«Ο Ταξιτζής» (Taxi Driver), η ταινία-σταθμός που έβαλε το μαχαίρι στο κόκκαλο του αμερικανικού ονείρου, πάλλεται ακόμα και σήμερα από πολιτική τόλμη, ωμό ρεαλισμό και μια υπαρξιακή μοναξιά που σε γρατζουνάει μέχρι το κόκκαλο.

Βραβευμένος με τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες το 1976 και υποψήφιος για τέσσερα Όσκαρ (σε μια από τις μεγαλύτερες αδικίες της Ακαδημίας που τον αγνόησε επιδεικτικά στις μεγάλες κατηγορίες), «Ο Ταξιτζής» αποτελεί μια κούρσα με σπασμένα φρένα από την οποία κανένας θεατής δεν θέλει να κατέβει.

Το σενάριο του Πολ Σρέιντερ, γραμμένο σε μια περίοδο έντονης προσωπικής κρίσης, απομόνωσης και κατάθλιψης, συναντά την οπτική ιδιοφυΐα του Σκορσέζε (ο οποίος έπασχε από τρομερές αϋπνίες κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων). Μαζί, παραδίδουν έναν απόλυτο μπούσουλα για το σύγχρονο σινεμά, αποτυπώνοντας την αστική σήψη χωρίς λαϊκισμούς και ωραιοποιήσεις.

Η Ψύχωση του Τράβις Μπικλ και το Σοκ της Τζόντι Φόστερ

Ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο παραδίδει μια συγκλονιστική, βιωματική ερμηνεία ως Τράβις Μπικλ, ένας απόστρατος πεζοναύτης του Βιετνάμ που υποφέρει από αϋπνίες και κατάθλιψη. Για να μπει στην ψυχοσύνθεση του ήρωα, ο Ντε Νίρο δούλεψε σχεδόν έναν χρόνο ως πραγματικός ταξιτζής στους δρόμους της Νέας Υόρκης και επισκεπτόταν ψυχιατρικές κλινικές.

Όταν η εύθραυστη σχέση του με την Μπέτσι (Σίμπιλ Σέπερντ) γκρεμίζεται μετά από ένα αποτυχημένο ραντεβού σε σινεμά πορνό, η εσωτερική του μοναξιά μετατρέπεται σε επικίνδυνη ψύχωση. Στόχος του γίνεται η βίαιη κάθαρση της πόλης και η διάσωση της Άιρις —μιας 12χρονης εκδιδόμενης κοπέλας, την οποία υποδύεται συγκλονιστικά η νεαρή τότε Τζόντι Φόστερ, κλέβοντας την παράσταση και επιβεβαιώνοντας πως αποτελούσε το επόμενο μεγάλο ταλέντο του Χόλιγουντ.

Με τη θρυλική, κύκνεια μουσική επένδυση του Μπέρναρντ Χέρμαν, η ταινία έχει ενταχθεί δικαιωματικά στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου και φιγουράρει σταθερά στις λίστες του AFI με τα 100 καλύτερα φιλμ όλων των εποχών.