Η δεκαετία του ’80 μας χάρισε μερικά από τα πιο εμβληματικά rock albums στην ιστορία της μουσικής. Δίσκοι-σταθμοί που καθόρισαν γενιές, πούλησαν εκατομμύρια αντίτυπα και γέννησαν ύμνους που ακούγονται μέχρι σήμερα.

Ωστόσο, ένα άλμπουμ δεν είναι μόνο τα hits του, αλλά μια συνολική ακουστική εμπειρία όπου η ροή παίζει καθοριστικό ρόλο. Ακόμα και σε αυτά τα αριστουργήματα, υπάρχει συχνά εκείνο το ένα τραγούδι που μοιάζει να περισσεύει.

AC/DC – Back in Black (1980)

Το Back in Black δεν είναι απλώς ένας δίσκος, είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο που τροφοδοτεί το classic rock ραδιόφωνο εδώ και δεκαετίες με bangers όπως το ομώνυμο track και το “Hells Bells“. Η επιτυχία του βασίζεται στην αστείρευτη ενέργεια και τα riffs που σε “κολλάνε” στον τοίχο, καθιστώντας το ένα από τα πιο εμπορικά άλμπουμ όλων των εποχών.

Ωστόσο, το “Shake a Leg” είναι το κομμάτι που φαίνεται να διακόπτει αυτή την τελειότητα. Αν και είναι ένα αξιοπρεπές rock track, στο συγκεκριμένο άλμπουμ μοιάζει με την “περιττή τελευταία επιλογή”, καθώς η ενέργειά του έχει ήδη καλυφθεί από τα μεγαλύτερα hits που προηγήθηκαν.

• Το τραγούδι που περισσεύει: “Shake a Leg”.
• Γιατί: Αν και είναι ένα αξιοπρεπές rock track, εδώ μοιάζει περιττό, καθώς η ενέργεια και το στυλ του έχουν ήδη καλυφθεί από τα μεγαλύτερα hits του δίσκου.

Bon Jovi – Slippery When Wet (1986)

Μετά από δύο υποσχόμενες δουλειές, οι Bon Jovi εκτοξεύτηκαν στη στρατόσφαιρα με το Slippery When Wet, το οποίο περιλαμβάνει μερικά από τα πιο εμβληματικά τραγούδια των 80s, όπως το “Livin’ on a Prayer”. Ο δίσκος αυτός δεν έκανε μόνο τη μπάντα διάσημη, αλλά άνοιξε και την πόρτα για να γίνει το hair metal εμπορικά αποδεκτό από τα ραδιόφωνα και τις δισκογραφικές.

Αν έπρεπε να αφαιρέσουμε κάτι, αυτό θα ήταν το “Without Love”. Πρόκειται για ένα mid-tempo τραγούδι που έρχεται αργά στον δίσκο και μοιάζει να περισσεύει, αφού το “Never Say Goodbye” θα μπορούσε άνετα να καλύψει τη θέση του απαραίτητου συναισθηματικού “διαλείμματος” στο δεύτερο μισό.

• Το τραγούδι που περισσεύει: “Without Love”.
• Γιατί: Πρόκειται για ένα mid-tempo κομμάτι που θα μπορούσε εύκολα να λείπει, αφήνοντας το “Never Say Goodbye” να λειτουργήσει ως το μοναδικό απαραίτητο “διάλειμμα” στο δεύτερο μισό.

Def Leppard – Hysteria (1987)

Οι Def Leppard πέτυχαν το απόλυτο songwriting sweet spot με το Hysteria, έναν δίσκο που παρήγαγε επτά hit singles και κράτησε τη μπάντα στο ραδιόφωνο για σχεδόν δύο χρόνια. Η παραγωγή του είναι τόσο προσεγμένη που κάθε κομμάτι μοιάζει σχεδιασμένο για να κατακτήσει τα charts.

Παρόλα αυτά, το “Excitable” είναι το track που δεν καταφέρνει να πιάσει τον πήχη που έθεσε το υπόλοιπο άλμπουμ. Αν και έχει ρυθμό, δίνει την αίσθηση ότι η μπάντα πατάει σε ήδη γνώριμα μονοπάτια, χωρίς να προσφέρει κάτι φρέσκο στη συνολική εμπειρία του δίσκου.

• Το τραγούδι που περισσεύει: “Excitable”.
• Γιατί: Είναι το κομμάτι που δεν πιάνει τον πήχη που έθεσαν τα υπόλοιπα, δίνοντας την αίσθηση ότι η μπάντα επαναλαμβάνει μια ήδη δοκιμασμένη συνταγή.

