Η συγκέντρωση χιλιάδων οπαδών στο ΟΑΚΑ λειτούργησε σαν μια προσωρινή αναστολή του χρόνου. Άνθρωποι κάθε ηλικίας –από πενηντάρηδες που μεγάλωσαν με τα πρώτα βινύλια της μπάντας, μέχρι έφηβους που τους ανακάλυψαν πρόσφατα μέσα από το Spotify, το TikTok και τη σειρά Stranger Things– ενώθηκαν κάτω από τη σκέπη των ίδιων μελαγχολικών ύμνων που έχουν σημαδέψει έρωτες, απώλειες και προσωπικές διαδρομές.

Η μυσταγωγία ξεκινά με το «Plainsong»

Αν και οι εμφανίσεις των Nothing But Thieves και του Matt Berninger, που προηγήθηκαν, άξιζαν τη γεμάτη προσοχή του κοινού, η ατμόσφαιρα στο στάδιο ήταν ξεκάθαρα προσανατολισμένη στην έλευση του Robert Smith.

Η έναρξη με τις πρώτες, γνώριμες νότες του “Plainsong” άπλωσε ένα επιβλητικό ηχητικό πέπλο πάνω από την αρένα. Οι κιθάρες, τα πλήκτρα και τα κρουστά δημιούργησαν εκείνο το μοναδικό σύμπαν όπου η θλίψη μετατρέπεται σε κάτι μεγαλειώδες. Το σετ συνεχίστηκε με κομμάτια-σταθμούς όπως τα “Pictures of You”, “High”, “A Night Like This” και το “Lovesong”, το οποίο συμπύκνωσε την απόλυτη ρομαντική αφοσίωση που χαρακτηρίζει τη γραφή του Smith.

Η χωροταξία της αρένας και η ταξική απόσταση

Παρά τη διάχυτη μαγεία, η πραγματικότητα της σύγχρονης μουσικής βιομηχανίας έκανε αισθητή την παρουσία της. Ο διαχωρισμός του σταδίου σε Ζώνη Α, Ζώνη Β και VIP περιόρισε την ορατότητα για όσους βρέθηκαν στις πίσω ζώνες, μετατρέποντας τον Smith σε μια μικροσκοπική φιγούρα στο βάθος.

Οι γιγαντοοθόνες και η ακουστική δυναμική των τραγουδιών ανέλαβαν να γεφυρώσουν μια απόσταση που η χωροταξία επέβαλε με όρους αγοράς. Από τη μία πλευρά βρίσκονταν εκείνοι που μπορούσαν να διακρίνουν τις λεπτομέρειες των εκφράσεών του και από την άλλη όσοι αρκέστηκαν στη σκιά του, χωρίς όμως αυτό να μειώσει τον κεντρικό του ρόλο στη βραδιά.

Robert Smith: Η ωρίμανση ενός εμβληματικού αντιήρωα

Ο χρόνος έχει φερθεί με έναν εντελώς δικό του τρόπο στον Robert Smith. Τα ανακατωμένα μαλλιά και το χαρακτηριστικό μουτζουρωμένο κραγιόν δεν μοιάζουν με μια απεγνωσμένη προσπάθεια αναπαράστασης της χαμένης νεότητας, αλλά με τη φυσική συνέχεια ενός ανθρώπου που δεν συμβιβάστηκε ποτέ με τις κοινωνικές νόρμες.

Η ερμηνευτική του δεινότητα παραμένει αναλλοίωτη, με τη φωνή του να αποκτά μεγαλύτερο βάθος και αισθησιασμό με το πέρασμα των ετών. Ο Smith καταφέρνει να στέκεται μπροστά σε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους με μια σχεδόν εφηβική αμηχανία και την επόμενη στιγμή να γίνεται σαρωτικός.

