Είναι ο τρόπος να κατανοείς τον κόσμο και να ενώνεις τους ανθρώπους. Στο άρθρο που ακολουθεί, ο δημιουργός του Street Shooters GR μοιράζεται το προσωπικό του φωτογραφικό ταξίδι, αναλύει την τεχνική προσέγγιση απέναντι στο φως και την αρχιτεκτονική, και εξηγεί πώς μια ανάγκη για παρέα γεννήσε μια από τις πιο δραστήριες φωτογραφικές κοινότητες.

Μια συζήτηση για τη φιλοσοφία του δρόμου, τις προκλήσεις της νυχτερινής λήψης, τη δημιουργική πειθαρχία και το πώς η τέχνη της φωτογραφίας αποκτά την πραγματική της αξία μόνο όταν τη μοιράζεσαι.

Φιλοσοφία & Η Ψυχολογία του Δρόμου

• Τι είναι αυτό που μετατρέπει μια απλή, καθημερινή στιγμή του δρόμου σε “φωτογραφική ιστορία” για σένα;

Ο δρόμος είναι γεμάτος καθημερινές στιγμές. Αυτό που τις μετατρέπει σε φωτογραφική ιστορία δεν είναι η σπανιότητά τους, αλλά το συναίσθημα που κουβαλούν. Μια καλή street φωτογραφία δεν δίνει όλες τις απαντήσεις· αφήνει χώρο στη φαντασία.

Όταν ένα καρέ μπορεί να κάνει κάποιον να σταθεί για λίγα δευτερόλεπτα και να πλάσει τη δική του ιστορία, τότε πιστεύω ότι η φωτογραφία έχει πετύχει τον σκοπό της. Γιατί τελικά δεν φωτογραφίζουμε μόνο αυτό που βλέπουμε· φωτογραφίζουμε αυτό που νιώθουμε τη στιγμή που το βλέπουμε.

• Η street photography απαιτεί να είσαι παρατηρητής ή συμμετέχων; Προτιμάς να περνάς εντελώς απαρατήρητος (“αόρατος”) ή επιδιώκεις την αλληλεπίδραση με το subject σου;

Πιστεύω ότι η street photography απαιτεί και τα δύο. Άλλοτε χρειάζεται να είσαι ένας διακριτικός παρατηρητής και άλλοτε να γίνεσαι μέρος της στιγμής. Ο δρόμος δεν έχει κανόνες· έχει καταστάσεις και πρέπει να μπορείς να προσαρμόζεσαι σε αυτές. Έχω δοκιμάσει και τις δύο προσεγγίσεις και συνεχίζω να τις εξερευνώ, γιατί μόνο μέσα από την πράξη εξελίσσεσαι.

Όχι μόνο φωτογραφικά, αλλά και ως άνθρωπος. Κάθε αλληλεπίδραση, κάθε δισταγμός και κάθε απόφαση να πλησιάσεις ή να μείνεις αόρατος είναι ένα μάθημα. Άλλωστε, αν δεν προκαλέσεις τον εαυτό σου να βγει από τη ζώνη άνεσής του, πώς θα ανακαλύψεις ποια είναι πραγματικά η δική σου ματιά;

Εδιμβούργο Μια πόλη με βαριά ιστορία, μεσαιωνική αύρα και πολύ ιδιαίτερο φως. Πώς επηρεάζει ο κυκλοθυμικός χαρακτήρας της Σκωτίας την αισθητική σου και τι προκλήσεις κρύβει φωτογραφικά;

Ο κυκλοθυμικός καιρός της Σκωτίας είναι ίσως ο μεγαλύτερος σύμμαχος αλλά και ο μεγαλύτερος αντίπαλος ενός φωτογράφου. Μέσα στην ίδια ώρα μπορεί να περάσεις από έντονη βροχή σε λαμπερή λιακάδα και έπειτα σε βαριά σύννεφα. Αυτό σημαίνει ότι το φως δεν είναι ποτέ σταθερό. Είναι όμως ακριβώς αυτή η αστάθεια που χαρίζει εικόνες με βάθος, δραματικές αντιθέσεις και μοναδικές χρωματικές αποχρώσεις.

Φωτογραφικά, η μεγαλύτερη πρόκληση είναι η διαχείριση του δυναμικού εύρους. Όταν ο ήλιος ξεπροβάλλει ανάμεσα στα σύννεφα, οι φωτισμένες προσόψεις και οι σκοτεινοί δρόμοι μπορεί να διαφέρουν κατά αρκετά στοπ έκθεσης. Χρειάζεται γρήγορη προσαρμογή στις ρυθμίσεις και προσοχή ώστε να μη χαθούν λεπτομέρειες είτε στα highlights είτε στις σκιές.

Ίσως αυτό είναι το πιο ιδιαίτερο στοιχείο του Εδιμβούργου: δεν σου προσφέρει ποτέ την ίδια φωτογραφία δύο φορές. Η ίδια γωνία μπορεί το πρωί να αποπνέει γοτθικό μυστήριο, το μεσημέρι να μοιάζει φωτεινή και φιλόξενη και το σούρουπο να θυμίζει σκηνικό ιστορικής ταινίας. Για έναν φωτογράφο, αυτή η διαρκής μεταμόρφωση είναι πρόκληση, αλλά και ο λόγος που η πόλη παραμένει ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης.

• Πώς διαχειρίζεσαι το “street anxiety”; Υπάρχουν στιγμές που διστάζεις να σηκώσεις την κάμερα και πώς το ξεπερνάς;

Ναι, φυσικά και διστάζω. Κυρίως όταν πρόκειται για ευάλωτους ανθρώπους ή παιδιά. Εκεί πιστεύω ότι ο σεβασμός πρέπει να προηγείται της φωτογραφίας. Αν νιώσω πως δεν είναι η σωστή στιγμή να σηκώσω την κάμερα, απλώς φωτογραφίζω με τα μάτια μου. Γιατί δεν αξίζουν όλες οι εικόνες να γίνουν φωτογραφίες· κάποιες αξίζουν μόνο να γίνουν αναμνήσεις.

