Ο ηθοποιός έχει μια αξιοσημείωτη ικανότητα να μετατρέπει τους ρόλους του σε εμπειρίες. Είτε είναι ένας κεραυνοβόλος, ερωτευμένος μουσικός, είτε ένας σιωπηλός οδηγός, είτε ένας βαθιά τραυματισμένος εσωτερικός ντετέκτιβ, δεν αφήνει καμία αμφιβολία για κανέναν από αυτούς. Ζει απολύτως τους ρόλους του.

Δεν χρειάζεται να φωνάζει για να ακουστεί και δεν χρειάζεται να καταφύγει σε υπερβολή. Η σιωπή, μια μικρή κίνηση και το βλέμμα του που μιλάει περισσότερο από χίλιες λέξεις κάνουν καθεμία από τις ερμηνείες του μοναδική.

Και σε περίπτωση που θέλετε να ζήσετε τις πιο συγκλονιστικές ερμηνείες του, κρατήστε αυτή τη λίστα. Ακολουθούν πέντε ρόλοι που αφήνουν το κοινό άναυδο.

Drive (2011): Όταν η Σιωπή Ακούγεται Εκρηκτικά

Ένας οδηγός σε ληστείες. Μια διπλή ζωή. Χωρίς όνομα. Σε αυτή την ταινία, ο Γκόσλινγκ απεικονίζει έναν άντρα που μιλάει πολύ λίγο μόνο και μόνο για να πει τα πάντα. Ένας μυθικός χαρακτήρας κάπως. Το βλέμμα του κερδίζει, οι κινήσεις αργές αλλά ακριβείς, και η βαθιά ένταση σιγοβράζει μέσα του.

Η κάμερα είναι κολλημένη πάνω του. Δεν χρειάζονται λόγια. Κάθε ματιά μεταφέρει μια αφήγηση. Το κοινό τον παρακολουθεί να μεταμορφώνεται, να φλερτάρει με τη βία, να παλεύει με μια σιωπηλή ηθική. Είναι ένα σχολείο ρόλου. Ο τρόπος που ισορροπεί μεταξύ της ακινησίας και της εκρηκτικής οργής.

To nightcall ένα από τα soundtrack της σειράς εκπληκτικό

Blue Valentine (2010): Η απογύμνωση του έρωτα

Αυτή η ταινία δεν μιλά για τον έρωτα. Τον δείχνει. Ο Gosling και η Michelle Williams χτίζουν και διαλύουν μια σχέση μπροστά στα μάτια του θεατή. Χωρίς φίλτρα. Χωρίς ωραιοποίηση. Και κυρίως, χωρίς έλεος.

Ο Gosling παίζει τον Dean. Έναν άντρα που αγαπά, μα δεν μπορεί να αγαπήσει σωστά. Πονά, κάνει λάθη, παλεύει. Και όλα αυτά χωρίς να το φωνάζει. Η ερμηνεία του ξεγυμνώνεται όσο ξεγυμνώνεται και η σχέση τους.

Μπροστά στην κάμερα δεν υπάρχει κανένας Gosling. Μόνο ένας άντρας που χάνει τον έρωτά του. Η ερμηνεία αυτή συγκινεί, όχι επειδή είναι δραματική. Αλλά επειδή είναι ανθρώπινη. Στο βλέμμα του χωράει κάθε αποτυχημένη προσπάθεια να σωθεί κάτι που έχει ήδη τελειώσει. Η ερμηνεία του στον Blue Valentine είναι εκπληκτική και από τους ρόλους που τον προσδιόρισαν.

La La Land (2016): Ρομαντισμός με ρεαλισμό

Jazz. Έρωτας. Όνειρα. Και μια μελωδία που μένει για πάντα. Στο La La Land, ο Gosling αποδεικνύει πως μπορεί να τραγουδάει, να παίζει πιάνο και να σε ερωτεύεται στην ίδια σκηνή.

Ο Sebastian είναι ένας ιδεαλιστής μουσικός. Ονειρεύεται να σώσει τη jazz, να ανοίξει το δικό του club και να ζήσει έναν αληθινό έρωτα. Όμως η πραγματικότητα είναι πιο σκληρή. Και η ζωή δεν ακολουθεί πάντα την πιο ρομαντική μελωδία.