Μακριά από τα πρότυπα της τοξικής αρρενωπότητας που κυριάρχησαν για χρόνια στο rock ‘n’ roll, ο Smith ανέδειξε την ευαισθησία, την τρυφερότητα και τη μελαγχολία, παραμένοντας ένας χαμηλών τόνων άνθρωπος που προστατεύει την προσωπική του ζωή στο πλευρό της Mary Poole.

Οι χαρακτήρες του γοτθικού ονείρου

Γύρω από τον frontman, τα υπόλοιπα μέλη των The Cure λειτούργησαν σαν ιδανικοί συντελεστές του ίδιου ονείρου. Ο Roger O’Donnell στα πλήκτρα, αγαλματένιος και ατάραχος, αποτέλεσε μια φιγούρα απόλυτης γοτθικής αισθητικής. Λόγω της απουσίας του Simon Gallup για λόγους υγείας, το μπάσο ανέλαβε ο γιος του, Eden Gallup, ανταποκρινόμενος στην πρόκληση με αξιοσημείωτη σιγουριά.

Ο Jason Cooper κράτησε τον ρυθμό στα τύμπανα με μαθηματική ακρίβεια, ενώ ο Reeves Gabrels στην κιθάρα έδωσε την απαραίτητη ηλεκτρική ένταση, ανανεώνοντας τα κλασικά κομμάτια χωρίς να αλλοιώσει τον χαρακτήρα τους.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη ɢᴇᴏʀɢᴇ ɪᴏᴀɴɴᴏᴜ (@jojo89damitajo)

Συλλογικά ξόρκια και η ποπ ιδιοφυΐα της μελαγχολίας

Το δεύτερο μισό της συναυλίας κινήθηκε σε ακόμα πιο σκοτεινά μονοπάτια. Το “Play for Today” μετατράπηκε σε ένα συλλογικό sing-along, ενώ στο “A Forest” το επίμονο, επαναλαμβανόμενο μπάσο λειτούργησε σαν ένας εσωτερικός παλμός καταδίωξης. Στο “From the Edge of the Deep Green Sea” οι κιθάρες υψώθηκαν σαν κύματα, οδηγώντας τη βραδιά στο συναισθηματικό της ζενίθ με το καθηλωτικό “Disintegration”.

Η πορεία των The Cure καταρρίπτει την παλιά, επιφανειακή κριτική που τους ήθελε να είναι απλώς ένα συγκρότημα για θλιμμένους εφήβους. Η μελαγχολία τους δεν είναι αυτοκαταστροφική· είναι μια βαθιά εξερεύνηση του πόνου ως αναπόσπαστου κομματιού της αγάπης και της ύπαρξης.

Η ποπ διάνοια του Smith είναι εξίσου εμφανής τόσο στο σκοτεινό “Disintegration” όσο και στο φωτεινό “Friday I’m in Love”. Αυτές οι δύο πλευρές δεν συγκρούονται, αλλά αποτελούν διαφορετικές αποχρώσεις του ίδιου συναισθηματικού κόσμου, αποδεικνύοντας ότι ο ίδιος άνθρωπος που γράφει για την αποσύνθεση μπορεί να αποτυπώσει και την απόλυτη ευφορία.

Ένας επίλογος γεμάτος νοσταλγία

Η γιορτή ολοκληρώθηκε με τα ρυθμικά “Why Can’t I Be You?” και “Boys Don’t Cry”, με το κοινό να καλύπτει τη φωνή της μπάντας. Με το άναμμα των προβολέων του σταδίου, το όνειρο διαλύθηκε αθόρυβα.

Για δύο ώρες, το ΟΑΚΑ μετατράπηκε σε έναν κόσμο που πλησίασε πολύ κοντά στο “Just Like Heaven”. Σε μια εποχή κυνισμού, οι The Cure κατάφεραν να προσφέρουν μια σπάνια στιγμή τρυφερότητας, κάνοντας χιλιάδες ανθρώπους να θυμηθούν όλα όσα αγάπησαν, πριν χαθούν ξανά στη μελαγχολία ενός ακόμα αθηναϊκού καλοκαιριού.