτη. Γιατί επιλέχθηκε το Springfield και το εκεί Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο (Greek Cultural Center) ως ο πρώτος σας σταθμός στην Αμερική

Όπως ανέφερα και πριν έτυχε να με έχουν καλέσει για φωτογραφική δουλειά και κρατήσαμε τις επαφές για το μέλλον και αυτό δείχνει πως ότι κάνουμε στην ζωή μας έχει πάντα αντίκτυπο στο μέλλον.Ακόμα ένα αντίκτυπο!

• Ποιες είναι οι μεγαλύτερες οργανωτικές προκλήσεις που αντιμετωπίζετε στήνοντας μια διήμερη διεθνή έκθεση στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού;

Το πιο δύσκολο κομμάτι από όλα για μένα είναι οι άνθρωποι να ονειρευτούν αυτό που ονειρεύομαι. Αν αυτό συμβεί όλα τα άλλα γίνονται πολύ εύκολα.

Το πιο δύσκολο κομμάτι από όλα για μένα είναι οι άνθρωποι να ονειρευτούν αυτό που ονειρεύομαι. Αν αυτό συμβεί, όλα τα άλλα γίνονται πολύ εύκολα.

• Στη διοργάνωση συμμετέχουν local υποστηρικτές, όπως η AirFigProductions και ο Michael Epaul Photography. Πόσο σημαντική είναι η δικτύωση με την τοπική κοινότητα των ΗΠΑ για την επιτυχία του εγχειρήματος;

Το άλφα και το ωμέγα. Οι δύο αυτοί επαγγελματίες δέχτηκαν χωρίς δεύτερη σκέψη να στηρίξουν αυτή την προσπάθεια και χωρίς αυτούς δεν θα μπορούσε να ξεκινήσει αυτό το πρότζεκτ. Υπάρχουν όμως και άλλοι άνθρωποι που πίστεψαν σε αυτό το μοναδικό εγχείρημα και θα ήθελα να τους αναφέρω γιατί αυτοί είναι που πίστεψαν από την αρχή και το ένα έφερε το άλλο.

Η Στέφανι Σκλιόπου & Andrea Hermannκάτοικοι του Springfield και υπεύθυνες του Parkinson Foundation, o Νίκος Τολιόπουλος κάτοικος Θεσσαλονίκης, δικηγόρος και ιδρυτικό μέλος της κοινότητας και η Σοφία Γεωργακά κάτοικος Αθήνας μέλος της κοινότητας από την πρώτη χρονιά.

Επίσης υπάρχουν μέλη που θα δώσουν την παρουσία τους στην έκθεση και θα ταξιδέψουν από πολύ μακριά για να είναι παρών.

• Πώς φαντάζεστε το «USA Edition» των Street Shooters GR στο μέλλον; Είναι το Springfield η αρχή μιας ευρύτερης παρουσίας σας στην Αμερική;

Το όνειρο μου είναι η έκθεση να αλλάζει πόλεις,χώρες και ηπείρους. Με ξεκίνημα την Αμερική πλέον το πιστεύω ότι όλα είναι δυνατά. Υπάρχουν συζητήσεις ήδη για την νέα χρονιά σε άλλες πόλεις και μακάρι να μπορέσουμε να το πετύχουμε.

Εδώ θα ζητήσω την διαδικτυακή στήριξη του κόσμου στα σόσιαλ μας αλλά και με την συμμετοχή τους στην έκθεση της Αμερικής να δείξουμε όλοι μαζί συσπείρωση για ένα μεγαλύτερο σκοπό από εμάς για να μπορέσουμε να οργανώσουμε και τις επόμενες χρονιές το Time 2 show my art σε άλλες πόλεις του κόσμου αυτού.

• Πώς αντέδρασε η ελληνική ομογένεια των ΗΠΑ όταν έμαθε για την πρωτοβουλία σας να διοργανώσετε μια έκθεση με τέτοιο χαρακτήρα στο Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο;

Είναι πάρα πολύ ενθουσιασμένοι που θα μπορέσουν να δουν εικόνες και από Ελλάδα γιατί τους λείπει η πατρίδα όπως και εμένα στο Εδιμβούργο. Αλλά εδώ θα ήθελα να σας χαρίσω την δικιά τους απάντηση. The event exceeded expectations, leaving everyone inspired, energized, and proud to be part of such a dynamic collaboration. It was a powerful reminder of what can be achieved when creative minds come together with a common purpose.

