Η αναμονή έφτασε στο τέλος της. Την Τετάρτη 15 Ιουλίου, ο χρόνος σταματά στο ΟΑΚΑ. Το Ejekt Festival φιλοξενεί ένα από τα πιο επιδραστικά, αγαπημένα και μυθικά συγκροτήματα της παγκόσμιας εναλλακτικής σκηνής: τους The Cure. Υπό την καθοδήγηση του αειθαλούς Robert Smith, η κορυφαία μπάντα του post-punk και του gothic rock έρχεται για να μας παρασύρει σε ένα ονειρικό, μελαγχολικό και απόλυτα λυτρωτικό ταξίδι κάτω από τον αθηναϊκό ουρανό.

Robert Smith: Ο Σκοτεινός Πρίγκιπας με το κραγιόν και τα ανακατεμένα Μαλλιά

Είναι αδύνατον να διαχωρίσεις τους The Cure από την παρουσία, τη φωνή και την ψυχή του Robert Smith. Από το Crawley του Sussex στα τέλη των 70s, ο Smith δημιούργησε μια ολόκληρη αισθητική σχολή. Με τα μονίμως ανακατεμένα μαύρα μαλλιά, το ελαφρώς μουτζουρωμένο κόκκινο κραγιόν, το λευκό μέικ-απ και τη χαρακτηριστική, γεμάτη συναίσθημα φωνή του –που ακούγεται σαν ένας διαρκής, γλυκόπικρος στεναγμός– έγινε το απόλυτο είδωλο της alternative κουλτούρας.

Οι The Cure ξεκίνησαν ως ένα μινιμαλιστικό post-punk σχήμα (“Three Imaginary Boys”), αλλά γρήγορα εξελίχθηκαν στους αρχιτέκτονες του gothic rock. Η ιδιοφυΐα του Smith έγκειται στο γεγονός ότι κατάφερε να ισορροπήσει ιδανικά ανάμεσα σε δύο άκρα: από τη μία, στη βαθιά, υπαρξιακή θλίψη και το απόλυτο σκοτάδι, και από την άλλη, στην πιο λαμπερή, πολύχρωμη και ευφορική pop που γράφτηκε ποτέ.

Η Καθιέρωση του Gothic Rock εώς το Rock and Roll Hall of Fame

Μετά την αρχική post-punk φάση, οι The Cure στράφηκαν σε έναν πολύ πιο σκοτεινό, αργό και ατμοσφαιρικό ήχο. Η περίοδος αυτή σφραγίστηκε από τρία άλμπουμ: το Seventeen Seconds (που περιλαμβάνει το κλασικό “A Forest”), το Faith και το απόλυτο, κλειστοφοβικό μνημείο του gothic rock, Pornography (1982). Η περίοδος αυτή, αν και καλλιτεχνικά μεγαλειώδης, έφερε τη μπάντα στα όρια της διάλυσης λόγω της έντονης ψυχολογικής πίεσης.

Θέλοντας να σπάσει το απόλυτο σκοτάδι, ο Robert Smith έκανε μια απροσδόκητη στροφή σε πιο φωτεινούς, pop και ψυχεδελικούς ήχους. Singles όπως τα “The Lovecats”, “In Between Days” και “Close to Me” απέδειξαν την πολυπραγμοσύνη του συγκροτήματος. Η κυκλοφορία του διπλού άλμπουμ Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me το 1987 (με το θρυλικό “Just Like Heaven”) τους μετέτρεψε σε superstars που γέμιζαν στάδια σε Αμερική και Ευρώπη.

Το 1992, το άλμπουμ Wish έφτασε στο Νο. 1 των charts στο Ηνωμένο Βασίλειο και στο Νο. 2 στις ΗΠΑ. Με το ακαταμάχητο και ευφορικό “Friday I’m in Love” να ακούγεται παντού, αλλά και με έπη όπως το “From the Edge of the Deep Green Sea”, η μπάντα έφτασε στο απόγειο της παγκόσμιας δημοτικότητάς της, πραγματοποιώντας τεράστιες, sold-out περιοδείες.

