Ας είμαστε ειλικρινείς: οι περισσότεροι από εμάς που έχουμε «λιώσει» ώρες μπροστά από μια οθόνη υπολογιστή, έχουμε μια ιδιαίτερη σχέση με τον τρόμο. Δεν είναι το ίδιο να βλέπεις μια ταινία στον καναπέ σου με το να κρατάς το ποντίκι και να ξέρεις ότι η επόμενη κίνηση εξαρτάται από σένα. Ο τρόμος στα indie games, όπως το The Mortuary Assistant, έχει μια δική του, βρώμικη και ωμή αισθητική που σε κάνει να νιώθεις άβολα στην ίδια σου την καρέκλα.

Η Υπόθεση: Μια Βάρδια στο Νεκροτομείο (Spoiler Alert!)

Η ιστορία ακολουθεί μια κοπέλα που μόλις έπιασε δουλειά ως βοηθός σε ένα νεκροτομείο. Ο ιδιοκτήτης, αφού βλέπει ότι το «έχει» με τη δουλειά, της ζητάει να καλύψει μια νυχτερινή βάρδια μόνη της. Τι θα μπορούσε να πάει στραβά, σωστά;

Καθώς ξεκινάει να προετοιμάζει τα πτώματα που έφτασαν, τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται περίεργα. Παράξενα τηλεφωνήματα, σκιές που κουνιούνται και μια αίσθηση ότι κάτι άλλο βρίσκεται εκεί μέσα μαζί της. Δεν είναι απλά το άγχος της νέας δουλειάς· είναι κάτι δαιμονικό που διάλεξε αυτή τη νύχτα για να εμφανιστεί. Η ταινία προσπαθεί να μας βάλει στη θέση της, να νιώσουμε τη μοναξιά και τον φόβο του να είσαι κλειδωμένος σε ένα χώρο γεμάτο νεκρούς, ενώ κάτι ζωντανό σε κυνηγάει.

Γιατί η Willa Holland Σώζει την Παρτίδα

Αν έχεις δει το Arrow ή το The Flash, ξέρεις την Willa Holland. Εδώ όμως, ξεχνάς τους superheroes. Είναι σχεδόν μόνη της σε όλη την ταινία και κάνει απίστευτη δουλειά. Πρέπει να δείξει φόβο, αποφασιστικότητα, αηδία και πανικό, συχνά χωρίς να πει λέξη.

Είναι αυτό που λέμε “one-woman show”. Η κάμερα δεν φεύγει από πάνω της και η Holland καταφέρνει να μας πείσει ότι πραγματικά κινδυνεύει. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί είναι εκεί απλά για να πλαισιώνουν την ιστορία, αλλά η καρδιά της ταινίας είναι αυτή. Χωρίς την ερμηνεία της, η ταινία θα ήταν άλλη μια “generic” horror movie, αλλά εκείνη της δίνει το βάθος που χρειάζεται.

Τα Σωστά και τα Λάθη της Μεταφοράς

Ο σκηνοθέτης Jeremiah Kipp (που πρόσφατα μας έδωσε και το The Geechee Witch) ξέρει από τρόμο. Φαίνεται ότι σεβάστηκε το παιχνίδι. Τα σκηνικά είναι σχεδόν ίδια, τα σύμβολα που βλέπεις στους τοίχους και τα μικρά αντικείμενα θα σου θυμίσουν αμέσως τις ώρες που πέρασες στο Steam.

Ωστόσο, υπάρχει μια διαφορά. Το παιχνίδι ήταν “στημένο” για να σε κάνει να πηδάς από τη θέση σου κάθε πέντε λεπτά. Η ταινία το πάει πιο σιγά. Προσπαθεί να χτίσει την ατμόσφαιρα σιγά-σιγά, κάτι που σε κάποιους μπορεί να φανεί λίγο αργό. Επίσης, ενώ τα εφέ στις σκηνές της αυτοψίας είναι εκπληκτικά (σοβαρά, αν έχεις ευαίσθητο στομάχι, κλείσε τα μάτια), το design του δαίμονα στο τέλος είναι κάπως… απογοητευτικό. Εκεί που περιμένεις κάτι που θα σου κόψει την ανάσα, βλέπεις κάτι που μοιάζει λίγο με στολή από παλιά ταινία. Είναι κρίμα, γιατί η υπόλοιπη ταινία είναι πολύ προσεγμένη οπτικά.

Τελικά, να τη δεις;

Αν σου αρέσουν οι ταινίες τρόμου που δεν βασίζονται μόνο σε φωνές και απότομους θορύβους, αλλά στην ατμόσφαιρα, τότε ναι. Αν έχεις παίξει το παιχνίδι, επιβάλλεται να τη δεις, έστω και μόνο για να συγκρίνεις τις λεπτομέρειες.

Το The Mortuary Assistant καταφέρνει να είναι μια τίμια μεταφορά. Δεν είναι το αριστούργημα που θα αλλάξει το σινεμά τρόμου, αλλά είναι μια ταινία που τιμά τις ρίζες της και σου προσφέρει 90 λεπτά καθαρής, ανατριχιαστικής διασκέδασης.

Συντελεστές Παραγωγής & Review

• Σκηνοθεσία: Jeremiah Kipp
• Σενάριο: Tracee Beebe, Brian Clarke
• Πρωταγωνιστούν: Willa Holland, Paul Sparks, John Adams

H ταινία προβάλεται στους κινηματογράφους