• Ηθική και δρόμος: Πού βάζεις τα όριά σου όταν φωτογραφίζεις αγνώστους σε δημόσιο χώρο;

Πιστεύω ότι η street photography δεν είναι μόνο θέμα στιγμής, αλλά και χαρακτήρα. Τα όριά μου τα βάζει πάντα ο σεβασμός. Αν αισθανθώ ότι μια φωτογραφία παραβιάζει την αξιοπρέπεια ή την προσωπική στιγμή κάποιου, απλώς δεν την τραβάω. Για μένα, μια καλή φωτογραφία δεν αξίζει ποτέ περισσότερο από τον άνθρωπο που απεικονίζει.

Τεχνική, Κάδρο & Φως

• Φως vs. Σκιά: Στο feed σου βλέπουμε έντονο παιχνίδι με τις σιλουέτες. Πώς επιλέγεις να διαχειριστείς τις έντονες αντιθέσεις και το χαμηλό φως του Βορρά;

Πιστεύω ότι η σκιά δεν κρύβει την ιστορία· την κάνει πιο δυνατή. Το φως αποκαλύπτει, αλλά η σκιά αφήνει τον θεατή να συμμετέχει, να συμπληρώνει ο ίδιος όσα δεν φαίνονται. Και αυτό είναι που αναζητώ στις φωτογραφίες μου: όχι να δώσω όλες τις απαντήσεις, αλλά να γεννήσω ερωτήματα.

• The Cinematic Look: Οι φωτογραφίες σου έχουν συχνά μια κινηματογραφική, σχεδόν noir αίσθηση. Πώς “χτίζεται” αυτό το κάδρο την ώρα της λήψης (π.χ. framing, lines, εκμετάλλευση της αρχιτεκτονικής) πριν φτάσει στο edit;

Όλα ξεκινούν από την προετοιμασία. Πριν ακόμη βγω από το σπίτι, έχω ήδη δημιουργήσει στο μυαλό μου την ιστορία που θέλω να αφηγηθώ. Σκέφτομαι τι ψάχνω, τι συναίσθημα θέλω να μεταφέρω και ποιες συνθήκες φωτισμού ή καιρού μπορούν να υπηρετήσουν αυτή την ιδέα.

Πολλοί συνδέουν το cinematic look αποκλειστικά με την επεξεργασία, όμως για μένα το μεγαλύτερο μέρος του χτίζεται τη στιγμή της λήψης. Είναι το κάδρο, οι γραμμές της αρχιτεκτονικής, οι σκιές, οι αρνητικοί χώροι και ο τρόπος που τοποθετείται ο άνθρωπος μέσα στο περιβάλλον. Αν αυτά δεν λειτουργήσουν σωστά, καμία επεξεργασία δεν μπορεί να δημιουργήσει μια πραγματικά κινηματογραφική εικόνα.

Στη street photography, όπου όλα συμβαίνουν σε πραγματικό χρόνο, πρέπει να γνωρίζεις τι ακριβώς αναζητάς. Να μπορείς να «διαβάζεις» το φως, να προβλέπεις τη στιγμή και να περιμένεις υπομονετικά μέχρι όλα τα στοιχεία να ευθυγραμμιστούν.

Όταν όμως δημιουργώ ένα προσωπικό project, όπως long exposure, street portraits ή κυρίως self portraits, η προετοιμασία γίνεται ακόμη πιο απαιτητική. Προηγείται έρευνα της τοποθεσίας, μελέτη του φωτός, επιλογή ενδυμασίας και, κυρίως, σχεδιασμός της ιστορίας που θέλω να αφηγηθώ μέσα από μία μόνο εικόνα.

Για παράδειγμα, τον μακρύ χειμώνα του Εδιμβούργου, όταν το σκοτάδι πέφτει από νωρίς, δημιουργώ πολλά από τα self portrait projects μου στους δρόμους της πόλης. Οι περισσότερες λήψεις πραγματοποιούνται στις πέντε το πρωί ή μετά τα μεσάνυχτα, όταν η πόλη ησυχάζει και μπορώ να δουλέψω όπως ακριβώς έχω οραματιστεί. Είναι μια διαδικασία που απαιτεί χρόνο, υπομονή και αρκετές θυσίες, αλλά αυτές οι ώρες είναι που χαρίζουν την ατμόσφαιρα που αναζητώ.

Ένα από τα επόμενα όνειρά μου είναι να δημιουργήσω στη Θεσσαλονίκη ένα workshop αφιερωμένο αποκλειστικά στο cinematic self portrait, συνοδευόμενο από μια προσωπική έκθεση. Θα ήθελα να μοιραστώ όχι μόνο τις τεχνικές μου, αλλά κυρίως τον τρόπο σκέψης πίσω από κάθε εικόνα. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, το cinematic δεν είναι ένα preset. Είναι ένας τρόπος να βλέπεις και να αφηγείσαι τον κόσμο.

• Κυνηγώντας το “Decisive Moment”: Πόσο ρόλο παίζει η τύχη και πόσο η υπομονή; Περιμένεις ώρα σε ένα σημείο για να περάσει το κατάλληλο άτομο ή περπατάς μέχρι να το πετύχεις;

Πιστεύω ότι το “decisive moment” είναι ένας συνδυασμός υπομονής, προετοιμασίας και… μιας μικρής δόσης τύχης. Η τύχη μπορεί να σου φέρει μια μοναδική στιγμή μπροστά στα μάτια σου, αλλά αν δεν είσαι έτοιμος να τη δεις και να την αναγνωρίσεις, θα χαθεί μέσα σε ένα δευτερόλεπτο.

Προσωπικά, κάνω και τα δύο. Υπάρχουν φορές που περπατάω για ώρες αφήνοντας την πόλη να με οδηγήσει. Άλλες φορές, όμως, όταν βρω ένα κάδρο με δυνατό φως, ενδιαφέρουσες γραμμές ή μια ιδιαίτερη αρχιτεκτονική, μπορώ να περιμένω ακόμη και πολλή ώρα μέχρι να περάσει ο άνθρωπος που θα ολοκληρώσει την ιστορία της εικόνας.