Η Κοινότητα & Η Συμμετοχή των Φωτογράφων

• Δίνετε τη δυνατότητα σε φωτογράφους να συμμετάσχουν ψηφιακά, χωρίς να ταξιδέψουν, αναλαμβάνοντας εσείς την εκτύπωση. Πόσο «δημοκρατική» κάνει αυτή η επιλογή τη φωτογραφία σήμερα;

Σήμερα, η φωτογραφία έχει τη δύναμη να ενώνει ανθρώπους από διαφορετικές χώρες, πολιτισμούς και εμπειρίες. Όταν δίνουμε τη δυνατότητα συμμετοχής χωρίς την ανάγκη φυσικής παρουσίας, δεν διευκολύνουμε απλώς τους φωτογράφους· στέλνουμε το μήνυμα ότι κάθε δημιουργική ματιά έχει αξία. Θέλουμε να δημιουργήσουμε έναν χώρο όπου το μόνο κριτήριο είναι η δύναμη της εικόνας και όχι η απόσταση που χωρίζει τον δημιουργό από την έκθεση. Γιατί μια σπουδαία φωτογραφία μπορεί να ταξιδέψει παντού, ακόμη κι όταν ο φωτογράφος δεν μπορεί.

Πιστεύω ότι η τέχνη δεν έχει απαραίτητα την υποχρέωση να παίρνει θέση, έχει όμως τη δύναμη να ευαισθητοποιεί, να προβληματίζει και να φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά. Άλλωστε πριν φύγουμε από αυτόν τον κόσμο πρέπει να αφήσουμε το αποτύπωμα μας

• Η έκθεση είναι ανοιχτή σε φωτογράφους «κάθε επιπέδου και ύφους». Τι απαντάς σε κάποιον ερασιτέχνη που ίσως διστάζει να στείλει έργο του δίπλα σε καταξιωμένους επαγγελματίες;

Ο μόνος σου αντίπαλος είναι ο ίδιος σου ο εαυτός! Αν δεν τολμήσεις τώρα,σήμερα ΔΕΝ θα το κάνεις ποτέ!

• Ποιο είναι το κυρίαρχο συναίσθημα ή το «μήνυμα» που θέλετε να εισπράξει ο επισκέπτης μπαίνοντας στο χώρο της έκθεσης στις 25 Σεπτεμβρίου

Θα ήθελα ο κόσμος να καταλάβει το ηγετικό μας απόφθεγμα του Τάσου Λειβαδίτη Ο ΚΟΣΜΟΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΜΟΙΡΑΖΕΣΑΙ!

Στο πρότζεκτ αυτό έχεις την ευκαιρία να δεις αλλά και να νιώσεις την διαφορετικότητα,τα ατελείωτα στυλ φωτογραφίας,την παλέτα χρωμάτων αλλά και τις διάφορες γωνιές αυτού του κόσμου. Είναι μια πανδαισία φωτογραφίας που σε κάνει να νιώθεις ότι μοιράζεσαι τον κόσμο αυτών με τόσους καλλιτέχνες ανά τον κόσμο.

• Εκτός από την έκθεση, το πρόγραμμα περιλαμβάνει Street Photography Workshop και 360° Photo Booth. Πώς σχεδιάσατε τις δράσεις ώστε να είναι διαδραστικές για το κοινό;

Όλοι μπορούν να συμμετέχουν σε όλες τις δραστηριότητες μας. Στο workshop θα έχουν την ευκαιρία οι συμμετέχοντες να αλληλεπιδράσουν με τόσες διαφορετικές εθνικότητες και μάθουν τεχνικές και οπτικές πάνω στην φωτογραφία δρόμου. Το πιο σημαντικό είναι ότι θα βρισκόμαστε σε πολύ διαφορετικά δεδομένα από Ευρώπη και αυτό από μόνο του είναι η μεγαλύτερη φωτογραφική πρόκληση.

Επίσης θα υπάρχει η δυνατότητα headshots από εμένα και το Jose για οποιοδήποτε λόγο ο επισκέπτης ή ένα γκρουπ ανθρώπων χρειάζεται φωτογράφιση και όλα τα έσοδα επίσης θα πηγαίνουν στο σύλλογο.

