Music News
Robert Plant στον Λυκαβηττό: Μια ιστορική βραδιά γεμάτη folk, blues και Led Zeppelin

- Αρχική
- Μουσική
- Music News
- Robert Plant στον Λυκαβηττό: Μια ιστορική βραδιά γεμάτη folk, blues και Led Zeppelin
Ο Robert Plant κουβαλάει πάντα μαζί του την αύρα μιας μυθικής φιγούρας της παγκόσμιας ροκ σκηνής. Για τις νεότερες γενιές που δεν είχαν την τύχη να τον απολαύσουν ζωντανά με τους Led Zeppelin, η εικόνα του παρέμενε αναλλοίωτη μέσα από τα θρυλικά εξώφυλλα των βινυλίων, τα φωτογραφικά κλικ των ’70s και τα κλασικά βιντεοκλίπ. Ο ψηλόλιγνος νεαρός με τα στενά τζιν, την εμβληματική ξανθιά χαίτη και τη σαρωτική φωνή, καθόρισε για πάντα τον όρο του απόλυτου frontman.
Η πρόσφατη εμφάνισή του στο Θέατρο Λυκαβηττού, ωστόσο, αποκάλυψε μια εντελώς διαφορετική, αλλά εξίσου καθηλωτική πλευρά του. Πιο ήρεμος, γενναιόδωρος με τους συνεργάτες του και με μια ακούραστη αγάπη για την τέχνη του, ο Plant απέδειξε γιατί η παρουσία τέτοιων μεγεθών στη σκηνή αποτελεί πλέον ένα σπάνιο και πολύτιμο δώρο.
Η μυσταγωγία κάτω από τον αττικό ουρανό
Λίγο μετά τις 9 το βράδυ, ο Robert Plant πάτησε το σανίδι μαζί με το σχήμα των Saving Grace και τη χαρισματική Suzi Dian, χαιρετώντας το αθηναϊκό κοινό με μια βαθιά, γεμάτη σεβασμό υπόκλιση.
Στο φόντο της σκηνής, η εικόνα ενός αμερικανικού βίσοντα –το χαρακτηριστικό εικαστικό του ομώνυμου άλμπουμ των Saving Grace– έδινε το στίγμα. Ένα σύμβολο αντοχής, ισχύος και άρρηκτης σύνδεσης με τις ρίζες, που αντικατοπτρίζει απόλυτα την τρέχουσα καλλιτεχνική φάση του Plant. Στα 77 του χρόνια, ο σπουδαίος ερμηνευτής συνεχίζει να βουτάει στα βαθιά νερά της folk, των blues, της americana και των παραδοσιακών ήχων, με τον ενθουσιασμό ενός ανθρώπου που ανακαλύπτει τη μουσική για πρώτη φορά.
Η δύναμη της παρέας και η ανάγκη για επικοινωνία
Η χημεία ανάμεσα στα μέλη των Saving Grace ξεπερνά τα όρια μιας απλής επαγγελματικής συνεργασίας και παραπέμπει σε μια δεμένη παρέα φίλων. Προλογίζοντας το κομμάτι “Friends”, ο Plant έκανε ιδιαίτερη αναφορά στις δυσκολίες των σύγχρονων καιρών, υπογραμμίζοντας τη σημασία των ανθρώπινων σχέσεων. Η τοποθέτησή του αυτή έμοιαζε να γεφυρώνει το ένδοξο παρελθόν των Led Zeppelin με το παρόν της μπάντας που τον συνοδεύει.
Στη σκηνή δεν υπήρχε ίχνος εγωισμού. Ο Plant άφηνε χώρο στους συνοδοιπόρους του, παρακολουθούσε με προσήλωση τα σόλο τους και έδειχνε να απολαμβάνει το live σχεδόν σαν θεατής. Η ερμηνεία του βασίστηκε στην εσωτερικότητα· με τα μάτια συχνά κλειστά, άφηνε τις ιστορίες των τραγουδιών να ξεδιπλωθούν οργανικά.
Η κληρονομιά των Led Zeppelin στο σήμερα
Αν και ο Plant αρνείται πεισματικά να μετατραπεί σε ένα σχήμα νοσταλγικής ανακύκλωσης, αναγνωρίζει ότι ο μύθος των Led Zeppelin θα τον συντροφεύει για πάντα. Όταν αποφάσισε να ανοίξει αυτό το μεγάλο κεφάλαιο, ο Λυκαβηττός κυριολεκτικά δονήθηκε.
Οι πρώτες νότες του “Ramble On” ανάγκασαν χιλιάδες κινητά να υψωθούν, με τις φωνές των θεατών να ενώνονται σε έναν συγκινητικό διάλογο με τον καλλιτέχνη για ένα κομμάτι που μετρά σχεδόν έξι δεκαετίες ζωής. Η ένταση παρέμεινε στα ύψη με το “Four Sticks”, ενώ το “Gallows Pole”, εμπλουτισμένο με ένα σύντομο, ηλεκτρισμένο πέρασμα από το “Black Dog”, απογείωσε τον ενθουσιασμό στις κερκίδες.
Η Suzi Dian αποδείχθηκε η ιδανική φωνητική παρτενέρ για τον Plant, με τις διφωνίες τους να αιωρούνται μαγικά πάνω από το ανοιχτό θέατρο. Παράλληλα, ο πλούσιος instrumental ήχος των Saving Grace –που παντρεύει τη φυσαρμόνικα, το μαντολίνο, το μπάντζο, το τσέλο, το ακορντεόν και τα κρουστά– δημιούργησε ένα μοναδικό ηχητικό πλέγμα.
Ξεχωριστή στιγμή της βραδιάς ήταν η συνεισφορά του Barney Morse-Brown, του οποίου το τσέλο πρόσφερε μια καθηλωτική εκτέλεση στο “For the Turnstiles” του Neil Young.
Το κλείσιμο της συναυλίας είχε ξεκάθαρα γιορτινή διάθεση. Στο encore, η μπάντα επέστρεψε με το εμβληματικό “Rock and Roll”, προκαλώντας πανδαιμόνιο. Ο κόσμος εγκατέλειψε τις κερκίδες και πλησίασε τη σκηνή για να χορέψει, με τον Plant να παρατηρεί με έκπληξη και ικανοποίηση τη διαχρονική δυναμική του κομματιού.
Ακούστε το ομώνυμο άλμπουμ σε συνεργασία με την Suzi Dian