Guns N’ Roses – Appetite for Destruction (1987)

Σε μια εποχή που οι εταιρείες έψαχναν την επόμενη glam μπάντα, οι Guns N’ Roses έσκασαν σαν βόμβα με το Appetite for Destruction, προσφέροντας ωμό, επιθετικό και γεμάτο swagger rock ‘n’ roll. Ύμνοι όπως το “Welcome to the Jungle” παραμένουν αξεπέραστοι, ενώ ακόμα και τα deep cuts του δίσκου έχουν αποκτήσει μυθικό στάτους.

Το τραγούδι που “περισσεύει” εδώ είναι το “Anything Goes”. Η τοποθέτησή του αργά στον δίσκο και η υποδεέστερη ενορχήστρωσή του σε σχέση με τα υπόλοιπα αριστουργήματα, το καθιστούν τον μοναδικό αδύναμο κρίκο σε ένα κατά τα άλλα αψεγάδιαστο ντεμπούτο.

• Το τραγούδι που περισσεύει: “Anything Goes”.
• Γιατί: Η τοποθέτησή του αργά στον δίσκο και η υποδεέστερη ενορχήστρωσή του σε σχέση με τα “θηρία” του άλμπουμ, το καθιστούν τον μοναδικό αδύναμο κρίκο.

Van Halen – 1984 (1984)

Το 1984 ήταν ο δίσκος που σηματοδότησε μια νέα εποχή για τους Van Halen, εισάγοντας τα synths στην πρώτη γραμμή χωρίς να χάσουν το εκρηκτικό στυλ του Eddie. Έδωσε στη μπάντα μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της, όπως το “Jump” και το “Panama”, και παραμένει το εμπορικότερο άλμπουμ τους.

Αν και υπήρχε δισταγμός για το synth-heavy “I’ll Wait”, τελικά αυτό που θα μπορούσε να λείπει είναι το “House of Pain”. Παρόλο που είναι ένα υψηλής ενέργειας κομμάτι, υστερεί μπροστά στη μουσική μαεστρία του “Girl Gone Bad”, το οποίο δικαιωματικά κερδίζει τη θέση του στον δίσκο.

• Το τραγούδι που περισσεύει: “House of Pain”.
• Γιατί: Παρόλο που έχει ενέργεια, υστερεί μπροστά στη μουσική μαεστρία κομματιών όπως το “Girl Gone Bad”.

Whitesnake – Whitesnake (1987)

Οι Whitesnake γνώρισαν την απόλυτη δόξα με το ομώνυμο άλμπουμ τους το 1987, το οποίο περιλαμβάνει το anthemic “Here I Go Again” και αναδεικνύει τις μοναδικές φωνητικές ικανότητες του David Coverdale. Ακόμα και τα λιγότερο γνωστά τραγούδια δείχνουν τη δυναμική της μπάντας εκείνη την περίοδο.

Η επιλογή για το τραγούδι που πρέπει να φύγει είναι το “Straight for the Heart”. Λόγω της πιο “ελαφριάς” και bubblegum ατμόσφαιράς του, μοιάζει κάπως ξεπερασμένο σήμερα σε σύγκριση με τον πιο στιβαρό και σκοτεινό ήχο των υπόλοιπων κομματιών του δίσκου.

• Το τραγούδι που περισσεύει: “Straight for the Heart”.
• Γιατί: Σε σύγκριση με το βάθος του υπόλοιπου δίσκου, αυτό το track ακούγεται σήμερα κάπως ξεπερασμένο και “ελαφρύ” (bubblegum) σε ύφος.

INXS – The Swing (1984)

Πριν το Kick τους κάνει superstars, οι INXS κυκλοφόρησαν το The Swing, ένα “κρυμμένο διαμάντι” που δείχνει την ικανότητά τους να γράφουν κορυφαία μουσική πριν ακόμα κατακτήσουν τον κόσμο. Με κομμάτια όπως το “Original Sin”, το άλμπουμ παραδίδει hooks που μένουν στο μυαλό και αναδεικνύει τον αέρα του Michael Hutchence.

Αυτό που κάνει το The Swing να ξεχωρίζει είναι ότι, παρά την έλλειψη πολλών μεγάλων hits, παραμένει ένας δίσκος που “κρατάει” από την αρχή μέχρι το τέλος χωρίς την ανάγκη για skip. Είναι η απόδειξη ότι η συνολική ποιότητα μπορεί να υπερβεί τη μεμονωμένη επιτυχία ενός single.