• Ποιοι είναι οι κανόνες ή τα κριτήρια (αν υπάρχουν) με τα οποία η οργανωτική επιτροπή θα διαχειριστεί τις φωτογραφίες που θα φτάσουν στα χέρια της από όλο τον κόσμο;

Κάθε φωτογραφία που λαμβάνουμε αντιμετωπίζεται με σεβασμό, γιατί πίσω από κάθε εικόνα υπάρχει ένας άνθρωπος και μια ιστορία. Τα βασικά μας κριτήρια αφορούν τη συνάφεια με το θέμα της έκθεσης, την καλλιτεχνική προσέγγιση, την πρωτοτυπία και τη δύναμη του μηνύματος που μεταφέρει η εικόνα.

Παράλληλα, επιδιώκουμε να δώσουμε χώρο σε διαφορετικές φωνές, πολιτισμούς και οπτικές γωνίες, ώστε η έκθεση να αποτελέσει ένα πραγματικά πολυφωνικό και διεθνές φωτογραφικό γεγονός. Στόχος μας δεν είναι μόνο να αναδείξουμε εξαιρετικές φωτογραφίες, αλλά και να δημιουργήσουμε έναν διάλογο μέσα από τις ιστορίες που αυτές αφηγούνται.

Φιλοσοφία & Το Μέλλον των Street Shooters GR

• Κλείνετε το κάλεσμά σας με τα λόγια του Τάσου Λειβαδίτη: «Ο κόσμος υπάρχει μόνο όταν τον μοιράζεσαι». Πώς εκφράζει αυτός ο στίχος την καθημερινή φιλοσοφία της ομάδας σας;

Ο στίχος αυτός εκφράζει απόλυτα τη φιλοσοφία μας, γιατί πιστεύουμε ότι η τέχνη αποκτά το πραγματικό της νόημα όταν γίνεται γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων.

Μια φωτογραφία που μένει κλεισμένη σε έναν σκληρό δίσκο είναι μια προσωπική ανάμνηση· όταν όμως μοιράζεται, μετατρέπεται σε συναίσθημα, σε διάλογο, σε κοινή εμπειρία. Κάθε εικόνα που εκτίθεται έχει τη δύναμη να ενώσει ανθρώπους που ίσως δεν συναντηθούν ποτέ, αλλά μπορούν να αναγνωρίσουν ο ένας τον εαυτό του στην ιστορία του άλλου.

Σε μια εποχή όπου η απομόνωση, οι κρίσεις και οι διαχωρισμοί μοιάζουν συχνά να κυριαρχούν, εμείς επιλέγουμε να επενδύουμε στη δύναμη του μοιράσματος. Πιστεύουμε ότι ο πολιτισμός, η αλληλεγγύη και η δημιουργία γεννιούνται όταν ανοίγουμε χώρο για τις ιστορίες, τις αγωνίες και τα όνειρα των άλλων.

Γι’ αυτό η έκθεσή μας δεν είναι απλώς μια συλλογή φωτογραφιών· είναι μια συνάντηση ανθρώπων από διαφορετικές γωνιές του κόσμου που επιλέγουν να μοιραστούν ένα κομμάτι της ψυχής τους. Γιατί τελικά, όπως έγραψε ο Λειβαδίτης, ο κόσμος δεν γίνεται μεγαλύτερος όταν τον κατακτούμε, αλλά όταν τον μοιραζόμαστε. Και κάθε φωτογραφία που προσφέρεται στο βλέμμα των άλλων είναι μια μικρή πράξη σύνδεσης, ελπίδας και ανθρωπιάς.

Το μεγαλύτερο μας challenge σε αυτή την έκθεση είναι να μπορέσουμε να φωτογραφίσουμε ανθρώπους με Parkinson, γιατί επιθυμούμε να τους εντάξουμε στην κοινωνία και να νιώσουν κομμάτι αυτού του κόσμου. Άλλωστε όλοι δικαιούνται ένα πορτρέτο

• Ξεκινήσατε ως μια μικρή δημιουργική παρέα και πλέον είστε ένα διεθνές δίκτυο. Ποιο είναι το «μυστικό» της συνοχής μιας ομάδας που τα μέλη της ζουν σε διαφορετικές χώρες και ζώνες ώρας;

Αν υπάρχει ένα «μυστικό», αυτό δεν είναι η τεχνολογία ούτε η οργάνωση. Είναι το κοινό όραμα. Οι αποστάσεις, οι διαφορετικές χώρες και οι ζώνες ώρας παύουν να έχουν σημασία όταν οι άνθρωποι μοιράζονται τις ίδιες αξίες και πιστεύουν στον ίδιο σκοπό. Ξεκινήσαμε ως μια μικρή παρέα που αγαπούσε τη φωτογραφία και σήμερα παραμένουμε ακριβώς αυτό: μια κοινότητα ανθρώπων που πιστεύουν ότι η εικόνα μπορεί να φέρει τους ανθρώπους πιο κοντά.

