Ο Luc Besson επιστρέφει με μια φρέσκια – αλλά και αμφιλεγόμενη – εκδοχή του πιο διάσημου βρικόλακα. Το Dracula: A Love Tale, που αυτή τη στιγμή προβάλλεται στις αίθουσες και στα Village Cinemas, βασίζεται στο εμβληματικό μυθιστόρημα Δράκουλας του Μπραν Στόκερ. Μια ιστορία αιώνιας αγάπης και κατάρας, δοσμένη με γοτθική ατμόσφαιρα, αλλά και με αρκετές αδυναμίες που κάνουν τον θεατή να αναρωτιέται αν η νέα αφήγηση έχει πραγματικά κάτι να πει.

Η πλοκή της ταινίας

Η πλοκή ακολουθεί τον Vlad II Dracula (Caleb Landry Jones), που μετά τον θάνατο της αγαπημένης του Ελισάβετ (Zoe Blue) αρνείται τον Θεό και μετατρέπεται σε αθάνατο πλάσμα που τρέφεται με αίμα. Παρόλα αυτά, πιστεύει πως εκείνη μπορεί να επιστρέψει και ξεκινά μια σκοτεινή αναζήτηση. Ο Besson τονίζει έντονα το στοιχείο του έρωτα, κάνοντας τον Δράκουλα να μοιάζει περισσότερο με τραγικό εραστή παρά με τον κλασικό τρομακτικό ήρωα του Stoker.

Το μυθιστόρημα του Bran Stoker σκιά της ταινίας

Η ταινία βασίζεται ξεκάθαρα στο κλασικό έργο του Μπραν Στόκερ, που κυκλοφόρησε το 1897 και έθεσε τα θεμέλια του γοτθικού τρόμου. Το βιβλίο, γραμμένο με επιστολική μορφή, έχει εμπνεύσει δεκάδες κινηματογραφικές μεταφορές – από την εμβληματική ταινία του Francis Ford Coppola έως πιο μοντέρνες εκδοχές. Ο Besson κρατά κάποια από τα βασικά μοτίβα, ενώ προσθέτει πειραματισμούς με την αφήγηση και τον χρόνο, αλλά το αποτέλεσμα μοιάζει συχνά κουρασμένο.

Το βάρος της ταινίας πέφτει στον πρωταγωνιστή

Η ερμηνεία του Caleb Landry Jones είναι αναμφισβήτητα το δυνατό σημείο. Ο Δράκουλας του είναι τραγικός, απελπισμένα ερωτευμένος και ανθρώπινος μέσα στην κατάρα του. Ο Christoph Waltz ως ιερέας προσθέτει λίγο κύρος, αλλά η ιστορία γύρω από το τάγμα κυνηγών βρικολάκων μένει μετέωρη. Παρά τη δυνατή παρουσία των δύο ηθοποιών, η πλοκή δεν καταφέρνει να απογειωθεί.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Village (@village_gr)

Το βασικό πρόβλημα είναι η σκηνοθεσία του Besson, που μοιάζει παλιομοδίτικη. Χωρίς ρυθμό στο μοντάζ και χωρίς ένταση στις σκηνές, η ταινία αφήνει τον θεατή αποστασιοποιημένο. Σε μια εποχή όπου το Nosferatu του Robert Eggers ανανέωσε και έδωσε μια ώθηση στο γοτθικό σινεμά, το Dracula: A Love Tale μοιάζει σαν κάτι που ανήκει σε μια άλλη, ξεπερασμένη δεκαετία.

Αν κάτι σώζει μερικώς την εικόνα, είναι η παραγωγή: τα σκηνικά, τα κοστούμια και η αναπαράσταση της εποχής δείχνουν προσοχή στη λεπτομέρεια. Ακόμα και τα ψηφιακά εφέ στέκονται αξιοπρεπώς, χωρίς υπερβολές. Όμως όλα αυτά χάνουν το βάρος τους όταν το storytelling μένει ρηχό και επαναλαμβανόμενο.

Συμπέρασμα

Παρά τον τίτλο του, το Dracula: A Love Tale δεν καταφέρνει να ανανεώσει τον μύθο. Περισσότερο θυμίζει τηλεταινία των αρχών των 2000s, παρά μια σύγχρονη κινηματογραφική ταινία του 2025. Η εμμονή στο στοιχείο της αγάπης στερεί από τον Δράκουλα την πολυπλοκότητα που του χάρισε ο Stoker – και που έκανε το έργο του κλασικό.

Συντελεστές

• Σκηνοθεσία: Luc Besson
• Σενάριο: Luc Besson
• Βασισμένο στο μυθιστόρημα: Μπραν Στόκερ – Δράκουλας
• Πρωταγωνιστούν: Caleb Landry Jones, Zoe Blue, Christoph Waltz