Με ροζ αισθητική, synth pop αναφορές και έναν punk πυρήνα που δεν κρύβεται, χτίζει έναν κόσμο τρυφερό αλλά και αιχμηρό. Αφορμή το “KALITERA TORA”, ένα κομμάτι που γεννήθηκε από ένα τοξικό breakup και μιλά για τη στιγμή που επιλέγεις τον εαυτό σου. Σε αυτή τη συνέντευξη, η V4L μιλά ανοιχτά για τη μουσική, την πόλη, την αισθητική και τη διαδικασία πίσω από τον ήχο της.

Ποια είναι η V4L πίσω από το όνομα;

Πώς θα συστηνόσουν σε κάποιον που σε ακούει πρώτη φορά;

Είμαι ένα χαμογελαστό pink bunny που θα σου βάλει φωτιά εάν έρθεις πολύ κοντά 🙂

Πώς γεννήθηκε το “KALITERA TORA”;

Τι σε ενέπνευσε να γράψεις αυτό το κομμάτι και τι σημαίνει για σένα;

Το “KALITERA TORA” το έγραψα όταν γύρισα σπίτι μετά από ένα πολύ τοξικό situationship breakup. Πολλές φορές, όταν έρχομαι σε αντιπαράθεση με άλλους, παγώνω, δεν ξέρω πώς να αντιδράσω και μου βγαίνουν όλα μετά από ώρες. Είναι αυτό το συναίσθημα του να σου λείπει κάποιος και να θες να βρεθείτε, αλλά ξέρεις ότι δεν είναι καλό για σένα και προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι είναι καλύτερα χωρίς αυτό το άτομο. Και όντως ήταν!

Είμαι ένα χαμογελαστό pink bunny που θα σου βάλει φωτιά αν έρθεις κοντά

Η φράση “νιώθω καλύτερα όταν τα λέμε” είναι κάπως θεραπευτική.

Έχεις γράψει ποτέ μουσική απλώς για να ξελαφρώσεις;

Ναι, φυσικά. Νομίζω ότι 9 στις 10 φορές γράφω μουσική για να απελευθερώσω συναισθήματα που δεν μπορώ να επικοινωνήσω με λόγια. Το “KALITERA TORA” και το “FLEGETAI” είναι τέτοια κομμάτια.

Το “FLEGETAI” είχε πιο καλοκαιρινό vibe, το “KALITERA TORA” είναι πιο ροζ και νοσταλγικό.

Τι αλλάζει ανάμεσα στα δύο; Εσύ ή ο ήχος σου;

Και τα δύο, θα έλεγα. Ακόμα δεν μπορώ να πω ότι έχω βρει 100% το ποια είμαι μέσα στη μουσική και ποιος είναι ο ήχος μου. Είναι ένας συνεχόμενος πειραματισμός. Γράφω κομμάτια και βλέπω πώς νιώθω μέσα σε αυτά, ποια πτυχή του εαυτού μου βγαίνει προς τα έξω και πόσο άνετα αισθάνομαι με αυτό. Η μουσική έχει κι αυτή, όπως κι εγώ, διακυμάνσεις έτσι κι αλλιώς.

Γραφω μουσική για να απελευθερώσω συναισθήματα που δεν μπορώ να επικοινωνήσω με λόγια

Ο κόσμος της V4L μοιάζει με slumber party μέσα σε synth pop όνειρο.

Αν είχε χρώμα, άρωμα και ήχο, ποια θα ήταν αυτά;

Σίγουρα ροζ, διάφορες αποχρώσεις. Ίσως τώρα ένα πιο muted ή pastel pink. Για άρωμα θα έλεγα κανέλα και κρέμα βανίλια. Ήχος: static παλιάς τηλεόρασης.

Η μουσική σου έχει μια “cute” επιφάνεια αλλά και έναν punk πυρήνα.