Για μένα, η φωτογραφία δεν είναι απλώς να κυνηγάς ανθρώπους. Είναι να δημιουργείς μια σκηνή και να περιμένεις υπομονετικά τον πρωταγωνιστή της. Εκείνη τη στιγμή δεν αισθάνομαι ότι περιμένω· αισθάνομαι ότι ακούω τον ρυθμό της πόλης.

Και όταν, μέσα σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, το φως, ο άνθρωπος και το συναίσθημα συναντηθούν στο ίδιο κάδρο, τότε καταλαβαίνω ότι άξιζε κάθε λεπτό της αναμονής.

• Εστιακό μήκος: Αν έπρεπε να κρατήσεις μόνο έναν φακό για street στους στενούς δρόμους του Εδιμβούργου (π.χ. 35mm, 50mm, 85mm), ποιος θα ήταν και γιατί;

Η ερώτησή σου είναι πολύ συγκεκριμένη και η απάντησή μου ίσως σε εκπλήξει. Αν έπρεπε να κρατήσω μόνο έναν φακό στους δρόμους του Εδιμβούργου, δεν θα ήταν ούτε ο 35mm ούτε ο 50mm. Θα επέλεγα τον 14mm.

Οι στενοί δρόμοι, τα ψηλά πέτρινα κτίρια και η επιβλητική αρχιτεκτονική της πόλης ζητούν έναν ευρυγώνιο φακό που να μπορεί να αφηγηθεί όχι μόνο τον άνθρωπο, αλλά και τον χώρο που τον περιβάλλει. Για μένα, στη street photography το περιβάλλον είναι εξίσου σημαντικό με το θέμα· είναι μέρος της ιστορίας.

Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι ότι ο συγκεκριμένος φακός είναι manual. Αυτό σημαίνει ότι δεν σου συγχωρεί λάθη και σε αναγκάζει να είσαι απόλυτα παρών σε κάθε λήψη. Ίσως γι’ αυτό τον αγαπώ τόσο πολύ. Με κάνει να σκέφτομαι περισσότερο, να παρατηρώ καλύτερα και να δημιουργώ πιο συνειδητά. Τελικά, δεν είναι ο εύκολος φακός· είναι ο φακός που με κάνει καλύτερο φωτογράφο.

• Color vs. Black & White: Πώς αποφασίζεις αν μια φωτογραφία δρόμου “ανήκει” στο ασπρόμαυρο ή στο χρώμα;

Δεν πιστεύω ότι κάθε φωτογραφία γεννιέται για να γίνει ασπρόμαυρη. Για μένα, η απόφαση παίρνετε από την ίδια την εικόνα.

Όταν το κάδρο βασίζεται στην αρχιτεκτονική, στις γραμμές, στις υφές και στις έντονες αντιθέσεις φωτός και σκιάς, τότε το ασπρόμαυρο μπορεί να αφαιρέσει τους περισπασμούς και να αναδείξει την ουσία της εικόνας. Εκεί αισθάνομαι ότι λειτουργεί καλύτερα.

Η αλήθεια, όμως, είναι ότι αγαπώ περισσότερο το χρώμα. Πιστεύω ότι μπορεί να μεταφέρει συναίσθημα, ατμόσφαιρα και να αφηγηθεί την ταυτότητα ενός τόπου με έναν τρόπο που πολλές φορές το ασπρόμαυρο δεν μπορεί.

Το πιο σημαντικό, είτε μιλάμε για χρώμα είτε για ασπρόμαυρο, είναι το φως. Από εκεί ξεκινούν όλα. Αν το φως δεν υπηρετεί την ιστορία που θέλω να αφηγηθώ, καμία μετατροπή δεν μπορεί να σώσει μια εικόνα. Για μένα, το ασπρόμαυρο δεν είναι φίλτρο ούτε αισθητική επιλογή της τελευταίας στιγμής· είναι μια συνειδητή απόφαση που παίρνεις τη στιγμή που βλέπω το κάδρο.

Η Αισθητική του “Moody” & Post-Processing

• Πόσο “πειράζεις” μια street φωτογραφία; Πιστεύεις ότι το post-processing πρέπει απλώς να αναδεικνύει τη στιγμή ή μπορεί να αναπλάθει το συναίσθημα που ένιωσες;

Προσπαθώ να επεμβαίνω όσο το δυνατόν λιγότερο, ειδικά όταν πρόκειται για το συναίσθημα της εικόνας. Αν αυτό δεν υπάρχει από τη στιγμή της λήψης, δεν πιστεύω ότι μπορεί να δημιουργηθεί αργότερα στον υπολογιστή.

Η επεξεργασία, για μένα, δεν έχει σκοπό να αλλάξει την ιστορία, αλλά να την αναδείξει. Θα δουλέψω το φως, τις αντιθέσεις, τους τόνους και τα χρώματα, ώστε να κατευθύνω διακριτικά το βλέμμα του θεατή εκεί που θέλω να σταθεί. Όχι για να του πω τι να νιώσει, αλλά για να του δώσω τον χώρο να ανακαλύψει μόνος του την ιστορία.

Πιστεύω ότι το καλύτερο post-processing είναι αυτό που δεν γίνεται αντιληπτό. Εκείνο που κάνει τη φωτογραφία να μοιάζει αληθινή, ενώ ταυτόχρονα ενισχύει την ατμόσφαιρα και το συναίσθημα που υπήρχαν ήδη τη στιγμή που πάτησα το κλείστρο.

