Ο Robert Plant των Led Zeppelin απέτισε φόρο τιμής στον άντρα που του χάρισε τη δόξα, αρνούμενος ο ίδιος να γίνει frontman του θρυλικού συγκροτήματος.

Η Απόφαση που Διαμόρφωσε τη Rock Ιστορία

Όταν ο Jimmy Page αναζητούσε τραγουδιστή για τους Led Zeppelin, ο Terry Reid ήταν η πρώτη του επιλογή. Ωστόσο, ο ταλαντούχος Άγγλος μουσικός απέρριψε την πρόταση και συνέστησε τον Robert Plant, μαζί με τον drummer John Bonham. Αυτή η κρίσιμη στιγμή όχι μόνο διαμόρφωσε το μέλλον των Led Zeppelin, αλλά έγραψε και ένα από τα πιο συναρπαστικά κεφάλαια της rock μουσικής.

Ο Plant, τώρα 76 ετών, θυμάται με συγκίνηση: “Ο Terry με εκτόξευσε σε έναν έντονο νέο κόσμο που εκείνος επέλεξε να αρνηθεί”. Οι δυο τους παρέμειναν στενοί φίλοι όλα αυτά τα χρόνια, με τον Reid να αστειεύεται το 2004: “Αυτός ο άντρας έπρεπε να έχει τη ζωή μου… αν και δεν είμαι σίγουρος ότι θα την ήθελε!”

Ο Θρύλος με τους “Superlungs”

Το παρατσούκλι “Superlungs” δεν ήταν τυχαίο. Ο Reid ξεκίνησε την καριέρα του στα μέσα της δεκαετίας του ’60 και γρήγορα κέρδισε φήμη ως ένας από τους πιο χαρισματικούς τραγουδιστές της γενιάς του. Στα 18 του χρόνια έκανε ήδη περιοδείες με Rolling Stones και Cream, ενώ τα πρώτα του albums άφησαν εποχή.

Τα κλασικά του έργα περιλαμβάνουν:

• “Bang, Bang You’re Terry Reid” (1968)
• “River” (1973)
• “Seed of Memory” (1976)
• “The Driver” (1991)
• “To Be Treated Rite” (2004)

Η Κληρονομιά που άφησε πίσω

Παρόλο που απέρριψε τις προτάσεις από Led Zeppelin και Deep Purple, ο Reid δεν σταμάτησε ποτέ να δημιουργεί. Συνεργάστηκε με κορυφαίους καλλιτέχνες όπως Graham Nash, Joe Perry, Jackson Browne και Bonnie Raitt. Τα τραγούδια του έχουν διασκευαστεί και δειγματοληφθεί αμέτρητες φορές, αποδεικνύοντας την επιρροή του στη σύγχρονη μουσική.

Ο μουσικός Joe Bonamassa έγραψε στα social media: “Αντίο φίλε μου. Ήταν τιμή να σε γνωρίσω ως φίλο και μουσικό μέντορα. Ένας από τους μεγαλύτερους που το έκαναν ποτέ και μια όμορφη ψυχή”.

Ο Terry Reid έφυγε αφήνοντας πίσω του όχι μόνο ένα αξεπέραστο μουσικό έργο, αλλά και την ιστορία ενός ανθρώπου που επέλεξε την καλλιτεχνική ακεραιότητα έναντι της εμπορικής επιτυχίας.