Αυτή η αντίθεση είναι κάτι που κουβαλάς και στην καθημερινότητά σου;

Νομίζω πως ναι. Μου αρέσει να συνυπάρχουν και οι δύο πτυχές του εαυτού μου. Πολλές φορές νιώθω πως τείνουμε να θέλουμε τα πράγματα και τους ανθρώπους γύρω μας «τετράγωνους», γιατί είναι πιο εύκολο να τους κατανοήσουμε έτσι. Ενώ η αλήθεια είναι πως είναι πολύ πιο fun και μοναδικό να δείχνουμε το πόσο σύνθετοι και ρευστοί είμαστε.

Το KALITERA TORA το έγραψα όταν γύρισα σπίτι μετά από ένα πολύ τοξικό situatioship breakup

Πώς ήταν η συνεργασία σου με τη Μαριλένα Ορφανού στην παραγωγή;

Τι κράτησες από εκείνη τη μουσική συνάντηση;

Η Μαριλένα είναι από τα πιο ταλαντούχα, ιδιαίτερα και ευγενικά πλάσματα που έχω γνωρίσει. Δεν θα έκανα μουσική — ή τουλάχιστον αυτή τη μουσική που κάνω τώρα — χωρίς την υποστήριξη και τη βοήθειά της. Εκείνη με καθοδήγησε σε αυτόν τον κόσμο και της χρωστάω πολλά. Περνάμε τέλεια στο στούντιο, γελάμε, συνθέτουμε και πάντα, no matter what, βάζει το δικό μου όραμα του πρότζεκτ σε προτεραιότητα. Κάτι πολύ σπάνιο σε συνεργάτη.

Αν η V4L είχε soundtrack από τα ‘00s ή τα ‘80s, ποια κομμάτια θα έβαζες μέσα;

“Candy Castle” – Glass Candy
“Crown on the Ground” – Sleigh Bells
“Heads Will Roll” – Yeah Yeah Yeahs

Ποια είναι η πιο αναπάντεχη πηγή έμπνευσής σου;

Μπορεί να είναι ένα αντικείμενο, μια μυρωδιά ή μια φράση που άκουσες τυχαία.

Συνήθως είναι κάτι πιο abstract. Τα συναισθήματα που μου προκαλεί ένας χώρος, όπως οι τουαλέτες στα κλαμπ του Βερολίνου γεμάτες αυτοκόλλητα, ή μια σιωπηλή αλληλεπίδραση μεταξύ δύο ανθρώπων στο λεωφορείο. Η αίσθηση του κρύου αέρα στις 5 το πρωί μετά από ξενύχτι… τέτοια πράγματα.

Τι ρόλο παίζει η πόλη στη δημιουργικότητά σου;

Σου μιλάνε οι δρόμοι, τα φώτα, τα κτίρια;

Σίγουρα. Είναι οι συνεχώς μεταβαλλόμενες ενέργειες και δονήσεις ενός χώρου ή των ανθρώπων. Ο ήχος και συνεπώς η μουσική είναι δονήσεις. Και η πόλη έχει άπειρες, διαφορετικές μεταξύ τους. Ο ίδιος τόπος, ανάλογα την ώρα και τη μέρα, μπορεί να γίνει από ήρεμος και γλυκός μέχρι χαοτικός και άγριος. Αυτό με εμπνέει απίστευτα.

Αν η Αθήνα ήταν τραγούδι της V4L, τι τίτλο θα είχε;

“Felakia”

Πώς νιώθεις όταν ακούς τον κόσμο να τραγουδάει τους στίχους σου;

Ίσως από τα πιο όμορφα συναισθήματα που έχω νιώσει 🙂

Πώς δουλεύεις συνήθως;

Ξεκινάς από στίχο, ρυθμό ή συναίσθημα;

Συνήθως είναι ένα στοιχείο έμπνευσης και έπειτα ένα συναίσθημα. Μετά μου έρχεται μια μελωδία ή ένας ρυθμός και το καταγράφω. Έχω άπειρες τέτοιες ηχογραφήσεις στο κινητό μου — πολλές είναι τόσο χαοτικές που πλέον δεν βγάζουν νόημα.