• Ο καιρός της Σκωτίας: Η ομίχλη, η βροχή και ο συννεφιασμένος ουρανός είναι σήμα κατατεθέν του Εδιμβούργου. Για σένα, η “κακοκαιρία” είναι ο ιδανικός σύμμαχος για street photography;

Για να είμαι ειλικρινής, δεν θα επιλέξω να βγω για φωτογράφιση την ώρα που βρέχει. Προτιμώ να περιμένω να σταματήσει, γιατί τότε ξεκινά πραγματικά το «πάρτι». Οι βρεγμένοι δρόμοι αντανακλούν το φως, οι πέτρινες προσόψεις αποκτούν άλλη υφή και η ατμόσφαιρα γίνεται μοναδική.
Το Εδιμβούργο, βέβαια, έχει μια διαφορετική σχέση με τη βροχή. Δεν θυμίζει τις έντονες καταιγίδες που έχουμε συχνά στην Ελλάδα.

Εδώ μπορεί να βρέξει για πέντε λεπτά, να σταματήσει, να βγει λίγο φως και μετά να επιστρέψει πάλι η συννεφιά. Αυτό σε μαθαίνει να προσαρμόζεσαι. Δεν περιμένεις τον τέλειο καιρό· μαθαίνεις να δουλεύεις με ό,τι σου προσφέρει η πόλη εκείνη τη στιγμή.
Τελικά, πιστεύω ότι η «κακοκαιρία» δεν είναι εμπόδιο στη street photography.

Είναι ένας ακόμη χαρακτήρας της ιστορίας που προσπαθείς να αφηγηθείς. Αν μάθεις να τη διαβάζεις, θα σου χαρίσει εικόνες που δεν θα μπορούσες να δημιουργήσεις κάτω από έναν καθαρό ουρανό. Για μένα, ο καιρός δεν μπορεί να σε σταματήσει. Το μόνο που πραγματικά μπορεί να σε σταματήσει είναι ο ίδιος σου ο εαυτός.

• Υφή και κόκκος: Ο ψηφιακός θόρυβος ή ο αναλογικός κόκκος (grain) προσθέτουν στην urban/gothic αισθητική της πόλης; Ποια είναι η δική σου προσέγγιση;

Ξέρω ότι για πολλούς ο κόκκος, είτε αναλογικός είτε ψηφιακός, αποτελεί μέρος της αισθητικής της street photography. Το σέβομαι απόλυτα, αλλά προσωπικά δεν με εκφράζει.

Επειδή αντιμετωπίζω κάθε φωτογραφία ως ένα καλλιτεχνικό έργο, θέλω η προσοχή του θεατή να πηγαίνει στο φως, στη σύνθεση και στο συναίσθημα, όχι στην υφή του θορύβου. Για μένα, ο έντονος κόκκος λειτουργεί πολλές φορές σαν ένας περισπασμός που αποδυναμώνει την εικόνα αντί να την ενισχύει.

Γι’ αυτό προσπαθώ πάντα να δουλεύω με όσο το δυνατόν χαμηλότερο ISO, ώστε να διατηρώ μια καθαρή εικόνα. Αν η φωτογραφία έχει δυνατή ιστορία, σωστό φως και σωστή σύνθεση, πιστεύω ότι δεν χρειάζεται να στηριχθεί στον κόκκο για να αποκτήσει χαρακτήρα.
Η αισθητική είναι πάντα θέμα προσωπικής έκφρασης.

Η δική μου ματιά αναζητά καθαρότητα, γιατί πιστεύω ότι η δύναμη μιας εικόνας πρέπει να προέρχεται από το περιεχόμενό της και όχι από ένα εφέ.

• Τα “Closes” και τα κρυμμένα στενά: Το Εδιμβούργο είναι γεμάτο από ιστορικά, στενά περάσματα. Πόσο σημαντικό είναι για σένα να εξερευνάς αυτά τα πιο “σκοτεινά” και απομονωμένα σημεία;

Για μένα είναι το άλφα και το ωμέγα. Πιστεύω ότι οι καλύτερες ιστορίες δεν βρίσκονται στα πολυσύχναστα σημεία της πόλης, αλλά στα στενά περάσματα, στα κρυμμένα σοκάκια και στις γωνιές που οι περισσότεροι απλώς προσπερνούν.

Εκεί το φως συμπεριφέρεται διαφορετικά, η αρχιτεκτονική αποκτά πρωταγωνιστικό ρόλο και η πόλη αποκαλύπτει έναν πιο αυθεντικό χαρακτήρα. Μέσα σε αυτά τα «κρυμμένα» σημεία νιώθω ότι το Εδιμβούργο αφηγείται τις πιο δυνατές ιστορίες του.

Όσο μένεις στη φασαρία και ακολουθείς το πλήθος, τόσο αυξάνεις τις πιθανότητες να δημιουργήσεις εικόνες που έχουν ήδη δει όλοι. Η μοναδικότητα, όμως, συνήθως κρύβεται λίγα μέτρα πιο πέρα, σε ένα στενό που κανείς δεν μπήκε στον κόπο να εξερευνήσει.

Αυτό προσπαθώ να θυμίζω πάντα και στον εαυτό μου: αν θέλεις να δημιουργήσεις κάτι διαφορετικό, πήγαινε εκεί που δεν πάνε οι άλλοι.

• Νυχτερινό Street: Η πόλη αλλάζει πρόσωπο μετά τη δύση του ήλιου, βγάζοντας έναν μυστικιστικό χαρακτήρα. Τι σε ελκύει στο night street photography εκεί και πώς διαχειρίζεσαι τις τεχνικές προκλήσεις (κίτρινα φώτα δρόμου, neon, χαμηλός φωτισμός);

Με ελκύει η κινηματογραφική ατμόσφαιρα που αποκτά η πόλη τη νύχτα. Δεν μου αρέσουν τα κίτρινα φώτα, γιατί τα θεωρώ «άρρωστο» χρώμα για το νυχτερινό σκηνικό. Αντίθετα, προτιμώ τους μπλε και κόκκινους τόνους από νέον, που σε συνδυασμό με την τεχνική του long exposure δημιουργούν εικόνες με έντονο cinematic χαρακτήρα.

