Στις 31 Οκτωβρίου η Β. Ευρώπη και η Αμερική γιορτάζουν το γνωστό Halloween. Αρχικά επρόκειτο για παγανιστική γιορτή με έντονο τον μυστικιστικό χαρακτήρα. Στις μέρες μας όμως έχει καθαρά κοσμικό χαρακτήρα.

Έτσι, είθισται να φτιάχνουν γλυκά και κολοκύθες, να μασκαρεύονται και να κυκλοφορούν έξω στους δρόμους και τις γειτονιές για να «τρομάζουν» ανυποψίαστους περαστικούς. Κάποιοι, για να μπουν περισσότερο στο πνεύμα της γιορτής αυτής (η οποία έχει τις ρίζες της στην κέλτικη παράδοση), συγκεντρώνονται το βράδυ και αφηγούνται ιστορίες με φαντάσματα και στοιχειωμένα σπίτια ή παρακολουθούν ταινίες τρόμου.

Οι πιο τολμηροί όμως, που διαθέτουν ανήσυχο πνεύμα, εκείνη την ξεχωριστή μέρα δεν μένουν σε αυτά τα εθιμοτυπικά τετριμμένα. Το αντίθετο, δοκιμάζουν τις αντοχές και τα όριά τους κάνοντας «σαφάρι» στα πιο στοιχειωμένα γνωστά σπίτια.

Άλλωστε, σύμφωνα με την παράδοση του Halloween, την ημέρα εκείνη τα όρια του πραγματικού και του υπερφυσικού γίνονται δυσδιάκριτα και είναι πιο εύκολο πλάσματα από τον άλλο κόσμο να εισβάλουν στον δικό μας σαν λαθρεπιβάτες και να μας επισκεφθούν ή μάλλον να μας προϋπαντήσουν στο «σπιτικό» τους.

Με αφορμή, λοιπόν, το Halloween, πιο κάτω σας παραθέτουμε πέντε από τα πιο γνωστά στοιχειωμένα σπίτια της Ελλάδας. Πρόκειται για μέρη όπου οι ιστορίες που υφάνθηκαν σε αυτά είχαν κύριο και κοινό στοιχείο την τραγωδία. Η ιστορία του καθενός από αυτά προκαλεί ανατριχίλα και αγωνία ακόμη και στις μέρες μας.

Σανατόριο Πάρνηθας

Ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1916 για να νοσηλεύει ανθρώπους χτυπημένους από τη φυματίωση. Καθώς ήταν χτισμένο στους πρόποδες του όρους της Πάρνηθας, είχε ανακουφιστική δράση για τους πάσχοντες, αφού ήταν κρυμμένο μέσα στα έλατα παρέχοντας καθαρό αέρα. Ωστόσο, ελάχιστοι επιβίωναν από τη νόσο αυτή μέχρι να ανακαλυφθεί η πενικιλίνη. Το 1966 έπαψε να λειτουργεί, αφού πλέον η πενικιλίνη χρησιμοποιούνταν ευρέως.

Ως μέρος θεωρείται πηγή συσσωρευμένου πόνου και θλίψης, γιατί οι ανθρώπινες απώλειες από τη νόσο ήταν πολλές. Από το κλείσιμό του κιόλας, το σανατόριο αποτέλεσε πόλο έλξης για πολλούς επισκέπτες.

Κυρίως το επισκέπτονται ομάδες ερευνητών που ασχολούνται με την παραψυχολογία και το μεταφυσικό. Και πολλοί από αυτούς ισχυρίζονται πως αισθάνθηκαν μια αδιόρατη ανεπιθύμητη παρουσία γύρω τους, ή άκουσαν περίεργους ανεξήγητους θορύβους ή ότι είδαν φευγαλέες σκιές.

Βίλα Καζούλη στην Κηφισιά

Χτίστηκε το 1910 από τον επιχειρηματία Νικόλαο Καζούλη και πρόκειται για μια έπαυλη η οποία έχει νεοκλασικές γραμμές αρχιτεκτονικά. Την περίοδο της Κατοχής οι Ναζί έκαναν επίταξη της έπαυλης και τη χρησιμοποίησαν για διοικητήριο.

