Η νέα ταινία τρόμου του David Gordon Green αποτελεί μια φρέσκια προσέγγιση στο κλασικό franchise του Εξορκιστή, συνδυάζοντας παραδοσιακά στοιχεία με σύγχρονες τεχνικές αφήγησης. Παρά τις αδυναμίες της στη δραματουργία, η ταινία καταφέρνει να δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα αγωνίας που θυμίζει το αρχικό αριστούργημα του Friedkin.

Η σκοτεινή αρχή μιας οικογενειακής τραγωδίας

Η ιστορία ξεκινά με τον Victor Fielding, έναν χήρο φωτογράφο που ζει στην Ατλάντα με την 13χρονη κόρη του Angela. Το παρελθόν του χαρακτήρα αποκαλύπτεται σταδιακά μέσα από flashbacks που μας μεταφέρουν στην Αϊτή, όπου μια καταστροφή άλλαξε για πάντα τη ζωή του. Ο Green χρησιμοποιεί αυτό το τραγικό υπόβαθρο για να χτίσει το συναισθηματικό θεμέλιο της ταινίας, δημιουργώντας έναν πατέρα που παλεύει με την πίστη και την προστασία.

Όταν η Angela και η καλύτερή της φίλη Katherine επιστρέφουν από μια φαινομενικά αθώα μελέτη, κάτι έχει αλλάξει ριζικά. Η επίσκεψή τους σε έναν εγκαταλελειμμένο φρεάτιο στο δάσος γίνεται η αρχή μιας σκοτεινής περιπέτειας. Η ταινία αρχίζει να αποκαλύπτει τα συμπτώματα της κατοχής με τρόπο που θυμίζει τον αρχικό Εξορκιστή, χτίζοντας την ένταση σταδιακά και αφήνοντας τους θεατές να αναρωτιούνται για την πραγματικότητα των όσων βλέπουν.

Η Συνένωση των Πιστών

Αντί να επικεντρωθεί αποκλειστικά στον καθολικισμό, η ταινία υιοθετεί μια πιο οικουμενική προσέγγιση στην πνευματικότητα. Χαρακτήρες από διαφορετικές θρησκευτικές παραδόσεις ενώνονται για να αντιμετωπίσουν το κακό, δημιουργώντας μια ενδιαφέρουσα δυναμική. Η Paula (Ann Dowd), ο πάτερ Maddox (E.J. Bonilla) και μια θεραπεύτρια από την Αϊτή συνθέτουν μια ομάδα που αντιπροσωπεύει διαφορετικές πνευματικές προσεγγίσεις.

Η εμφάνιση της Ellen Burstyn ως Chris McNeil αποτελεί μια από τις πιο αναμενόμενες στιγμές της ταινίας. Η σύνδεση με την αρχική ταινία όμως δεν αξιοποιείται πλήρως, αφήνοντας τους θεατές με την αίσθηση μιας χαμένης ευκαιρίας. Παρά τις προσδοκίες, ο χαρακτήρας της Burstyn παραμένει περιφερειακός, χωρίς να επηρεάζει ουσιαστικά την εξέλιξη της πλοκής.

Τεχνική Αριστεία και Ατμοσφαιρική Δύναμη

Ο David Gordon Green επιδεικνύει την τεχνική του δεξιοτεχνία μέσα από μια σειρά κινηματογραφικών τεχνικών που θυμίζουν τον Friedkin. Η χρήση της σιωπής, των παραπλανητικών στιγμών και του αρνητικού χώρου δημιουργεί μια αίσθηση αγωνίας που διατρέχει ολόκληρη την ταινία. Η σκηνοθεσία συνδυάζει handheld κάμερα με editing στυλ French New Wave, δημιουργώντας μια quasi-documentary αισθητική.

Εντάξει, η ταινία έχει τα καλά της, αλλά έχει και ένα μεγάλο πρόβλημα – πάρα πολλούς χαρακτήρες! Σαν να θέλει να χωρέσει όλους μαζί και στο τέλος κανείς δεν ξεχωρίζει όσο θα έπρεπε. Το κυρίως storyline χάνεται στη μέση όλων αυτών των ανθρώπων. Και η μεγάλη σκηνή του εξορκισμού; Ναι, είναι καλογυρισμένη, αλλά δεν προσφέρει κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί..

Συμπεράσματα για μια Αξιοπρεπή Συνέχεια

Το The Exorcist Believer αποτελεί μια αξιοπρεπή προσθήκη στο franchise, χωρίς όμως να φτάνει τα ύψη του αρχικού αριστουργήματος. Οι ερμηνείες είναι υψηλού επιπέδου, ιδιαίτερα αυτή του Leslie Odom Jr., ενώ τα παιδιά φαίνονται να διασκεδάζουν λέγοντας τρομερά πράγματα στους ενήλικες. Η ταινία θα μπορούσε να επωφεληθεί από μεγαλύτερη διάρκεια που θα επέτρεπε την καλύτερη ανάπτυξη των χαρακτήρων και των θεμάτων της.

Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: David Gordon Green
Πρωταγωνιστούν:

• Lidya Jewett
• Leslie Odom Jr.
• Olivia O’Neill
• Ellen Burstyn
• Ann Dowd

Είδος: Τρόμος, Supernatural
Διάρκεια: 121 λεπτά

IMDB: 4.8/10

Rotten Tomatoes: 22%