• The Instagram Algorithm vs. Artistic Freedom: Πόσο εύκολο είναι να μένεις πιστός στο moody/καλλιτεχνικό σου στυλ σε μια πλατφόρμα που συχνά επιβραβεύει τα γρήγορα reels και τα υπερκορεσμένα χρώματα;

Δεν φωτογραφίζω για τον αλγόριθμο, αλλά για να εκφράσω το δικό μου βλέμμα. Τα trends έρχονται και φεύγουν, όμως ένα προσωπικό, αναγνωρίσιμο στυλ μένει. Αν χρειαστεί να διαλέξω ανάμεσα στα περισσότερα views και στην καλλιτεχνική μου ταυτότητα, θα επιλέξω πάντα το δεύτερο.

• Curating the Feed: Πώς επιλέγεις ποιες φωτογραφίες “δένουν” μεταξύ τους για να ανέβουν στο προφίλ σου; Λειτουργείς με τη λογική της μεμονωμένης δυνατής λήψης ή ενός ενιαίου visual story για το Εδιμβούργο;

Δεν σκέφτομαι το feed σαν ένα “καλοστημένο” σύνολο. Για μένα κάθε φωτογραφία είναι ένα αυτόνομο έργο με τη δική του ιστορία και τον δικό του λόγο ύπαρξης. Ως καλλιτέχνης, με ενδιαφέρει η δύναμη της κάθε εικόνας ξεχωριστά, όχι αν ταιριάζει αισθητικά με τις υπόλοιπες.

• Επιρροές: Υπάρχουν κινηματογραφιστές, σκηνοθέτες, λογοτέχνες ή κλασικοί φωτογράφοι που έχουν διαμορφώσει τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο μέσα από το σκόπευτρο;

Στην αρχή του φωτογραφικού μου ταξιδιού είχα επιρροές από γνωστούς φωτογράφους και κινηματογραφιστές. Σήμερα όμως η μεγαλύτερη έμπνευσή μου έρχεται από τους ανθρώπους της κοινότητάς μας, των Street Shooters GR. Όταν βλέπω το πάθος, την επιμονή και την εξέλιξή τους, βλέπω τον εαυτό μου όπως ξεκίνησε.

Μου θυμίζουν γιατί αγάπησα τη φωτογραφία και με κρατούν σε εγρήγορση να συνεχίζω. Νιώθω ιδιαίτερη χαρά που αρκετούς τους γνώρισα από κοντά, ενώ και σε όσους δεν έχω γνωρίσει έχω πει πόσο με εμπνέουν. Για μένα, το να βλέπω νέους φωτογράφους να εξελίσσονται και να μην εγκαταλείπουν το όνειρό τους είναι η μεγαλύτερη πηγή έμπνευσης.

Εξέλιξη & Συμβουλές

• Creative Block: Τι κάνεις τις μέρες που βγαίνεις στους δρόμους του Εδιμβούργου και νιώθεις ότι “δεν βλέπεις τίποτα” ή ότι όλα σου φαίνονται επαναλαμβανόμενα;

Ακόμα και αυτές οι μέρες είναι μέρος της διαδρομής. Το να μη βλέπεις τίποτα σε διδάσκει εξίσου με το να βρίσκεις μια σπουδαία φωτογραφία. Μαθαίνεις να αναγνωρίζεις τι έχεις ήδη δει, τι επαναλαμβάνεται και, κυρίως, εκπαιδεύεις το βλέμμα σου να ψάχνει βαθύτερα.

Δεν πιστεύω στο δημιουργικό αδιέξοδο· πιστεύω ότι κάθε έξοδος στον δρόμο, ακόμα κι αν γυρίσεις χωρίς ούτε μία φωτογραφία, σε κάνει λίγο καλύτερο φωτογράφο.

• Single Shot vs. Photo Series: Σε ενδιαφέρει η δημιουργία ενός φωτογραφικού project, ενός λευκώματος ή ενός fanzine με θέμα τη ζωή στο Εδιμβούργο, ή προτιμάς την αυτονομία της κάθε φωτογραφίας;

Αγαπώ την αυτονομία της κάθε φωτογραφίας, γιατί πιστεύω ότι κάθε εικόνα πρέπει να μπορεί να σταθεί μόνη της. Παράλληλα, όμως, μου αρέσει να δουλεύω πάνω σε φωτογραφικά projects όταν έχω μια ιδέα που αξίζει να εξελιχθεί σε κάτι μεγαλύτερο. Δεν ξεκινώ με στόχο να φτιάξω ένα λεύκωμα ή ένα fanzine· αφήνω το ίδιο το υλικό να μου δείξει αν θέλει να γίνει μια ολοκληρωμένη ιστορία.

• The Next Step: Αν κάποιος ξεκινάει σήμερα με ένα budget smartphone ή μια entry-level κάμερα και θέλει να αποτυπώσει το moody vibe μιας πόλης σαν το Εδιμβούργο, ποια είναι η μία συμβουλή που θα του έδινες;

Φτάσε εκεί που δεν μπορείς!

Το μεγαλύτερό μου επίτευγμα μέχρι σήμερα είναι η δημιουργία της διεθνούς φωτογραφικής κοινότητας Street Shooters GR.

Όλα ξεκίνησαν από τη μοναξιά. Ζώντας ως μετανάστης στο Εδιμβούργο της Σκωτίας, είχα κουραστεί να φωτογραφίζω μόνος στους δρόμους της πόλης. Αναζητούσα ανθρώπους με το ίδιο πάθος. Ήθελα να εξελιχθώ ως φωτογράφος, να γνωρίσω άλλες οπτικές, διαφορετικές κουλτούρες και πολιτισμούς μέσα από τη φωτογραφία.

Ένα αυθόρμητο solo ταξίδι στην Κρακοβία έμελλε να αλλάξει τα πάντα. Τελικά δεν ταξίδεψα μόνος. Μαζί μου βρέθηκαν ο Γιώργος από την Αθήνα, που μέχρι τότε γνώριζα μόνο μέσα από το YouTube, και ο Νίκος από τη Θεσσαλονίκη, παλιός μου φίλος, αλλά άγνωστος μεταξύ τους. Για τρεις ημέρες περπατήσαμε, φωτογραφίσαμε και μιλήσαμε ασταμάτητα.