Η μοναδικότητα αυτού του κτιρίου έγκειται στον θεαματικό τρούλο που διαθέτει, στις διπλές εσωτερικές μαρμάρινες σκάλες και στα δύο εντυπωσιακά αγαλματένια λιοντάρια που στέκουν φύλακες στην είσοδο.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη HeritAgent (@heritagent_)

Η Βίλα Καζούλη έχει την έντονη φήμη του στοιχειωμένου σπιτιού γιατί χτίστηκε πάνω σε τουρκικό νεκροταφείο. Η φήμη αυτή ενισχύθηκε και από το γεγονός ότι οι Ναζί βασάνιζαν σκληρά στο σπίτι αυτό και εκτελούσαν αντιστασιακούς.

Έτσι, για πολλές δεκαετίες, οι κάτοικοι της γύρω περιοχής πίστευαν πως φαντάσματα στοιχειώνουν το σπίτι αυτό. Ακόμη και τώρα κάποιοι πιστεύουν πως σκιές αδικοχαμένων ψυχών τριγυρίζουν μέσα στις αίθουσες της έπαυλης.

Ο Στοιχειωμένος Πύργος στο Παλαιό Φάληρο

Στην οδό Σμολένσκη, τον 19ο αιώνα χτίστηκε ένα νεοκλασικό σπίτι που παρέπεμπε σε πύργο. Ιδιοκτήτης του πύργου ήταν ο φιλόδοξος υφασματέμπορος Κουρτάλης.

Η φιλοδοξία του για να γίνει ξακουστός ήταν τέτοια που προσπάθησε, αρχικά, να γίνει τενόρος αλλά απέτυχε. Έπειτα, έβαλε υποψηφιότητα για υπουργός αλλά για λίγες ψήφους έχασε. Μάλιστα, οι άνθρωποι του περιβάλλοντός του, περιπαικτικά τον αποκαλούσαν «κύριο υπουργό». Ο εμπαιγμός αυτός έκανε τον (από τη φύση του στριμμένο) χαρακτήρα του ακόμη πιο δύστροπο και τον οδήγησε στην τρέλα. Κλείστηκε ερμητικά στον πύργο του και σε συνθήκες πλήρους απομόνωσης πέθανε.

Από τότε λέγεται πως η ανήσυχη ψυχή του στοιχειώνει τον πύργο. Δεν είναι λίγοι αυτοί που ισχυρίζονται πως τις νύχτες βλέπουν μια γέρικη σιλουέτα να τους παρακολουθεί πίσω από τα παράθυρα. Και όσοι τολμούν να πλησιάσουν το σπίτι ακούν μια γέρικη φωνή να μιλά ακατάληπτα.

Το Μέγαρο της Δουκίσσης της Πλακεντίας

Γνωστό και ως Καστέλο της Ροδοδάφνης, ξεκίνησε να χτίζεται το 1840 σε έναν λόφο στην περιοχή της Πεντέλης. Εκεί έμελλε να είναι η τελευταία κατοικία της Σοφί ντε Μαρμπουά, γνωστή ως Δούκισσα της Πλακεντίας, η οποία απεβίωσε το 1854. Ωστόσο, το Μέγαρο παρέμεινε ανολοκλήρωτο λόγω κάποιας δεισιδαιμονίας της. Μάλιστα, το οίκημα δεν ολοκληρώθηκε ποτέ ύστερα από δική της θέληση.

Επρόκειτο για ένα εντυπωσιακό συγκρότημα τεσσάρων κτιρίων που αποτελούνταν αρχιτεκτονικά από ένα κράμα νεοκλασικισμού και γοτθικού ύφους. Διέθετε ψηλοτάβανες αίθουσες, σκοτεινούς διαδρόμους, πολλά τζάκια και αψιδωτά παράθυρα και παραπετάσματα, καθώς και άλλα αρχιτεκτονικά στοιχεία που προσέδιδαν στο Μέγαρο μια μοναδική επιβλητικότητα. Επενδυμένο κυρίως με πέτρα και πεντελικό μάρμαρο, εναρμονιζόταν και γινόταν ένα με τη φύση της γύρω περιοχής.

Ύστερα από τον αδόκητο θάνατο της μοναχοκόρης της, η Σοφί ντε Μαρμπουά αποσύρθηκε στο οίκημα αυτό, το οποίο έμελλε να είναι και η τελευταία της κατοικία. Η απώλεια της κόρης της οδήγησε την ήδη εύθραυστη φύση της στην τρέλα. Ταρίχευσε το σώμα της νεκρής της κόρης και το τοποθέτησε σε μολύβδινη λάρνακα στο υπόγειο του Μεγάρου· δίπλα στη λάρνακα έκαιγε πάντα μια λαμπάδα.