Η συνοχή μας χτίζεται καθημερινά πάνω στον αμοιβαίο σεβασμό, την εμπιστοσύνη και τη χαρά της προσφοράς. Μπορεί να μας χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα, αλλά μας ενώνει η ίδια επιθυμία να δημιουργούμε, να εμπνέουμε και να δίνουμε χώρο σε νέες φωνές. Στην πραγματικότητα, δεν λειτουργούμε σαν ένας οργανισμός με μέλη διασκορπισμένα στον κόσμο· λειτουργούμε σαν μια οικογένεια που απλώς έχει σπίτια σε διαφορετικές χώρες.

Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο μάθημα της εποχής μας: ότι οι άνθρωποι δεν συνδέονται από τη γεωγραφία, αλλά από τα όνειρα που μοιράζονται. Όταν το όραμα είναι κοινό, καμία απόσταση δεν είναι πραγματικά μεγάλη.

• Για έναν street photographer, η ομορφιά κρύβεται στο τυχαίο και στο εφήμερο. Πώς αυτή η «ματιά του δρόμου» βοηθάει στο να δούμε με περισσότερη ενσυναίσθηση τα προβλήματα των συνανθρώπων μας;

Η φωτογραφία δρόμου μάς διδάσκει πρώτα απ’ όλα να παρατηρούμε. Στην καθημερινότητα προσπερνάμε αμέτρητους ανθρώπους χωρίς να γνωρίζουμε τις ιστορίες, τις δυσκολίες ή τις μάχες που δίνουν. Ο street photographer εκπαιδεύει το βλέμμα του να σταματά σε αυτές τις μικρές, φαινομενικά ασήμαντες στιγμές και να ανακαλύπτει την ανθρώπινη διάσταση που συχνά είναι αόρατη.

Μέσα από αυτή τη διαδικασία, η φωτογραφία δεν καταγράφει απλώς εικόνες· μας καλεί να δούμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια των άλλων. Ένα βλέμμα, μια χειρονομία, μια στιγμή μοναξιάς ή ελπίδας στον δρόμο μπορεί να μας θυμίσει ότι πίσω από κάθε πρόσωπο υπάρχει μια ιστορία που αξίζει κατανόηση και σεβασμό.

Η ενσυναίσθηση γεννιέται όταν σταματάμε να βλέπουμε τους ανθρώπους ως περαστικούς και αρχίζουμε να τους βλέπουμε ως συνανθρώπους. Αυτή είναι, πιστεύω, η μεγαλύτερη δύναμη της φωτογραφίας δρόμου: μας βοηθά να συνειδητοποιήσουμε ότι οι ζωές μας είναι πιο συνδεδεμένες απ’ όσο νομίζουμε. Και ίσως, μέσα από μια μόνο εικόνα, να θυμηθούμε ότι η ανθρωπιά ξεκινά από την ικανότητα να βλέπουμε πραγματικά ο ένας τον άλλον.

• Αν έπρεπε να περιγράψετε την ταυτότητα των Street Shooters GR με τρεις λέξεις, ποιες θα ήταν αυτές;

Πάθος, Κοινότητα, Προσφορά.

Πάθος για τη φωτογραφία και την αυθεντική αφήγηση των ανθρώπινων στιγμών. Κοινότητα γιατί, από την πρώτη ημέρα, στόχος μας ήταν να δημιουργήσουμε έναν χώρο όπου οι φωτογράφοι μπορούν να μοιράζονται, να μαθαίνουν και να εξελίσσονται μαζί. Και προσφορά γιατί πιστεύουμε ότι η τέχνη αποκτά μεγαλύτερη αξία όταν επιστρέφει κάτι στην κοινωνία και γίνεται εργαλείο σύνδεσης, ευαισθητοποίησης και αλληλεγγύης

• Μετά το double-header project του Σεπτεμβρίου στις ΗΠΑ, ποιο είναι το επόμενο μεγάλο όνειρο ή project που σχεδιάζει η κοινότητά σας;

Υπάρχουν πολλές συζητήσεις για πολλά πρότζεκτ η αλήθεια με την νέα χρονιά αλλά αυτό που θα ήθελα να πετύχω είναι ένα travel meetup στην πόλη που μένω το Εδιμβούργο.