Εκεί γεννήθηκε το όραμα.

Αναρωτηθήκαμε: Κι αν υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι σαν εμάς; Άνθρωποι που ταξιδεύουν, αγαπούν τη φωτογραφία δρόμου και ψάχνουν μια παρέα για να δημιουργήσουν, να μοιραστούν γνώσεις και εμπειρίες;

Έτσι γεννήθηκε το Street Shooters GR.

Από εκείνη τη μικρή παρέα των τριών ανθρώπων, μέσα σε τέσσερα χρόνια πραγματοποιήσαμε ταξίδια στην Κρακοβία, τη Βουδαπέστη, το Βερολίνο, τη Βενετία, το Ναύπλιο, τη Σεβίλλη, το Γιορκ και τη Βαρκελώνη, όπου καταγράψαμε τη μεγαλύτερη μέχρι σήμερα συμμετοχή μας με 100 φωτογράφους.

Σε κάθε προορισμό επιδιώκουμε να συναντάμε τις τοπικές φωτογραφικές κοινότητες. Σκοπός μας δεν είναι μόνο να φωτογραφίζουμε, αλλά να ανταλλάσσουμε ιδέες, να μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλον και να δημιουργούμε γέφυρες φιλίας ανάμεσα σε ανθρώπους διαφορετικών χωρών και πολιτισμών.

Μετά από τέσσερα χρόνια μπορώ να πω πως αυτή η κοινότητα είναι το παιδί μου. Και δεν μεγαλώνει μόνο σε αριθμούς· μεγαλώνει σε κληρονομιά.

Η πραγματική της επιτυχία είναι οι φιλίες που δημιουργήθηκαν, οι ανθρώπινες σχέσεις που γεννήθηκαν — προσωπικές και επαγγελματικές — και οι αναμνήσεις που μας κρατούν ζωντανούς μέχρι την επόμενη συνάντησή μας.

Ιδιαίτερα περήφανος νιώθω για το κοινωνικό αποτύπωμα που αφήνουμε μέσα από τις φωτογραφικές μας εκθέσεις, οι οποίες είχαν και θα έχουν πάντα φιλανθρωπικό χαρακτήρα. Πιστεύω βαθιά ότι η τέχνη δεν είναι μόνο μέσο έκφρασης· μπορεί να γίνει εργαλείο προσφοράς και να βοηθήσει ανθρώπους που το έχουν πραγματικά ανάγκη.

Το μότο της κοινότητάς μας είναι τα λόγια του Τάσου Λειβαδίτη:

«Ο κόσμος υπάρχει μόνο όταν τον μοιράζεσαι.»

Για όσους συμμετέχουν ξανά και ξανά στα ταξίδια, στα workshops και στις δράσεις μας σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Εδιμβούργο, αυτή η φράση δεν είναι απλώς ένα όμορφο απόφθεγμα. Είναι τρόπος ζωής.

Δεν μπορώ να σας το περιγράψω.

Μπορώ μόνο να σας το δείξω.

Γιατί, πριν φύγουμε από αυτόν τον κόσμο, αξίζει να αφήσουμε το αποτύπωμά μας όχι μόνο μέσα από τις φωτογραφίες που τραβήξαμε, αλλά κυρίως μέσα από τους ανθρώπους που ενώσαμε.

Philosophy & The Psychology of the Street

• What is it that transforms a simple, everyday moment on the street into a “photographic story” for you?

The street is full of everyday moments. What transforms them into a photographic story isn’t their rarity, but the emotion they convey. A good street photograph doesn’t provide all the answers; it leaves room for the imagination. When a single frame can make someone pause for a few seconds and create their own story, then I believe the photograph has achieved its purpose. Because, after all, we don’t just photograph what we see; we photograph what we feel the moment we see it.

• Does street photography require you to be an observer or a participant? Do you prefer to go completely unnoticed (“invisible”) or do you seek interaction with your subject?

I believe that street photography requires both. Sometimes you need to be a discreet observer, and other times you need to become part of the moment. The street has no rules; it has situations, and you have to be able to adapt to them. I’ve tried both approaches and continue to explore them, because it’s only through practice that you evolve—not just as a photographer, but as a person. Every interaction, every hesitation, and every decision to approach or remain unseen is a lesson. After all, if you don’t challenge yourself to step outside your comfort zone, how will you discover what your own unique perspective truly is?

Edinburgh: A city with a rich history, a medieval atmosphere, and a very special light. How does Scotland’s changeable weather influence your aesthetic, and what challenges does it present for photography?

Scotland’s changeable weather is perhaps a photographer’s greatest ally—but also their greatest adversary. In the span of an hour, you can go from heavy rain to bright sunshine and then to heavy clouds. This means that the light is never constant. But it is precisely this instability that yields images with depth, dramatic contrasts, and unique color tones.

Photographically, the biggest challenge is managing the dynamic range. When the sun peeks through the clouds, the illuminated facades and the dark streets can differ by several stops of exposure. You need to adjust your settings quickly and be careful not to lose detail in either the highlights or the shadows.

Perhaps this is what makes Edinburgh so special: it never offers you the same photo twice. The same corner might exude Gothic mystery in the morning, seem bright and welcoming at noon, and resemble a scene from a historical film at dusk. For a photographer, this constant transformation is a challenge, but it’s also the reason the city remains an inexhaustible source of inspiration.

• How do you deal with “street anxiety”? Are there times when you hesitate to raise your camera, and how do you get past that?

Yes, of course I hesitate. Especially when it comes to vulnerable people or children. In those situations, I believe that respect must come before photography. If I feel it’s not the right moment to pick up the camera, I simply take pictures with my eyes. Because not all images deserve to become photographs; some deserve only to become memories.

• Ethics and the street: Where do you draw the line when photographing strangers in public spaces?

I believe that street photography is not just a matter of timing, but also of character. Respect always sets my boundaries. If I feel that a photograph violates someone’s dignity or a private moment, I simply don’t take it. For me, a good photograph is never worth more than the person it depicts.

