Ο τίτλος υπαινισσόταν μαγικά κόλπα – και ενώ η επιστροφή των Joe Perry και Brad Whitford ήταν πράγματι θαυματουργή, οι παλιές συνήθειες αποδείχθηκαν δύσκολο να πεθάνουν. Αυτό εξηγεί γιατί το άλμπουμ απέτυχε να τους απελευθερώσει από τη δημιουργική και εμπορική τους πτώση.

Από τη δόξα στην κατάρρευση της δεκαετίας του ’80

Η πρώτη μισή δεκαετία του ’80 ήταν σκληρή για τους rockers από τη Βοστόνη. Αφού κυριάρχησαν στη δεκαετία του ’70 με το χαρακτηριστικό τους sleazy, hard rock ήχο, οι Aerosmith κατακερματίστηκαν από ένα κοκτέιλ ναρκωτικών, εσωτερικών συγκρούσεων και μειούμενων εμπορικών επιτυχιών.

Ο κιθαρίστας Joe Perry έφυγε το 1979 και ο Brad Whitford ακολούθησε το 1981, αφήνοντας το συγκρότημα σε απελπιστική κατάσταση. Μερικά χρόνια αργότερα, τα μέλη συνειδητοποίησαν ότι μισούσαν να είναι αποτυχημένοι περισσότερο από το να μισούν ο ένας τον άλλον. Οι Perry και Whitford επέστρεψαν στο συγκρότημα και οι Aerosmith ξεκίνησαν να δημιουργούν ένα νέο άλμπουμ που θα τους επέστρεφε στην πρώην δόξα τους.

Το Done With Mirrors, ξεκινάει με δύναμη

Το Done With Mirrors ξεκινάει εκρηκτικά με το “Let the Music Do the Talking”, μια ανανεωμένη εκδοχή του single του 1980 από το Joe Perry Project με νέους στίχους από τον Steven Tyler. Ο Tyler ακούγεται πιο δυνατός από ό,τι τα προηγούμενα χρόνια, υποστηριζόμενος από την καυτή slide κιθάρα του Perry και το αθλητικό drumming του Joey Kramer.

Κομμάτια όπως τα “My Fist Your Face”, “Gypsy Boots” και “The Hop” είναι εξίσου υψηλού ρυθμού rockers που βρίσκουν ολόκληρο το συγκρότημα να κινείται σαν φορτηγό τρένο, βασιζόμενο στην καθαρή μυϊκή μνήμη. Οι τρελοί στίχοι δεν έχουν σημασία – είναι υπέροχο να ακούς ξανά τους Aerosmith να κλειδώνουν στο μοναδικό τους groove.

Blues προσέγγιση και σκοτεινή ένταση

Άλλα κομμάτια όπως τα “The Reason a Dog” και “She’s on Fire” ακολουθούν μια πιο χαλαρή, blues προσέγγιση, διαθέτουν μια σκοτεινή ένταση που ήταν αρκετά ασυνήθιστη για τους Aerosmith. Οι Tyler και Perry ανακάλυπταν ξανά τον ρυθμό τους ως συνθέτες, αλλά πέταξαν μερικές ενδιαφέρουσες (αν και όχι κορυφαίες) ιδέες στη διαδικασία.

Η παραγωγή του Ted Templeman και οι αδυναμίες της

Μερικά κρίσιμα στοιχεία εμπόδισαν το Done With Mirrors να γίνει ένα αυθεντικό κλασικό των Aerosmith. Κυρίως, η συνεργασία τους με τον παραγωγό των Van Halen και Doobie Brothers, Ted Templeman, ακούστηκε καλύτερη στη θεωρία παρά στην πράξη.

Αν και οι αναφορές για την άθλια παραγωγή του άλμπουμ είναι υπερβολικές, το Done With Mirrors στερείται της διαύγειας και του δαγκώματος των πρώιμων δίσκων των Van Halen ή της δουλειάς αιχμής των Aerosmith τη δεκαετία του ‘70 με τον παραγωγό Jack Douglas. Επειδή το συγκρότημα έγραφε και ηχογραφούσε εν κινήσει, μερικά τραγούδια στερούνται των ηχητικών λεπτομερειών που θα τα εκτόξευαν στην κορυφή. Έχουν εξαιρετική δομή αλλά αδύναμη αισθητική.

Glam Metal Εναντίον Old School Hard Rock

Το Done With Mirrors έπρεπε επίσης να ανταγωνιστεί τις καυτές νέες κυκλοφορίες από συγκροτήματα όπως οι Motley Crue και οι Ratt – μπάντες τεράστια επηρεασμένες από τους Aerosmith, που ειρωνικά τώρα τους έκαναν να φαίνονται τραγικά ξεπερασμένοι σε σύγκριση. Το glam metal πλησίαζε στο απόγειό του στα τέλη του 1985, και τα mid-tempo blues-rock jams του Done With Mirrors δεν είχαν καμία ευκαιρία απέναντι σε κομμάτια σαν το “Lay It Down” ή το “Home Sweet Home”.

Οι Aerosmith μπορούσαν ακόμα να κάνουν rock – αλλά ακούγονταν απελπιστικά εκτός μόδας για την εποχή.

Μπορείτε να το ακούσετε εδώ:

Η αποτυχία που οδήγησε σε αλλαγή πορείας

Αφού το Done With Mirrors σταμάτησε στα μόλις 400.000 αντίτυπα, ήταν ξεκάθαρο ότι οι Aerosmith χρειάζονταν απεγνωσμένα αλλαγή στρατηγικής. Ενισχυμένοι από τη συνεργασία τους “Walk This Way” με τους Run-D.M.C., οι Aerosmith συνεργάστηκαν με τον παραγωγό Bruce Fairbairn και μια ομάδα εξωτερικών συνθετών για το Permanent Vacation του 1987. Επιπλέον, επιτέλους απεξαρτήθηκαν.

Το άλμπουμ πούλησε 5 εκατομμύρια αντίτυπα και επανεκδόθηκε τους Aerosmith ως pop-metal εικόνες, και δεν κοίταξαν ποτέ πίσω. Τα pop hooks και οι power ballads ήταν το τίμημα της διαρκούς επιτυχίας, και οι Aerosmith ήταν χαρούμενοι να το πληρώσουν.

Το τελευταίο κατάλοιπο της παλιάς εποχής

Ως αποτέλεσμα, το Done With Mirrors παραμένει το τελευταίο απομεινάρι της no-frills hard rock εποχής των Aerosmith. Αν είχε πετύχει καλύτερα – ένα απίθανο σενάριο δεδομένου του περιβάλλοντος στο οποίο κυκλοφόρησε – η ιστορία των Aerosmith θα μπορούσε να είχε στραφεί σε μια εντελώς διαφορετική κατεύθυνση.

Αντ’ αυτού, παραμένει ένα πολύ καλό, περιστασιακά σπουδαίο περίεργο κομμάτι στον κατάλογό τους που οι fans παραβλέπουν με δικό τους κίνδυνο. Το άλμπουμ στέκεται ως μαρτυρία μιας μεταβατικής περιόδου – όταν οι Aerosmith ήταν ακόμα αληθινοί στον εαυτό τους, πριν η επιτυχία τους αναγκάσει να γίνουν κάτι διαφορετικό.