Το UrbanJoy βάζει στα ηχεία τη νέα δουλειά των rock θρύλων και αναλύει πώς η τρέχουσα σύνθεσή τους κατάφερε να υπογράψει έναν από τους πιο ζωντανούς δίσκους της ύστερης καριέρας τους.

Με μια γενναιόδωρη συλλογή που αποτελείται από δεκατρία ολοκαίνουργια κομμάτια, οι Deep Purple καταθέτουν μια σαφή δήλωση καλλιτεχνικής παρουσίας στο σήμερα. Ήδη από την πρώτη ακρόαση του δίσκου, γίνεται αντιληπτό ένα έντονο αίσθημα αναζωογόνησης που διαπερνά κάθε σύνθεση, το οποίο ωστόσο ισορροπεί τέλεια με τα γνώριμα ηχητικά στοιχεία που απαιτεί κάθε συνειδητοποιημένος οπαδός της κλασικής τους περιόδου.

Ο ήχος αυτός ξυπνά μνήμες από τη χρυσή εποχή της Mark II σύνθεσης, φέρνοντας στον νου την ατμόσφαιρα εμβληματικών κυκλοφοριών όπως το Machine Head και το Fireball. Το τελικό αποτέλεσμα είναι γεμάτο ζωντάνια, ορμή και μια διάχυτη αίσθηση χαράς, η οποία ενισχύεται από την πανέξυπνη και ειρωνική ερμηνεία του Ian Gillan. Αυτή η θετική ενέργεια αποκτά ακόμη μεγαλύτερη αξία αν αναλογιστεί κανείς ότι οι προηγούμενες δουλειές τους είχαν σημαδευτεί από απώλειες και αναγκαστικές αλλαγές μελών λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων.

το “Splat!“, το σχήμα δείχνει πιο δεμένο και κατασταλαγμένο από ποτέ, διαθέτοντας μια ομάδα μουσικών που βρίσκεται σε κορυφαία φόρμα. Το ιστορικό ρυθμικό δίδυμο των Ian Paice και Roger Glover προσφέρει ένα απίστευτα στιβαρό σχήμα, την ώρα που ο Gillan ξεπερνά τον εαυτό του, παραδίδοντας φωνητικά με ακρίβεία και ωριμότητα που είχαμε χρόνια να ακούσουμε. Παράλληλα, ο Don Airey έχει πλέον εδραιωθεί ως ο πιο άξιος αντικαταστάτης του αείμνηστου Jon Lord, ενώ ο εξαιρετικά ταλαντούχος Simon McBride κλέβει τις εντυπώσεις με το ρευστό και ευφυές παίξιμό του στην κιθάρα.

Αυτή η σύνθεση, που υφίσταται από το 2022, φτάνει το 2026 σε ένα νέο επίπεδο παραγωγής και αυτοπεποίθησης. Οι Purple καταφέρνουν να διατηρήσουν τον κλασικό τους χαρακτήρα, εισάγοντας ταυτόχρονα φρέσκα στοιχεία που κάνουν τη Mark IX εκδοχή τους να ακούγεται μοναδική.

Οι ευφυείς, συχνά σαρκαστικοί αλλά πάντα καυστικοί στίχοι του Gillan αποτελούν το σήμα κατατεθέν του άλμπουμ. Αν και οι παλιές θεματικές για γρήγορα αυτοκίνητα και groupies έχουν δώσει τη θέση τους σε μια πιο ώριμη και εκλεπτυσμένη στιχουργική προσέγγιση, τα υπονοούμενα και το χαρακτηριστικό χιούμορ του συγκροτήματος παραμένουν ανέπαφα.

Φυσικά, κανείς δεν περιμένει από τον Gillan να φτάσει στα όρια των θρυλικών κραυγών του Child In Time τώρα που διανύει την όγδοη δεκαετία της ζωής του, όμως ο ενθουσιασμός και το κέφι του είναι διάχυτα σε κάθε στροφή. Η υπόλοιπη μπάντα ακολουθεί με απόλυτη συνοχή, αποδεικνύοντας ότι μπήκε στο στούντιο με ξεκάθαρο όραμα και χωρίς καμία διάθεση για διεκπεραιωτικές εκτελέσεις. Υπάρχει μια θαυμαστή ισορροπία ανάμεσα στην περίπλοκη δεξιοτεχνία και την αποτελεσματική απλότητα, με τα πλήκτρα του Airey και τα riffs του McBride να δημιουργούν ένα μελωδικό δίδυμο φωτιά.

Track-by-Track: Ταξιδεύοντας στα 51 Λεπτά του “Splat!”

Το άλμπουμ κάνει ποδαρικό με το Arrogant Boy, ένα κομμάτι που επαναφέρει την ταχύτητα και τον παλμό κλασικών ύμνων όπως το Highway Star, ντυμένο με τη σύγχρονη λάμψη που του προσφέρει η κιθάρα του McBride.

Στη συνέχεια, τα Diablo και The Lunatic στηρίζονται πάνω στα τρελά, γεμάτα ενέργεια grooves που δημιουργεί ο Airey με τα πλήκτρα του, ενώ ο Gillan κεντάει στιχουργικά, προσφέροντας εξαιρετικές εικόνες σε κομμάτια όπως το The Rider και το The Only Horse In Town.

Η μπάντα ξεδιπλώνει τις blues καταβολές της στα The Beating Of Wings και Scriblin’ Gib’rish, όπου ο ρυθμός γίνεται πιο βαρύς και ακατέργαστος, ενώ στο Guilt Trippin’ πειραματίζεται με πιο jazz μονοπάτια. Το Jessica’s Bra επαναφέρει εκείνο το ξεσηκωτικό boogie συναίσθημα που είχαμε να ακούσουμε από την εποχή του Lazy, ενώ τα Third Call και το ομώνυμο Splat! δίνουν την ευκαιρία στον Ian Paice να υπενθυμίσει σε όλους γιατί θεωρείται ένας από τους κορυφαίους αρχιτέκτονες του rock ρυθμού.

Παρά κάποιες μικρές, λιγότερο εμπνευσμένες στιγμές σε κομμάτια όπως το My New Movie, και την ελαφρώς πομπώδη, heavy-Celtic προσέγγιση του Sacred Land, ο δίσκος διατηρεί ένα αξιοζήλευτο επίπεδο σε όλη του τη διάρκεια.

Μέσα στα 51 λεπτά του, το “Splat!” εξερευνά διαφορετικούς μουσικούς κόσμους, από το hard rock και τα blues μέχρι την pop, την κλασική παιδεία και το προοδευτικό rock (prog). Η παραγωγή του θρυλικού Bob Ezrin δίνει στο άλμπουμ έναν ήχο επιθετικό, γεμάτο όγκο αλλά και εκλεπτυσμένες λεπτομέρειες. Παρά τη σύντομη διάρκεια των περισσότερων κομματιών, οι Purple καταφέρνουν να επεκτείνουν τα μουσικά τους όρια, προσφέροντας σύνθετες δομές εκεί που δεν το περιμένεις.

Οι Deep Purple αρνούνται να επαναπαυτούν στις δάφνες του παρελθόντος και επιστρέφουν με σύντομα, δυναμικά και άκρως ξεσηκωτικά rock τραγούδια.

Ακούστε το σε όλες τις μουσικές πλατφόρμες

deeppurple.lnk.to/SPLAT