Το πάρκο εγκαινιάστηκε το καλοκαίρι του 2019, αλλά η πραγματική του αξία αναδείχθηκε κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Οι χώροι πρασίνου δεν αποτελούν μόνο σημεία επαφής με τη φύση και άσκησης, αλλά μπορούν να λειτουργήσουν ως φυσικές μορφές επανορθωτικής δικαιοσύνης που αποκαθιστούν ιστορίες οικονομικής εγκατάλειψης και λειτουργούν ως κρίσιμα κομμάτια κλιματικής υποδομής.

Από τις χωματερές στην περιβαλλοντική δικαιοσύνη

Το πάρκο Σίρλεϊ Τσίσχολμ ξεκίνησε ως δύο χωματερές. Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών 1960 και 1970, οι χωματερές Φάουντεν και Πενσιλβάνια Άβενιου αποτελούσαν τον νόμιμο και παράνομο χώρο απόρριψης απορριμμάτων της Νέας Υόρκης, δεχόμενες το 40% των εμπορικών και οικιακών αποβλήτων της πόλης. Ο συνδυασμός πετρελαιοκηλίδων, φωτιών από σκουπίδια, δυσοσμίας και θαλάσσιων αέρηδων από τον κόλπο Τζαμάικα σήμαινε ότι οι κάτοικοι των γειτονιών Στάρετ Σίτι, Κανάρσι και Ιστ Νιου Γιορκ εισέπνεαν τα απορρίμματα της πόλης. Παράλληλα, καθώς η λευκή φυγή άλλαζε τα δημογραφικά της πόλης, αυτές οι κοινότητες έγιναν κατά κύριο λόγο μαύρες και λατινοαμερικανικές, με το Κανάρσι να αποτελεί προπύργιο ιδιοκτησίας κατοικιών από ΑφροΚαραϊβικές οικογένειες. Η ανάπτυξη αυτού του χώρου ως πάρκο δεν ήταν απλώς μια υπόθεση αισθητικής αναβάθμισης, αλλά μια πράξη περιβαλλοντικής δικαιοσύνης.

Με τις αυξανόμενες αποδείξεις παράνομης απόρριψης και μέσω του τοπικού περιβαλλοντικού ακτιβισμού, οι χωματερές τελικά έκλεισαν και οι χώροι καλύφθηκαν με 1,2 εκατομμύρια κυβικά μέτρα χώματος. Η αποκατάσταση και η δημιουργία του πάρκου περιελάμβανε μια σούπα αλφαβήτου ομοσπονδιακών, πολιτειακών και δημοτικών υπηρεσιών. Το Τμήμα Αποκομιδής Απορριμμάτων της Νέας Υόρκης παραχώρησε τη γη στην Εθνική Υπηρεσία Πάρκων τη δεκαετία του 1970. Το Τμήμα Περιβαλλοντικής Προστασίας ηγήθηκε της αποκατάστασης και σφράγισης της χωματερής στις αρχές της δεκαετίας του 2000, και η πολιτειακή υπηρεσία πάρκων υπέγραψε νομική συμφωνία μεταξύ της πόλης και της ομοσπονδιακής κυβέρνησης για μίσθωση της γης και δημιουργία ενός νέου πολιτειακού πάρκου το 2017. Η αλχημεία των σκουπιδιών απαιτεί χρόνο – και χρειάστηκαν 30 χρόνια.

