Η Νεφέλη Φασούλη και ο Πάνος Παπαδόπουλος συναντώνται για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά επί σκηνής, επισκεπτόμενοι ξανά τις «Μικρές Ταπεινώσεις» τους. Πρόκειται για μια ιδιαίτερη μουσικοθεατρική συνάντηση που αγαπήθηκε αμέσως από το κοινό, συνδέοντας την ποίηση της καθημερινότητας με τη ζωντανή μουσική και την προσωπική εξομολόγηση.

Η ιστορία πίσω από την παράσταση

Αφορμή για τη δημιουργία του έργου στάθηκε το προσωπικό ημερολόγιο του παππού του Πάνου Παπαδόπουλου, Νίκου. Ένας ιδιαίτερος άνθρωπος, ο οποίος στο δικό του χρόνο κρατούσε σημειώσεις θέλοντας να ξορκίσει τη μοναξιά και να βάλει σε λέξεις όλα όσα αφήνουμε να σαπίζουν στον ουρανίσκο μας χωρίς ποτέ να κουβεντιάζουμε.

Όπως σημειώνει ο Πάνος Παπαδόπουλος:

«Με θυμάμαι μεγαλώνοντας να προσπερνάω βιαστικά την πόρτα του σπιτιού του, αποφεύγοντας να χτυπήσω το κουδούνι μη τυχόν και χάσω τον “πολύτιμο χρόνο” μου. Με τη Νεφέλη επιχειρήσαμε να συνθέσουμε με τη βοήθεια της μουσικής και των τραγουδιών τις “Μικρές Ταπεινώσεις” που, αν και έχουν ως αφορμή τα λόγια τα δικά του, σκοντάψαμε ξανά και ξανά πάνω στα λόγια τα δικά μας.»

Από την πλευρά της, η Νεφέλη Φασούλη αναφέρει:

«Αν έπρεπε να ξαναζήσεις τη ζωή σου ακριβώς όπως την έζησες — κάθε χαρά, κάθε απώλεια, κάθε λάθος, κάθε έρωτα, κάθε αποτυχία, κάθε ταπείνωση — ξανά και ξανά, αιώνια, θα μπορούσες να πεις “ναι”; Εγώ, όταν διάβασα το ημερολόγιο του Νίκου, κατάλαβα πως γίνεται να απαντήσεις καταφατικά. Μαζί με τον Πάνο, και τους μουσικούς μας τον Κωστή και τον Κίμωνα, το κάναμε παράσταση. Μαζί — πάντα αδέξιοι και εκτεθειμένοι, ευάλωτοι και ευθείς — θυμόμαστε αυτά που δεν είπαμε όταν έπρεπε, την αγκαλιά που δεν δώσαμε από αμηχανία και τη στιγμή που γλίστρησε μέσα από τα χέρια μας.»

Τι έγραψε ο Τύπος

Η παράσταση απέσπασε θερμότατες κριτικές από τον εγχώριο Τύπο κατά τον πρώτο κύκλο παρουσίασής της:

• «Πριν σβήσουν τα φώτα αντιλαμβάνεσαι ότι αυτές οι μικρές, σχεδόν αδιόρατες ταπεινώσεις, είναι κομμάτι μιας σχεδόν κοινής εμπειρίας. Μέχρι να κατέβεις τα σκαλιά ξέρεις ότι η ακριβέστερη λέξη για να περιγράψεις αυτό που είδες, άκουσες, ένιωσε, ίσως να είναι η “λύτρωση”, το “μοίρασμα”, η “απώλεια” και τόσες άλλες.» — Ζωή Λιάκα (tanea.gr)
• «Τι καταλαβαίνεις όταν τελειώνει η παράσταση; Η ανθρωπινότητά μας είναι από τη φύση της ελαττωματική. […] Μαθαίνουμε ότι αυτοί που σήμερα είναι γεροντάκια είχαν ζήσει έρωτες και πάθη και ζωή. Και δεν μοιάζουν τελικά με τα κακομαθημένα εγγόνια τους που γκρινιάζουν με το παραμικρό. Το ημερολόγιο του παππού δεν μιλά για τη μοναξιά του, μιλά για τις αναμνήσεις της ζωής μας.» — Ζωή Δημητρίου (ladylike.gr)