Όταν η συζήτηση στρέφεται γύρω από το ευρωπαϊκό power metal, οι Helloween αποτελούν το απόλυτο σημείο αναφοράς. Η μπάντα από το Αμβούργο, που στα μέσα της δεκαετίας του ’80 επαναπροσδιόρισε τον σκληρό ήχο και δημιούργησε σχολή, επέστρεψε στην Αθήνα για μια εμφάνιση στην Πλατεία Νερού στο πλαίσιο του Release Athens.

Αυτή η συναυλία δεν ήταν απλώς άλλη μια στάση στην περιοδεία τους, αλλά ένας μεγάλος εορτασμός για τα 40 χρόνια της πορείας τους. Το setlist που παρουσίασαν, αντίθετα με όσα συνηθίζονται σε επετειακά live, δεν βασίστηκε αποκλειστικά στο παρελθόν, αλλά περιείχε και αρκετό μεταγενέστερο υλικό, αποδεικνύοντας ότι οι Γερμανοί metalheads διατηρούν την έμπνευσή τους αναλλοίωτη στον χρόνο.

Ένα οπτικοακουστικό υπερθέαμα με σκαμπανεβάσματα

Η παραγωγή που συνόδευσε το συγκρότημα ήταν αντάξια του μεγέθους τους. Η σκηνή πλημμύρισε από εντυπωσιακά ψηφιακά γραφικά, εκρήξεις φωτιάς, πυροτεχνήματα και τις χαρακτηριστικές, γιγαντιαίες κολοκύθες-μπάλες, προσφέροντας ένα show κορυφαίων προδιαγραφών.

Ωστόσο, παρά την εκρηκτική ατμόσφαιρα, οι εκτελέσεις σε ορισμένα από τα πιο κλασικά κομμάτια των δύο ιστορικών άλμπουμ Keeper of the Seven Keys δεν ήταν πάντα οι ιδανικές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το σπουδαίο “Future World”, το οποίο η μπάντα μάλλον θυσίασε σε ανούσια διαδραστικά παιχνίδια με το κοινό, με αποτέλεσμα να χαθεί ο ρυθμός και το αρχικό feeling.

Η λύτρωση από τον Kai Hansen και το απόλυτο highlight

Την ισορροπία επανέφερε άμεσα ο τεράστιος Kai Hansen. Παίρνοντας την κατάσταση στα χέρια του, χάρισε μια συγκλονιστική ερμηνεία στο “Ride the Sky”, βάζοντας κυριολεκτικά φωτιά στην αρένα. Εξαιρετικές ήταν και οι εκτελέσεις των πιο πρόσφατων κομματιών, όπως τα “Best Time” (This is Tokyo) και “Skyfall” (Universe), τα οποία απέδειξαν και στον πιο δύσπιστο ότι αυτή η μπάντα έχει ακόμη πολλά να δώσει.

Αν και το δημοφιλές “I Want Out” άφησε μια ελαφρώς γλυκόπικρη γεύση λόγω της εκτέλεσής του, η απόλυτη δικαίωση της βραδιάς ήρθε με το έπος “Halloween”.

Το 13λεπτο κομμάτι παίχτηκε ολόκληρο και απολύτως πειστικά, αποτελώντας την κορυφαία στιγμή της συναυλίας. Μια πραγματική ροκ όπερα, όπου τα περίτεχνα σόλο του Michael Weikath έδιναν και έπαιρναν, ενώ οι Michael Kiske και Andi Deris στάθηκαν με απίστευτη άνεση στο ύψος των περιστάσεων, επιβεβαιώνοντας τη σπουδαία χημεία τους.

Ένας επίλογος γεμάτος συναίσθημα και η ιστορική παρουσία των Saxon

Το κλείσιμο της βραδιάς είχε τον χαρακτήρα ενός μεγάλου πάρτι. Το κοινό απόλαυσε ακουστικές εκδοχές των “In the Middle of a Heartbeat” και “A Tale That Wasn’t Right”, έναν μελωδικό ξεσηκωμό στο “Dr. Stein”, καθώς και ένα σύντομο πέρασμα από το ρεφρέν του “Keeper of the Seven Keys” ως φόρο τιμής στην κληρονομιά τους.

Η πιο συγκινητική στιγμή, ωστόσο, καταγράφηκε στο φινάλε. Ο Kai Hansen, αφού υποκλίθηκε μαζί με το συγκρότημα, εμφάνισε στη σκηνή ένα λάβαρο με το όνομα του Ingo Schwichtenberg –του ιδρυτικού ντράμερ της μπάντας που έφυγε πρόωρα από τη ζωή το 1995– συνδέοντας με έναν φορτισμένο τρόπο το παρελθόν με το παρόν των Helloween.

Νωρίτερα, τη σκηνή της Πλατείας Νερού είχαν ζεστάρει οι Saxon. Η μπάντα-θρύλος του New Wave of British Heavy Metal πρόσφερε ένα καταιγιστικό ωριαίο σετ, αποδεικνύοντας έμπρακτα γιατί αποτελεί μία από τις πιο επιδραστικές δυνάμεις στην ιστορία του σκληρού ήχου, κερδίζοντας το θερμό χειροκρότημα των παρευρισκόμενων.