Το 2019, η τεράστια προσφορά των The Cure στην παγκόσμια μουσική αναγνωρίστηκε και επίσημα με την είσοδό τους στο Rock and Roll Hall of Fame. Στην τελετή, η οποία παρουσιάστηκε από τον Trent Reznor των Nine Inch Nails, τονίστηκε η ανεκτίμητη επίδραση που είχε ο ήχος και η αισθητική του Robert Smith σε ολόκληρο το φάσμα της εναλλακτικής rock σκηνής

Οι Σταθμοί της Δισκογραφίας: Οι 3 Δίσκοι-Φάροι

Η δισκογραφική κληρονομιά των The Cure είναι αχανής, γεμάτη αριστουργήματα που καθόρισαν γενιές ακροατών. Τρεις είναι οι δίσκοι που στέκονται ως οι απόλυτοι φάροι στη διαδρομή τους:

• Pornography (1982)

Το απόλυτο μνημείο του gothic rock. Ένας δίσκος σκοτεινός, κλειστοφοβικός, γεμάτος απόγνωση και βαριά, επαναλαμβανόμενα rhythm sections. Με την εναρκτήρια σοκαριστική φράση “It doesn’t matter if we all die”, ο Smith παρέδωσε ένα έργο ωμής, υπαρξιακής αγωνίας που επηρέασε κάθε goth, post-punk και industrial μπάντα που ακολούθησε.

• Disintegration (1989)

Το αδιαμφισβήτητο magnum opus τους. Ένα αριστούργημα μελαγχολίας, γεμάτο πλούσιες, ατμοσφαιρικές κιθάρες, synth «σεντόνια» και σπαρακτικούς στίχους. Ο δίσκος περιλαμβάνει μερικά από τα πιο θρυλικά τους κομμάτια, όπως τα “Lullaby”, “Lovesong”, “Pictures of You” και “Fascination Street”. Ένα έπος που αποδεικνύει ότι η θλίψη μπορεί να μετατραπεί σε κάτι απίστευτα όμορφο.

• Wish (1992)

Η χρυσή τομή ανάμεσα στη μελαγχολία και την pop αισιοδοξία. Το άλμπουμ εκτοξεύτηκε στα charts παγκοσμίως, κυρίως χάρη στο ακαταμάχητο “Friday I’m in Love” –ένα από τα πιο χαρούμενα και αναγνωρίσιμα κομμάτια στην ιστορία της μουσικής– αλλά και σε ατμοσφαιρικά διαμάντια όπως το “Trust” και το “From the Edge of the Deep Green Sea”.

Τι να περιμένουμε αύριο στο ΟΑΚΑ;

Οι ζωντανές εμφανίσεις των The Cure έχουν αποκτήσει θρυλικό status για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο: τη διάρκειά τους και την απόλυτη αφοσίωση της μπάντας στη σκηνή. Ο Robert Smith και η παρέα του δεν κάνουν ποτέ «διεκπεραιωτικά» live. Συνηθίζουν να προσφέρουν setlists-μαμούθ που ξεπερνούν εύκολα τις 2,5 ή και τις 3 ώρες, καλύπτοντας κάθε γωνιά της πλούσιας δισκογραφίας τους.

Αύριο το βράδυ στο ΟΑΚΑ, το κοινό θα ζήσει μια πραγματική μυσταγωγία. Από τις υπνωτικές μπασογραμμές του Simon Gallup μέχρι τα ατμοσφαιρικά, πολυεπίπεδα ηχοτοπία των πλήκτρων, η συναυλία θα κινηθεί ανάμεσα στα σκοτεινά έπη του “Disintegration”, τα post-punk ξεσπάσματα των πρώτων χρόνων (“A Forest”, “Boys Don’t Cry”) και τις pop εκρήξεις των 90s.

Είναι μια σπάνια, σχεδόν θρησκευτική εμπειρία να βλέπεις ζωντανά μια μπάντα που, παρά το πέρασμα των δεκαετιών, διατηρεί αναλλοίωτη τη μαγεία, την ευαισθησία και την καλλιτεχνική της ακεραιότητα.

Το Ejekt Festival αποδεικνύει για άλλη μια φορά γιατί αποτελεί το κορυφαίο alternative ραντεβού του καλοκαιριού. Η επιλογή του ΟΑΚΑ ως venue προσφέρει τον ιδανικό, μνημειώδη open-air χώρο για να απλωθούν τα επικά, «κινηματογραφικά» ηχοτοπία των The Cure, επιτρέποντας στον ήχο να αναπνεύσει και να κυριεύσει τις αισθήσεις μας.

Φωτογραφία άρθρου: Photo by Wikimedia Deutschland via Wikimedia Commons (CC BY-SA 4.0)