Θα ήθελα πολύ να δείξω στην κοινότητα μου την πόλη που μένω τα τελευταία 7 χρόνια. Η πόλη αυτή με έκανε να νιώσω καλλιτέχνης με την φωτογραφία και θα ήθελα πολύ να το νιώσουν και τα μέλη μου το ίδιο συναίσθημα που βιώνω εδώ. Επίσης είμαι και walking tour guide πράγμα που σημαίνει μπορώ να τους δείξω τα καλύτερα όμορφα και μαγικά σημεία της πόλης και μη για να θαυμάσουν αλλά και να φωτογραφίσουν τοποθεσίες μοναδικές στον κόσμο αυτόν.

Για όσους επιθυμούν να ενημερώνονται για τα μελλοντικά μας πρότζεκτ μπορούν να κάνουν εγγραφή δωρεάν μέσω του σάιτ μιας και όλα οργανώνονται μέσω μείλ.

Θα αφήσω και ένα ακόμη spoil alert έρχεται meetup στην Θεσσαλονίκη τον Οκτώβρη του 26!

Βρείτε την κοινότητητα

Website | Instagram | Facebook | Tiktok | Youtube

English Version

The Idea and the Charitable Purpose

• How did the idea for “Portraits for Parkinson’s | Time To Show My Art 2026” come about? Was there a specific catalyst or personal experience that prompted you to support the Parkinson’s Foundation?

Three years ago, I visited Springfield for a photography project. There, I got to know both the Greek community and the wider community. People had learned about Street Shooters Gr through me, and over the years they’d been following the community and the exhibition project, which has been growing year after year. So this past January 26, they asked me if I’d be willing to organize the exhibition in this American city.

I don’t have any personal experience with it, but I know that over 10 million people live with this disease, and those numbers are growing all the time. I couldn’t say no when such a large association asks for your support and cooperation, let alone in another country on another continent.

• The title of the exhibition refers to “Portraits.” How does street photography—which is at the core of your group—relate to the portrait genre for the purposes of this exhibition?

Street Shooters Gr isn’t limited to street photography. The community welcomes all styles of photography and photographers of all skill levels, whether they use a cell phone or a professional camera. Our biggest challenge in this exhibition is to photograph people with Parkinson’s, because we want to integrate them into society and help them feel like they’re part of this world. After all, everyone deserves a portrait

• 100% of the proceeds will be donated to the Parkinson’s Foundation – New England Chapter. How easy was it to build such a bridge of trust and cooperation with a U.S. organization?

Like all relationships, it takes time, perseverance, discipline, and love. Nothing happens overnight. When there is willingness and understanding on both sides of a relationship, anything is possible. We had many video calls with a large number of people from different nationalities, coordinating our schedules due to the time difference.

• In the press release, you state that photography is a “tool for creating a positive social impact.” Do you believe that art has a responsibility to take a stand and actively help society during difficult times?

I believe that art does not necessarily have an obligation to take a stand, but it does have the power to raise awareness, provoke thought, and bring people closer together. Photography, in particular, because it captures moments and human stories, can highlight social issues and strengthen solidarity. In difficult times, art can serve as a meaningful form of expression, support, and social contribution, creating a positive impact on society.

After all, before we leave this world, we must leave our mark.

Our biggest challenge in this exhibition is to photograph people living with Parkinson’s, because we want to integrate them into society and make them feel part of this world. After all, everyone deserves a portrait.

• The exhibition includes information on art therapy. In your opinion, how can photography have a therapeutic effect on a person who is ill or on their caregiver?

Photography can have a therapeutic effect because it gives people the opportunity to express emotions and experiences that they may find difficult to describe in words. For a patient, taking or looking at photographs can enhance creativity, self-expression, and psychological empowerment. At the same time, for the caregiver, photography can serve as a means of relieving stress, preserving positive memories, and gaining a better understanding of their own emotions. In this way, the art of photography contributes to improved mental well-being and quality of life.