Ο σχεδιασμός ενός οικολογικού θαύματος

Οι τοπικοί αξιωματούχοι περιβαλλοντικής προστασίας υποστήριξαν πρότυπα κατασκευής και σχεδιασμού που καθιστούσαν εφικτή τη φύτευση θάμνων και δέντρων πάνω από τη χωματερή χωρίς να διακυβεύεται ο προστατευτικός φραγμός των αποβλήτων. Παραδοσιακά, οι σφραγισμένες χωματερές μεταμορφώνονταν σε περιποιημένους χλοοτάπητες και δεν σχεδιάζονταν ως προσβάσιμοι ανοιχτοί χώροι. Χιλιάδες μέτρα σωληνώσεων βρίσκονται κάτω από το έδαφος, μεταφέροντας αέρια σε δύο πυρσούς στα άκρα του πάρκου, ενώ τα 16 χιλιόμετρα μονοπατιών από χαλίκι λειτουργούν ως διαδρομές περιβαλλοντικών δοκιμών. Οι δομές προσανατολισμού σε όλο το πάρκο είναι μικροί οβελίσκοι τοποθετημένοι σε βαριά βάθρα από σκυρόδεμα, αποφεύγοντας την ανάγκη για θεμέλια στο επιφανειακό έδαφος.

Το εκτεταμένο δίκτυο περίφραξης του πάρκου έγινε σκηνή για την προβολή της άγριας ζωής μέσω χρωματιστών κομματιών περίφραξης με μαύρες στένσιλ εκτυπώσεις πεταλούδων, χελωνών και ψαριών που είναι ιθαγενή στην περιοχή. Το κτίριο με την τοιχογραφία της Σίρλεϊ Τσίσχολμ βρίσκεται στρατηγικά σε μια μεταβατική ζώνη στο έδαφος, λίγο έξω από τη σφραγισμένη χωματερή. Το ύψωμα που δημιουργήθηκε από τη σφράγιση των χωματερών προσφέρει πανοραμική θέα του Κάτω Μανχάταν και προστασία από πλημμύρες – κατά τη διάρκεια της Υπερκαταιγίδας Σάντι, ο χώρος παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό αλώβητος και λειτούργησε ως προστατευτικό για το Στάρετ Σίτι από τις παράκτιες πλημμύρες.

Περισσότερα από 200 είδη πουλιών έχουν καταγραφεί στο πάρκο. Πέρυσι, εντοπίστηκε μια χιονόλευκη κουκουβάγια, την πρώτη φορά που το πουλί είχε παρατηρηθεί στο Μπρούκλιν εδώ και χρόνια. Κάθε φορά που κάνω ποδήλατο στο πάρκο, περνάω δίπλα από αμέτρητα παιδιά που μαθαίνουν ποδήλατο σε μια ασφαλή όαση χωρίς αυτοκίνητα. Αυτού του είδους η πολυεπίπεδη υποδομή (περιβαλλοντική αποκατάσταση, κοινοτικός χώρος, αποκατάσταση οικοτόπων και προστασία από πλημμύρες) δεν θα ήταν δυνατή χωρίς αυστηρούς περιβαλλοντικούς κανονισμούς, υποστηρικτές της περιβαλλοντικής δικαιοσύνης και κυβερνήσεις που επενδύουν σε έργα με επίκεντρο τη φροντίδα των πολιτών τους.

Η πίσω πλευρά του κτιρίου με την τοιχογραφία της Σίρλεϊ Τσίσχολμ παρουσιάζει ένα από τα πιο διαχρονικά αποφθέγματά της: “Η υπηρεσία είναι το ενοίκιο που πληρώνουμε για το προνόμιο να ζούμε σε αυτή τη γη.” Αυτό το πάρκο δεν ήταν δεδομένο. Σε οποιοδήποτε σημείο, οι διαπραγματεύσεις θα μπορούσαν να καταρρεύσουν και οι κοινότητες που περίμεναν 30 χρόνια για ασφαλή πρόσβαση στην παραλία θα μπορούσαν να περιμένουν άλλα 30 χρόνια. Αλλά συνέβη μέσω επιμονής, δημιουργικού σχεδιασμού και πολιτικών λύσεων. Μας υπενθυμίζει τι είναι ακόμα εφικτό όταν η φροντίδα, και όχι η περιφρόνηση, αποτελεί το θεμέλιο της διακυβέρνησης.

Πηγή: nextcity.org