Στην είσοδο του υπογείου είχε δύο μεγαλόσωμα σκυλιά για να τη φυλάνε. Λέγεται πως κάθε βράδυ την επισκεπτόταν και καθόταν ώρες δίπλα της παρακαλώντας την να σηκωθεί. Ενώ τις βραδινές ώρες έβγαινε έξω στον προαύλιο χώρο του σπιτιού και έκανε περιπάτους, πάντα ντυμένη με λευκό φόρεμα και πέπλο, έχοντας ως συνοδεία μεγαλόσωμα σκυλιά.

Ένα μοιραίο βράδυ, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, το υπόγειο πήρε φωτιά με αποτέλεσμα να καεί και το ταριχευμένο σώμα της κόρης της. Αυτή η εξέλιξη βύθισε στην παρακρούση τη Δούκισσα της Πλακεντίας, η οποία το 1854 απεβίωσε.

Ο θρύλος λέει πως, από τότε μέχρι και τις μέρες μας, τα βράδια μια λευκοντυμένη φιγούρα τυλιγμένη σε σάβανο περιφέρεται στη γύρω περιοχή του Καστέλου της Ροδοδάφνης. Μάλιστα, υπάρχουν μαρτυρίες ανθρώπων οι οποίοι ισχυρίζονται πως έχουν δει αυτή τη λευκή παρουσία να κινείται ανήσυχα ανάμεσα στα δέντρα του λόφου που κρύβουν το Μέγαρο.

Το Στοιχειωμένο Σπίτι της Βασιλίσσης Όλγας 261-263

Στη Θεσσαλονίκη των θρύλων και των αστικών μύθων, υπάρχει ένα νεοκλασικό κτίριο στην οδό Βασιλίσσης Όλγας. Εικάζεται πως χτίστηκε το 1919 από δύο αδέλφια Εβραίους. Η χρήση του ήταν αρχικά για χαρτοπαικτικά παιχνίδια και στοιχήματα.

Την εποχή της Κατοχής λέγεται πως ο γερμανικός στρατός έκανε επίταξη στο σπίτι και το χρησιμοποίησε ως αρχηγείο. Μάλιστα, οι φήμες λένε πως τα δύο αδέλφια καθώς και κάποιοι άλλοι που πήγαν να βρουν καταφύγιο εκεί, σφαγιάστηκαν από τους Ναζί.

Από τότε υπάρχει έντονη η δεισιδαιμονία πως το σπίτι είναι στοιχειωμένο. Λέγεται, επίσης, πως το βράδυ ακούγονται περίεργοι και ανεξήγητοι ήχοι μέσα στα χαλάσματα του σπιτιού. Ενώ, υπάρχουν και μαρτυρίες ανθρώπων που υποστηρίζουν πως έχουν παρατηρήσει φευγαλέες σκιές να περνούν μπροστά από τα κουφώματα των παραθύρων.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Ilias Klimen | Digital Creator | Visual Artist (@ilias_klimen)

Τον μύθο της κατάρας του σπιτιού έρχεται να ενισχύσει και ο σχεδόν ταυτόχρονος και ανεξήγητος θάνατος των δύο εργολάβων που ανέλαβαν να το κατεδαφίσουν. Την ημέρα της υπογραφής των συμβολαίων, ο ένας πέθανε από ανακοπή καρδιάς στη Θεσσαλονίκη και ο άλλος σε δυστύχημα με προορισμό την Αθήνα!

Η ελληνική λαογραφία βρίθει από ιστορίες φαντασμάτων και στοιχειωμένων σπιτιών. Ακόμη και στις μέρες μας, όλοι έχουμε ακούσει να σιγοψιθυρίζεται δειλά σε παρέες η ύπαρξη ενός στοιχειωμένου σπιτιού κάπου σε μια γειτονιά. Η ελληνική παράδοση είναι πλούσια από τέτοιες αφηγήσεις και, είτε ψεύτικες είναι είτε αληθινές, προσδίδουν μυστήριο και γοητεία στην ήδη πολυδιάστατη λαογραφία μας.

Κάποιοι αμφισβητούν την ύπαρξη στοιχειωμένων σπιτιών. Οπότε η 31η του Οκτώβρη, μέρα του Halloween, αποτελεί πρώτης τάξεως ευκαιρία για να κάνουν επιτόπια έρευνα σε αυτά και να διαπιστώσουν τι τελικά ισχύει!

Πηγή: Η Δούκισσα της Πλακεντίας, Καμπούρογλου, Εκδόσεις Λαβύρινθος