The Great Leap in the U.S. (USA Edition)

• After Europe and the United Kingdom, Street Shooters GR is heading to Massachusetts. Why did you choose Springfield and the Greek Cultural Center there as your first stop in the U.S.?

As I mentioned before, I happened to be invited there for a photography job, and we stayed in touch for the future—which shows that everything we do in life always has an impact on the future. Yet another impact!

• What are the biggest organizational challenges you face when putting together a two-day international exhibition on the other side of the Atlantic?

The hardest part of all for me is getting people to share my vision. If that happens, everything else falls into place very easily.

• Local supporters, such as AirFigProductions and Michael Epaul Photography, are participating in the event. How important is networking with the local community in the U.S. to the success of this project?

It’s the alfa and the omega. These two professionals agreed without hesitation to support this effort, and without them, this project could never have gotten off the ground. However, there are other people who believed in this unique endeavor, and I’d like to mention them because they were the ones who believed in it from the very beginning, and one thing led to another. Stephanie Skliopou & Andrea Hermann,

residents of Springfield and representatives of the Parkinson’s Foundation; Nikos Toliopoulos, a resident of Thessaloniki, attorney, and founding member of the community; and Sofia Georgaka, a resident of Athens and a member of the community since its first year.

There are also members who will attend the exhibition and will travel from far away to be there.

• How do you envision the “USA Edition” of Street Shooters GR in the future? Is Springfield the start of a broader presence for you in America?

My dream is for the exhibition to travel to different cities, countries, and continents. Now that we’ve started in America, I believe anything is possible. There are already discussions about the new year in other cities, and I hope we can make it happen.

Here, I’d like to ask for everyone’s online support on our social media platforms, as well as their participation in the exhibition in the U.S., so that together we can show solidarity for a cause greater than ourselves, enabling us to organize “Time 2 Show My Art” in other cities around the world in the years to come.

How did the Greek-American community react when they heard about your initiative to organize an exhibition of this nature at the Hellenic Cultural Center?

They are very excited to be able to see images from Greece because they miss their homeland, just as I do here in Edinburgh. But here, I’d like to share their own response with you.

The event exceeded expectations, leaving everyone inspired, energized, and proud to be part of such a dynamic collaboration. It was a powerful reminder of what can be achieved when creative minds come together with a common purpose.

I believe art doesn’t necessarily have an obligation to take a stand, but it does have the power to raise awareness, provoke thought, and bring people closer together. Besides, before we leave this world, we must leave our footprint behind.

The Community & Photographers’ Participation

• You give photographers the opportunity to participate digitally, without having to travel, while you handle the printing. How “democratic” does this option make photography today?

Today, photography has the power to bring together people from different countries, cultures, and experiences. When we make participation possible without the need for physical presence, we’re not just making things easier for photographers; we’re sending the message that every creative perspective has value.

We want to create a space where the only criterion is the power of the image, not the distance separating the creator from the exhibition. Because a great photograph can travel anywhere, even when the photographer cannot.

• The exhibition is open to photographers of “all levels and styles.” What would you say to an amateur who might be hesitant to submit their work alongside that of established professionals?

Your only competitor is yourself! If you don’t take the plunge now, today, you’ll NEVER do it!

• What is the predominant emotion or “message” you want visitors to experience when they enter the exhibition space on September 25?

I’d like people to understand our guiding motto by Tassos Leivaditis: “THE WORLD EXISTS ONLY WHEN YOU SHARE IT!”

In this project, you have the opportunity to see and experience diversity, the endless styles of photography, the color palette, and the various perspectives of this world. It’s a feast of photography that makes you feel like you’re sharing the world of these artists with so many others around the globe.

•  In addition to the exhibition, the program includes a Street Photography Workshop and a 360° Photo Booth. How did you design these activities to be interactive for the public?

Everyone can participate in all of our activities. In the workshop, participants will have the opportunity to interact with people of so many different nationalities and learn techniques and perspectives on street photography. Most importantly, we’ll be in a very different setting from Europe, and that in itself is the greatest photographic challenge.

We’ll also be offering headshots taken by Jose and me for any reason a visitor or group of people might need a photo session, and all proceeds will go to the association.

The hardest part of all for me is getting people to dream what I dream. If that happens, everything else becomes very easy.

• What are the rules or criteria (if any) that the organizing committee will use to manage the photos it receives from around the world?

Every photograph we receive is treated with respect, because behind every image there is a person and a story. Our basic criteria concern relevance to the exhibition’s theme, artistic approach, originality, and the power of the message conveyed by the image.

