Από το 1987 μέχρι και τις 29 Μαΐου 2005, έγραψε τη δική του ένδοξη ιστορία στην καρδιά της Αθήνας. Εκεί, στη Μάρνης 24, οι τοίχοι πάλλονταν από ήχους, φωνές και μνήμες.

Το Ρόδον Club γεννήθηκε σε μια εποχή όπου η ροκ και εναλλακτική μουσική σκηνή της Αθήνας αναζητούσε στέγη. Στα Εξάρχεια, το 1987, ένας παλιός κινηματογράφος μεταμορφώθηκε σε συναυλιακό χώρο με άρτιο ήχο, εξαιρετική ακουστική και την κατάλληλη χωρητικότητα – περίπου 1000 άτομα. Η ονομασία “Ρόδον” δεν επιλέχθηκε τυχαία. Συμβόλιζε κάτι όμορφο, δυνατό και διαχρονικό, όπως ακριβώς εξελίχθηκε και η πορεία του.

Το Ρόδον γρήγορα ξεπέρασε τα όρια ενός απλού μουσικού venue. Ήταν ο ναός του εναλλακτικού ήχου, το μέρος όπου γράφτηκαν μερικά από τα πιο εμβληματικά κεφάλαια της μουσικής ιστορίας στην Ελλάδα.

Συναυλίες που έγραψαν ιστορία

Η λίστα των ονομάτων που ανέβηκαν στη σκηνή του Ρόδον Club προκαλεί δέος. Από ανερχόμενες μπάντες της εποχής μέχρι παγκόσμια μουσικά είδωλα, όλοι πέρασαν από τη μικρή αλλά ιστορική σκηνή του. Παρακάτω μερικές από τις πιο αξέχαστες στιγμές του:

Nirvana – 1992

Μια εμφάνιση που θεωρείται μυθική. Οι Nirvana έπαιξαν στην Αθήνα στο αποκορύφωμα του παγκόσμιου ενδιαφέροντος για τη grunge σκηνή. Ο Kurt Cobain, λίγα χρόνια πριν τον τραγικό του θάνατο, δονεί τη σκηνή του Ρόδον και προσφέρει μια αξέχαστη εμπειρία.

Nick Cave & The Bad Seeds – Πολλαπλές εμφανίσεις (1989, 1992, 1994)

Ο Cave έγινε σχεδόν ταυτισμένος με το Ρόδον. Οι σκοτεινές του μπαλάντες, η θεατρικότητά του και η λατρεία του ελληνικού κοινού δημιούργησαν ένα μοναδικό κλίμα κάθε φορά που εμφανιζόταν.

Motörhead – 1990 και 1992

Με τον Lemmy Kilmister σε μεγάλα κέφια, τα live των Motörhead έσπειραν… θόρυβο. Από τις πιο έντονες στιγμές του club.

Sonic Youth – 1993

Η πειραματική φύση των Sonic Youth έκανε το Ρόδον να δονείται από τους εναλλακτικούς ήχους της εποχής.

 Stranglers – 2005

Το κύκνει άσμα του Ροδον Live Stage και η αποχαιρετιστήρια συναυλία των Stranglers τον Μάϊο του 2005.

Paradise Lost – 1995

Η gothic metal αισθητική κατέλαβε τον χώρο, με τους Paradise Lost να συγκινούν το φανατικό ελληνικό κοινό.

Sisters of Mercy – 1990

Μια βραδιά βαθιά σκοτεινή και γεμάτη μυστήριο. Το κοινό βίωσε τη new wave αισθητική στο απόγειό της.

Pavlov’s Dog – 1991

Ο David Surkamp χάρισε ένα λυρικό live που έκλεισε πολλές πληγές και άνοιξε άλλες τόσες στο πιο ρομαντικό κοινό του Ρόδον.

Επίσης αξέχαστα live από τους Ramones, Creator, Accept,

Τα Ελληνικά συγκροτήματα στο Ρόδον

Το Ρόδον Club υπήρξε επίσης θερμοκήπιο για την ελληνική ροκ σκηνή. Σημαντικά ονόματα όπως οι Τρύπες, τα Ξύλινα Σπαθιά, τα Διάφανα Κρίνα, Τζίμης Πανούσης, Δημήτρης Πουλικάκος, Κωνσταντίνος Βήτα, οι Magic De Spell, οι Deus Ex Machina, οι Last Drive, Οι Nightfall και πολλοί άλλοι βρήκαν στο Ρόδον έναν χώρο για να αναδειχθούν, να έρθουν κοντά στο κοινό τους και να διαμορφώσουν τον ήχο μιας ολόκληρης γενιάς.

Για δεκαετίες, κάθε Παρασκευή ή Σάββατο βράδυ στο Ρόδον σήμαινε μουσική ανακάλυψη, ψυχή και επανάσταση.

Το τέλος μια λαμπρής εποχής

Στις 29 Μαΐου 2005, το Ρόδον φιλοξένησε την τελευταία του συναυλία. Η στιγμή ήταν συγκινητική. Κανείς δεν ήθελε να πιστέψει ότι αυτός ο ιστορικός χώρος θα έκλεινε για πάντα. Κι όμως, την επόμενη μέρα η αυλαία είχε πέσει.

Ο χώρος μετατράπηκε σε σούπερ μάρκετ, κάτι που προκάλεσε θλίψη, αντιδράσεις και ένα αίσθημα ματαίωσης σε όσους ένιωσαν πως η τέχνη παραγκωνίστηκε για χάρη της εμπορικότητας. Οι τοίχοι που κάποτε έβλεπαν τον Nick Cave να σκίζει τη σκηνή και τον Cobain να ουρλιάζει με την ψυχή του, πλέον φιλοξενούν ράφια με απορρυπαντικά και προϊόντα καθημερινότητας. Πολλοί θαμώνες του Club αρνούνται να περάσουν από την οδό Μάρνης 24, μη θέλοντας να αντικρύσουν την σημερινή πραγματικότητα.

Και όμως – στη μνήμη όσων έζησαν το Ρόδον, τίποτα δεν αντικαθίσταται.

Τι ήταν όμως αυτό που έκανε το Ρόδον Club τόσο ξεχωριστό; Δεν ήταν μόνο οι συναυλίες. Ήταν το feeling. Ήταν οι παρέες που στήνονταν από νωρίς στην ουρά. Οι αφίσες στους τοίχους. Η μυρωδιά του ιδρώτα και της μπύρας. Η στιγμή που έσβηναν τα φώτα και η σκηνή φωτιζόταν.

Ήταν ένας χώρος εμπειριών και αυθεντικότητας. Ένας χώρος που δεν αφορούσε τη μόδα ή την επιφάνεια, αλλά την ουσία της μουσικής. Πολλοί το αποκαλούν “το CBGB της Αθήνας” – και όχι άδικα.

Κλείνοντας το αφιέρωμα για το Ρόδον

Το Ρόδον Club δεν ήταν απλώς ένα live stage. Ήταν σχολείο, ήταν σπίτι, ήταν καταφύγιο. Για σχεδόν δύο δεκαετίες, έγραψε τη δική του ιστορία στη μουσική και την αστική κουλτούρα της Αθήνας. Και παρόλο που η αυλαία έπεσε στις 29 Μαΐου 2005, η κληρονομιά του δεν σβήνει.

Αν υπάρχει ένας θρύλος στην αθηναϊκή μουσική νύχτα, αυτός έχει όνομα: Ρόδον Club.