Technique, Composition & Light

• Light vs. Shadow: In your feed, we see a striking interplay of silhouettes. How do you choose to handle the strong contrasts and the low light of the North?

I believe that shadow doesn’t hide the story; it makes it stronger. Light reveals, but shadow allows the viewer to participate, to fill in what isn’t visible. And that’s what I seek in my photographs: not to provide all the answers, but to raise questions.

• The Cinematic Look: Your photos often have a cinematic, almost noir feel to them. How do you “build” the shot at the moment of capture (e.g., framing, lines, making use of the architecture) before it reaches the editing stage?

It all starts with preparation. Before I even leave the house, I’ve already created the story I want to tell in my mind. I think about what I’m looking for, what emotion I want to convey, and what lighting or weather conditions can support that idea.

Many people associate the cinematic look exclusively with post-processing, but for me, most of it is built at the moment the shot is taken. It’s the composition, the architectural lines, the shadows, the negative space, and the way people are positioned within the environment. If these elements don’t come together properly, no amount of editing can create a truly cinematic image.

In street photography, where everything happens in real time, you have to know exactly what you’re looking for. You need to be able to “read” the light, anticipate the moment, and wait patiently until all the elements fall into place.

But when I’m working on a personal project—such as long exposure shots, street portraits, or, most often, self-portraits—the preparation becomes even more demanding. It starts with scouting the location, studying the light, choosing an outfit, and, most importantly, planning the story I want to tell through a single image.

For example, during Edinburgh’s long winter, when darkness falls early, I create many of my self-portrait projects on the city’s streets. Most of the shots are taken at five in the morning or after midnight, when the city is quiet and I can work exactly as I’ve envisioned. It’s a process that requires time, patience, and quite a few sacrifices, but it’s during these hours that I find the atmosphere I’m looking for.

One of my next dreams is to organize a workshop in Thessaloniki dedicated exclusively to cinematic self-portraiture, accompanied by a solo exhibition. I’d like to share not only my techniques, but above all the thought process behind each image. Because, at the end of the day, the cinematic style isn’t just a preset. It’s a way of seeing and narrating the world.

• Chasing the “Decisive Moment”: How much of a role does luck play, and how much does patience? Do you wait for a long time at a spot for the right person to pass by, or do you walk around until you find the right moment?

I believe that the “decisive moment” is a combination of patience, preparation, and… a little bit of luck. Luck may bring a unique moment right before your eyes, but if you’re not ready to see it and recognize it, it will be gone in a second.

Personally, I do both. There are times when I walk for hours, letting the city guide me. Other times, however, when I find a frame with strong light, interesting lines, or distinctive architecture, I might wait for quite a while until the person who will complete the story of the image walks by.

For me, photography isn’t just about chasing people. It’s about creating a scene and patiently waiting for its protagonist. In that moment, I don’t feel like I’m waiting; I feel like I’m listening to the rhythm of the city.

And when, in a fraction of a second, the light, the person, and the emotion come together in the same frame, that’s when I realize it was worth every minute of the wait.

• Focal length: If you had to choose just one lens for street photography in the narrow streets of Edinburgh (e.g., 35mm, 50mm, 85mm), which one would it be and why?

Your question is very specific, and my answer might surprise you. If I had to choose just one lens for the streets of Edinburgh, it wouldn’t be the 35mm or the 50mm. I’d choose the 14mm.

The narrow streets, the tall stone buildings, and the city’s imposing architecture call for a wide-angle lens that can capture not only the person but also the space surrounding them. For me, in street photography, the environment is just as important as the subject—it’s part of the story.

The biggest challenge is that this particular lens is manual. That means it doesn’t forgive mistakes and forces you to be fully present with every shot. Maybe that’s why I love it so much. It makes me think more, observe better, and create more consciously. Ultimately, it’s not the easy lens—it’s the lens that makes me a better photographer.

• Color vs. Black & White: How do you decide whether a street photograph “belongs” in black and white or in color?

I don’t believe that every photograph is meant to be in black and white. For me, the decision is dictated by the image itself.

When the composition is based on architecture, lines, textures, and strong contrasts of light and shadow, then black-and-white can eliminate distractions and bring out the essence of the image. That’s where I feel it works best.

The truth is, though, that I love color more. I believe it can convey emotion and atmosphere and tell the story of a place’s identity in a way that black-and-white often cannot.

Most importantly, whether we’re talking about color or black-and-white, it’s all about the light. That’s where it all begins. If the light doesn’t serve the story I want to tell, no editing can save an image. For me, black-and-white isn’t a filter or a last-minute aesthetic choice; it’s a conscious decision I make the moment I see the frame.

The “Moody” Aesthetic & Post-Processing

• How much do you “tweak” a street photo? Do you believe that post-processing should simply highlight the moment, or can it recreate the emotion you felt?

I try to intervene as little as possible, especially when it comes to the emotion of the image. If that emotion isn’t there at the moment the photo is taken, I don’t believe it can be created later on the computer.

For me, editing isn’t meant to change the story, but to bring it out. I’ll work on the light, the contrasts, the tones, and the colors to subtly guide the viewer’s gaze to where I want it to rest. Not to tell them what to feel, but to give them the space to discover the story for themselves.

I believe that the best post-processing is the kind that goes unnoticed—the kind that makes the photograph look real, while at the same time enhancing the atmosphere and emotion that were already present the moment I pressed the shutter.

• The weather in Scotland: Fog, rain, and overcast skies are a hallmark of Edinburgh. For you, is “bad weather” the ideal ally for street photography?

To be honest, I wouldn’t choose to go out for a photo shoot while it’s raining. I prefer to wait until it stops, because that’s when the “fun” really begins. The wet streets reflect the light, the stone facades take on a different texture, and the atmosphere becomes unique.

Edinburgh, of course, has a different relationship with rain. It’s nothing like the intense downpours we often have in Greece. Here, it might rain for five minutes, stop, let a little light through, and then the clouds roll back in. This teaches you to adapt. You don’t wait for perfect weather; you learn to work with whatever the city offers you at that moment.