At the same time, we aim to provide a platform for diverse voices, cultures, and perspectives, so that the exhibition becomes a truly multifaceted and international photographic event. Our goal is not only to showcase exceptional photographs but also to foster a dialogue through the stories they tell.

Philosophy & The Future of Street Shooters GR

• You conclude your call with the words of Tassos Leivaditis: “The world exists only when you share it.” How does this line reflect your team’s everyday philosophy?

This line perfectly captures our philosophy, because we believe that art acquires its true meaning when it becomes a bridge of communication between people. A photograph that remains locked away on a hard drive is a personal memory; but when it is shared, it becomes an emotion, a dialogue, a shared experience. Every image on display has the power to unite people who may never meet, but who can recognize themselves in each other’s stories.

In an era where isolation, judgments, and divisions often seem to prevail, we choose to invest in the power of sharing. We believe that culture, solidarity, and creativity are born when we make space for the stories, struggles, and dreams of others. That is why our exhibition is not merely a collection of photographs; it is a gathering of people from different corners of the world who choose to share a piece of their soul.

Because, after all, as Leivaditis wrote, the world does not become bigger when we conquer it, but when we share it. And every photograph offered to the gaze of others is a small act of connection, hope, and humanity.

• You started out as a small creative group, and now you’re an international network. What is the “secret” to the cohesion of a team whose members live in different countries and time zones?

If there is a “secret,” it’s not technology or organization. It’s a shared vision. Distances, different countries, and time zones cease to matter when people share the same values and believe in the same purpose. We started out as a small group of people who loved photography, and today we remain exactly that: a community of people who believe that images can bring people closer together.

Our unity is built every day on mutual respect, trust, and the joy of giving. We may be separated by thousands of kilometers, but we are united by the same desire to create, to inspire, and to give space to new voices. In reality, we do not function as an organization with members scattered across the globe; we function as a family that simply has homes in different countries.

And perhaps this is the greatest lesson of our time: that people are connected not by geography, but by the dreams they share. When the vision is shared, no distance is truly great.

By giving people the opportunity to participate without needing to be physically present, we send a message that every creative vision has value. A great photograph can travel anywhere, even when the photographer cannot.

• .For a street photographer, beauty lies in the random and the fleeting. How does this “street perspective” help us view the problems of our fellow human beings with greater empathy?

Street photography teaches us, first and foremost, to observe. In our daily lives, we pass countless people without knowing their stories, their struggles, or the battles they’re fighting. The street photographer trains their eye to pause on these small, seemingly insignificant moments and discover the human dimension that is often invisible.

Through this process, photography does not merely capture images; it invites us to see the world through the eyes of others. A glance, a gesture, a moment of solitude or hope on the street can remind us that behind every face there is a story worthy of understanding and respect.

Empathy is born when we stop seeing people as passersby and start seeing them as fellow human beings. This, I believe, is the greatest power of street photography: it helps us realize that our lives are more interconnected than we think. And perhaps, through a single image, we can remember that humanity begins with the ability to truly see one another.

• If you had to describe the identity of Street Shooters GR in three words, what would they be?

Passion, Community, Contribution.

Passion for photography and the authentic storytelling of human moments. Community because, from day one, our goal has been to create a space where photographers can share, learn, and grow together. And a contribution, because we believe that art gains greater value when it gives something back to society and becomes a tool for connection, awareness, and solidarity.

If I had to describe the identity of Street Shooters GR in three words, they would be: Passion, Community, Contribution. Because art gains greater value when it gives something back to society.

• After the double-header project in September in the U.S., what is the next big dream or project your community is planning?

There are actually a lot of discussions about many projects for the new year, but what I’d like to accomplish is a travel meetup in the city where I live, Edinburgh.

I’d really love to show my community the city where I’ve been living for the past 7 years. This city made me feel like an artist through photography, and I’d really like my members to experience the same feeling that I feel here. I’m also a walking tour guide, which means I can show them the city’s most beautiful and magical spots—not just to admire them, but also to photograph locations that are truly one-of-a-kind in this world.

For those who’d like to stay updated on our future projects, you can sign up for free through the website, since everything is organized via email.

I’ll leave you with one more spoiler: there’s a meetup coming up in Thessaloniki on October 26!

Social Links

Website | Instagram | Facebook | Tiktok | Youtube