Ο ήχος και συνεπώς η μουσική είναι δονήσεις. Και η Πόλη έχει άπειρες διαφορετικές μεταξύ τους

Πόσο σημαντικό είναι για σένα το visual κομμάτι;

Η αισθητική σου δείχνει πολύ επιμελημένη αλλά ταυτόχρονα αυθόρμητη.

Έτσι είμαι και στην καθημερινότητα. Μου αρέσει να ντύνομαι με κάποιο concept στο μυαλό, που αλλάζει ανάλογα με το mood. Τα αθηναϊκά καλοκαίρια είμαι πιο y2k, slav/balkan trashy. Τον χειμώνα σε πιο doll-core διάθεση. Μου αρέσει να μεταλλάσσομαι και να ενσωματώνω αυτή την αλλαγή στην αισθητική μου.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο “τι έμαθα από αυτό” μέχρι τώρα στη μουσική πορεία σου;

Η μουσική ήταν πάντα μέρος της ζωής μου, καθώς έκανα κλασική μουσική από πολύ μικρή. Όταν μπήκα σε ποπ μονοπάτια, δεν είχα προσδοκίες· το έκανα από ανάγκη έκφρασης. Μαθαίνω να μη με παραλύει η άποψη των άλλων και να κάνω αυτό που με εκφράζει. Να εξελίσσομαι για μένα, όχι για να αρέσω.

Πώς μπήκες στην οικογένεια της KIKI MUSIC;

Τι σε τράβηξε σε αυτή τη δισκογραφική;

Όταν τους εξήγησα τι έχω στο μυαλό μου, η απάντηση ήταν: «Οκ. Πώς μπορούμε να το πραγματοποιήσουμε;». Δεν προσπάθησαν να το αλλάξουν ή να το κάνουν πιο εμπορικό. Είδα ανθρώπους με όραμα και διάθεση να χτίσουν μια διαφορετική ποπ σκηνή στην Ελλάδα. Αυτό με κέρδισε.

Αν είχες δική σου μασκότ, ποια θα ήταν;

Νομίζω ένα φτερωτό κουνέλι. Μη με ρωτάς γιατί.

Πόσο σε επηρεάζει το κοινό σου;

Διαβάζεις τα μηνύματα και τα σχόλια;

Έχω ανάμεικτα συναισθήματα. Υπάρχουν υπέροχα, υποστηρικτικά μηνύματα, αλλά και άσχημα σχόλια που μπορεί να σε δυσκολέψουν, ειδικά στην αρχή. Μαθαίνω να κρατάω ισορροπίες.

Η V4L συνεχίζει να χτίζει τον δικό της κόσμο με ειλικρίνεια, πειραματισμό και έντονο συναίσθημα, χωρίς να φοβάται τις αντιθέσεις. Από τις ροζ αποχρώσεις της αισθητικής της μέχρι τον punk πυρήνα της μουσικής της, κάθε της κίνηση μοιάζει να προκύπτει από μια βαθιά προσωπική ανάγκη έκφρασης. Αν κάτι μένει από αυτή τη συζήτηση, είναι η αίσθηση ότι η μουσική της δεν προσπαθεί να χωρέσει σε καλούπια, αλλά να επικοινωνήσει αλήθειες.

Η μουσική ήταν πάντα μέρος της ζωής μου, καθώς έκανα κλασική μουσική από πολύ μικρή

Την ευχαριστούμε θερμά για τον χρόνο της, την ειλικρίνεια και την ανοιχτή διάθεση με την οποία μοιράστηκε σκέψεις, συναισθήματα και στιγμές από τη δημιουργική της πορεία.

Βρείτε την V4L στα Social Media:

Instagram: @v4llekou
Tiktok: @vaall.lu

Ακούστε την στο Spotify

Spotify: v4L