Οι Muse επιστρέφουν με το δέκατο άλμπουμ τους, “The Wow! Signal”, επιβεβαιώνοντας τη φήμη τους ως το πιο διχαστικό rock συγκρότημα του πλανήτη. Σε μια εποχή που αναζητά την ισορροπία, ο Matt Bellamy και η παρέα του διπλασιάζουν το στοίχημα της υπερβολής, προσφέροντάς μας έναν δίσκο γεμάτο δυστοπικά οράματα και εκρηκτικά riffs. Το UrbanJoy βουτάει στην καρδιά μιας παραγωγής που μοιάζει ιδανική μόνο αν την ακούσεις ενώ ο κόσμος γύρω σου καταρρέει.

Η Ψευδαίσθηση του Στούντιο και η Παγίδα των Die-Hard Fans

Όταν ένα καλλιτεχνικό φαινόμενο παρουσιάζει τόσο ακραίες και απόλυτες ποιότητες, είναι πολύ εύκολο να καταφύγει κανείς στο γνωστό κλισέ του «ή το λατρεύεις ή το μισείς». Αυτή η στρατηγική έχει δημιουργήσει για τους Muse μια στρατιά από πιστούς ακόλουθους, έτοιμους να υπερασπιστούν μέχρι θανάτου επιλογές που στους υπόλοιπους ανθρώπους φαντάζουν εντελώς ακατανόητες. Παρόλα αυτά, οφείλει κανείς να αναγνωρίσει και να σεβαστεί την απόλυτη πίστη που δείχνει το συγκρότημα στον ίδιο του τον εαυτό.

Σε αυτό το σημείο της καριέρας τους, η αστείρευτη φιλοδοξία δεν είναι πλέον το ζητούμενο, καθώς έχουμε κουραστεί από ένα κυνήγι εντυπώσεων που μεταφράζεται σε άστοχες ενορχηστρώσεις και εγωκεντρικές φωνητικές επιδείξεις. Η αληθινή εξέλιξη για τους Muse θα ήταν ο εκλεπτυσμός και η αφαίρεση, όμως το συγκρότημα δείχνει να μην κατανοεί την τέχνη του να μην πετάς κάθε πιθανή ιδέα στον τοίχο, τη στιγμή που ξέρουμε καλά ότι τα περισσότερα στοιχεία απλώς θα πέσουν στο κενό. Η ακρόαση αυτού του δίσκου μέσα στη βαριά ατμόσφαιρα ενός καλοκαιρινού καύσωνα είναι αρκετή για να συνειδητοποιήσεις ότι αυτή η μπάντα είναι η πλέον κατάλληλη για να ντύσει μουσικά την καταστροφή του πλανήτη. Μόνο αν στέκεσαι μπροστά στην απόλυτη πύρινη αποκάλυψη της Γης μπορεί όλο αυτό το οικοδόμημα να βγάλει τελικά κάποιο νόημα.

Track-by-Track: Μέσα στο “The Wow! Signal”

Το άλμπουμ ανοίγει με το The Dark Forest, ένα κομμάτι που λειτουργεί ως μια κλασική Muse εισαγωγή, βυθίζοντας αμέσως τον ακροατή σε μια σκοτεινή άβυσσο γεμάτη από τις γνώριμες metal αποχρώσεις του ήχου τους. Ωστόσο, η ερμηνεία του Matt Bellamy εδώ ακούγεται πιο έντονη και ξένη από ποτέ, ένα πρόβλημα που γίνεται ακόμα πιο αισθητό στη συνέχεια με το Nightshift Superstar.

Εδώ, μια πραγματικά εξαιρετική γραμμή μπάσου προσφέρει ένα πλούσιο, χορευτικό groove που σε παρασύρει σε techno μονοπάτια, μόνο και μόνο για να καταστραφεί τελικά από ένα κακόγουστο φωνητικό hook και μια εντελώς άστοχη επανάληψη του θέματος.

Η ανάμειξη αντίθετων μουσικών κόσμων ήταν πάντα το κλειδί για τον πειραματισμό του συγκροτήματος, και κανείς δεν είναι αντίθετος στην ιδέα μιας ήρεμης μπαλάντας που μεταμορφώνεται ξαφνικά σε ένα εκρηκτικό ξέσπασμα. Το Shimmering Stars, όμως, δεν διαθέτει την απαραίτητη ευελιξία για να πετύχει αυτή τη μετάβαση, με αποτέλεσμα οι απότομες αλλαγές των ειδών να εγκλωβίζουν τις καλές ιδέες μέσα σε ένα βαλτωμένο αποτέλεσμα.

Παρά τις αστοχίες, δεν μπορείς να αρνηθείς το πάθος και την τεχνική αρτιότητα των μελών, καθώς οι εκτελέσεις των οργάνων παραμένουν αψεγάδιαστες, ειδικά στα πιο περίπλοκα σημεία μέσα στο γενικότερο χάος.

Στο Hexagons, για παράδειγμα, ο καταιγιστικός ρυθμός των τυμπάνων θα βρισκόταν σε πρώτο πλάνο, αν δεν καλυπτόταν από τις διαδοχικές επιθέσεις των riffs της κιθάρας. Αμέσως μετά, το Hush παρουσιάζει ένα σχεδόν δαιμονιώδες riff που θα μπορούσε να σταθεί επάξια δίπλα σε οποιοδήποτε σπουδαίο rock κομμάτι της ιστορίας, αποτελώντας το ιδανικό προσχέδιο που δυστυχώς δεν ακολούθησαν τα υπόλοιπα, λιγότερο εμπνευσμένα τραγούδια του δίσκου.

Οι Muse κατάφεραν να μετατρέψουν το alternative rock σε ένα παγκόσμιο θέαμα σταδίων, παντρεύοντας τις ανησυχίες της ψηφιακής εποχής με την οπερετική υπερβολή. Από τις πρώτες μέρες στο Teignmouth μέχρι τις sold-out περιονείες με γιγαντιαία ρομπότ και δυστοπικά σκηνικά, η τριάδα των Matt Bellamy, Chris Wolstenholme και Dominic Howard δημιούργησε μια ολόκληρη σχολή.

Η ικανότητά τους να συνδυάζουν βαριά riff κιθάρας με progressive δομές και space-rock θεματολογία τους χάρισε μια θέση στο πάνθεον των κορυφαίων live σχημάτων του αιώνα μας. Ακόμα και όταν η κριτική τους κατηγορεί για έλλειψη αυτοσυγκράτησης, η επιδραστικότητά τους στην pop και rock κουλτούρα παραμένει αναμφισβήτητη.