Ultimately, I believe that “bad weather” isn’t an obstacle to street photography. It’s just another element of the story you’re trying to tell. If you learn to read it, it will give you images you couldn’t create under a clear sky.

For me, the weather can’t stop you. The only thing that can really stop you is yourself.

• Texture and grain: Do digital noise or analog grain add to the city’s urban/gothic aesthetic? What is your own approach?

I know that for many people, grain—whether analog or digital—is part of the aesthetic of street photography. I fully respect that, but personally, it doesn’t speak to me.

Because I treat every photograph as a work of art, I want the viewer’s attention to focus on the light, the composition, and the emotion—not on the texture of the noise. For me, heavy grain often acts as a distraction that weakens the image rather than enhancing it.

That’s why I always try to shoot at the lowest possible ISO to maintain a clean image. If a photograph has a strong story, the right light, and the right composition, I believe it doesn’t need to rely on grain to gain character.

Aesthetics are always a matter of personal expression. My own vision seeks clarity, because I believe that the power of an image should come from its content, not from an effect.

• Night Street: The city takes on a different look after sunset, taking on a mystical character. What draws you to night street photography there, and how do you handle the technical challenges (yellow streetlights, neon, low light)?

I’m drawn to the cinematic atmosphere the city takes on at night. I don’t like yellow lights because I consider them a “sickly” color for a nighttime scene. Instead, I prefer blue and red neon tones, which, when combined with the long-exposure technique, create images with a strong cinematic character.

• The Instagram Algorithm vs. Artistic Freedom: How easy is it to stay true to your moody/artistic style on a platform that often rewards fast-paced Reels and oversaturated colors?

I don’t take photos for the algorithm, but to express my own perspective. Trends come and go, but a personal, recognizable style endures. If I have to choose between more views and my artistic identity, I’ll always choose the latter.

• Curating the Feed: How do you choose which photos “go well” together to post on your profile? Do you approach it as a collection of individual shots or as a cohesive visual story about Edinburgh?

I don’t think of the feed as a “well-curated” collection. For me, every photo is a standalone work with its own story and its own reason for existing. As an artist, I’m interested in the power of each image individually, not whether it fits aesthetically with the rest.

• Influences: Are there filmmakers, directors, writers, or classic photographers who have shaped the way you see the world through the viewfinder?

At the beginning of my photographic journey, I was influenced by well-known photographers and filmmakers. Today, however, my greatest inspiration comes from the people in our community, Street Shooters GR. When I see their passion, perseverance, and growth, I see myself as I was when I first started. They remind me why I fell in love with photography and keep me motivated to keep going. I’m especially happy to have met quite a few of them in person, and I’ve told those I haven’t met yet just how much they inspire me. For me, seeing young photographers grow and not give up on their dreams is the greatest source of inspiration.

Growth & Tips

• Creative Block: What do you do on those days when you’re out on the streets of Edinburgh and feel like you “can’t see anything” or that everything seems repetitive?

Even those days are part of the journey. Seeing nothing teaches you just as much as finding a great photo. You learn to recognize what you’ve already seen, what’s repeating itself, and, most importantly, you train your eye to look deeper. I don’t believe in creative blocks; I believe that every time you go out on the street—even if you come back without a single photo—it makes you a slightly better photographer.

• Single Shot vs. Photo Series: Are you interested in creating a photography project, a photo book, or a fanzine about life in Edinburgh, or do you prefer the autonomy of each individual photograph?

I love the autonomy of each individual photograph, because I believe that every image should be able to stand on its own. At the same time, though, I enjoy working on photographic projects when I have an idea worth developing into something bigger. I don’t start out with the goal of creating a photo book or a fanzine; I let the material itself show me if it wants to become a complete story.

• The Biggest Lesson: What is the most valuable lesson the street has taught you—not about photography, but about life itself and human nature?

The Next Step: If someone is starting out today with a budget smartphone or an entry-level camera and wants to capture the moody vibe of a city like Edinburgh, what’s the one piece of advice you’d give them?

Reach where you can’t!

My greatest achievement to date is the creation of the international photography community Street Shooters GR.

It all started with loneliness. Living as an immigrant in Edinburgh, Scotland, I had grown tired of taking photos alone on the city streets. I was looking for people who shared my passion. I wanted to grow as a photographer and discover new perspectives, different cultures, and civilizations through photography.

A spontaneous solo trip to Krakow was destined to change everything. In the end, I didn’t travel alone. Joining me were George from Athens—whom I’d only known through YouTube until then—and Nikos from Thessaloniki, an old friend of mine, though the two of them didn’t know each other. For three days, we walked, took photos, and talked nonstop.

That’s where the vision was born.

We asked ourselves: What if there are other people like us? People who travel, love street photography, and are looking for a group to create with, to share knowledge and experiences?

That’s how Street Shooters GR was born.

From that small group of three people, within four years we’ve traveled to Krakow, Budapest, Berlin, Venice, Nafplio, Seville, York, and Barcelona, where we recorded our largest turnout to date with 100 photographers.

At every destination, we strive to connect with local photography communities. Our goal is not only to take photos, but also to exchange ideas, learn from one another, and build bridges of friendship between people from different countries and cultures.

After four years, I can say that this community is my baby. And it’s not just growing in numbers—it’s growing in legacy.

Its true success lies in the friendships that have been forged, the human connections that have been formed—both personal and professional—and the memories that keep us alive until our next gathering.

I feel particularly proud of the social impact we make through our photography exhibitions, which have always been and will always be charitable in nature. I deeply believe that art is not just a means of expression; it can become a tool for giving back and helping people who truly need it.

Our community’s motto is a quote from Tassos Leivaditis:

“The world exists only when you share it.”

For those who participate time and again in our trips, workshops, and activities in Athens, Thessaloniki, and Edinburgh, this phrase is not just a beautiful saying. It’s a way of life.

I can’t describe it to you.

I can only show it to you.

Because, before we leave this world, it’s worth leaving our mark not only through the photos we’ve taken, but above all through the people we’ve brought together.