Ο Gosling γεμίζει τον ρόλο με φινέτσα, χιούμορ και τρυφερότητα. Η χημεία του με την Emma Stone φωτίζει την οθόνη. Όμως το πιο δυνατό στοιχείο της ερμηνείας του είναι η αίσθηση του ανεκπλήρωτου. Αυτό το “σχεδόν” που στοιχειώνει κάθε όνειρο που δεν ολοκληρώνεται.

Η τελευταία σκηνή –μόνο με ένα βλέμμα– λέει μια ολόκληρη ιστορία. Ο Gosling δεν χρειάζεται λόγια. Αρκεί το βλέμμα του για να σε πονέσει γλυκά.

Half Nelson (2006): Ρήξη, εσωτερική και εξωτερική

Ο Dan Dunne είναι δάσκαλος. Και εθισμένος. Και χαμένος. Και ζωντανός. Στο Half Nelson, ο Ryan Gosling υποδύεται έναν άντρα που παλεύει με τους δαίμονές του και προσπαθεί να εμπνεύσει ταυτόχρονα. Δεν είναι ήρωας. Δεν σώζει κανέναν. Δεν σώζεται.

Η ερμηνεία του είναι καθαρή, ωμή, ανελέητη. Ο Gosling δείχνει πως το φως και το σκοτάδι συνυπάρχουν. Πως κάποιος μπορεί να εμπνέει μέσα από την αποτυχία του. Κι αυτό απαιτεί τόλμη.

Είναι από τις πρώτες στιγμές που ο κόσμος βλέπει τον Gosling ως κάτι πέρα από ωραίο πρόσωπο. Η υποψηφιότητά του για Όσκαρ δεν είναι τυχαία. Χτίζει έναν χαρακτήρα που πονάει. Και σου μεταδίδει αυτόν τον πόνο. Όχι με λόγια. Με βλέμμα. Με σιωπή. Με μια αμήχανη ανάσα.

Δεν τον παρακολουθείς. Τον βιώνεις.

The Place Beyond the Pines (2012): Πατέρας και άνθρωπος

Εδώ δεν έχουμε έναν παραδοσιακό ρόλο. Έχουμε ένα δίλημμα. Ο Luke είναι μοτοσικλετιστής. Εγκληματίας. Πατέρας. Ένας άντρας που κάνει λάθος κινήσεις για τους σωστούς λόγους.

Ο Gosling φέρνει στην οθόνη μια φιγούρα αντι-ήρωα, γεμάτη πάθος, τύψεις, βία και αγάπη. Και όλα αυτά τα συνδυάζει με έναν ρεαλισμό σχεδόν ντοκιμαντερίστικο. Στην αρχή μοιάζει cool. Με τα τατουάζ, τη μηχανή, τον τρόπο που κοιτάει. Όμως σύντομα η επιφάνεια ραγίζει. Και από κάτω εμφανίζεται η ανάγκη για επαφή. Για λύτρωση. Για κάτι καλύτερο.

Η ερμηνεία του είναι γυμνή από προστατευτικά φίλτρα. Είναι βρόμικη, ακατέργαστη, βαθιά ανθρώπινη. Δεν ψάχνει να δικαιολογήσει τον χαρακτήρα του. Τον παρουσιάζει όπως είναι. Και κάπου εκεί, ανάμεσα στα εγκλήματα και τα λάθη, ο θεατής βλέπει κάτι οικείο. Κάτι που πονάει. Η ερμηνεία του ηλεκτρίζει.

Δεν παίζει για να εντυπωσιάσει. Παίζει για να αφηγηθεί. Κάθε του ρόλος είναι μια νέα μεταμόρφωση. Δεν μένει στην ασφάλεια. Δεν ακολουθεί κανόνες. Αλλάζει, δοκιμάζει, ρισκάρει.

Από τον γοητευτικό Sebastian μέχρι τον ρημαγμένο Dan, από τον σιωπηλό οδηγό μέχρι τον πατέρα με τύψεις, κάθε του ερμηνεία χτίζει μια πορεία με ουσία. Δεν χρειάζεται κραυγές για να ξεχωρίσει. Μόνο βλέμμα. Και ψυχή.

Ο Ryan Gosling συνεχίζει να εξελίσσεται. Και κάθε νέα του ταινία γεννά προσδοκίες.