Στον πρωταγωνιστικό ρόλο βρίσκεται ο Dwayne “The Rock” Johnson, σε έναν ρόλο που τον απομακρύνει από την συνηθισμένη του εικόνα. Το “The Smashing Machine” όμως δεν είναι η τυπική αθλητική ταινία που περιμένεις.

Μια αθλητική ταινία που αποφεύγει τα κλισέ

Ο Safdie σκηνοθετεί το “The Smashing Machine” με έναν τρόπο που σκόπιμα αποφεύγει όλα τα γνωστά στοιχεία των αθλητικών ταινιών. Ενώ οι περισσότερες τέτοιες ταινίες προσπαθούν να σε βάλουν μέσα στη δράση, αυτή σε κρατάει σε απόσταση. Οι σκηνές των αγώνων δεν γυρίστηκαν από μέσα από το ρινγκ αλλά από έξω, με τα σχοινιά να σπάνε την εικόνα σε κομμάτια, ή από ψηλά σαν να βλέπεις από κάμερα ασφαλείας.

Επιπλέον, όλη η ταινία έχει συνεχή μουσική – είτε pop και rock τραγούδια είτε jazz – που σου υπενθυμίζει συνέχεια ότι βλέπεις μια ταινία. Δεν σε αφήνει να ξεχαστείς και να βυθιστείς στην ιστορία όπως συνήθως κάνουν οι αθλητικές ταινίες. Αυτή η επιλογή είναι σκόπιμη αλλά δημιουργεί ερωτήματα: γιατί να πάρεις την ιστορία ενός σπουδαίου αθλητή όπως ο Mark Kerr και να τη μετατρέψεις σε πείραμα;

Η ταινία ακολουθεί τον Kerr από το 1997 μέχρι το 2000, τα πρώτα χρόνια του MMA όταν το άθλημα δεν είχε τη δομή και τη δημοτικότητα που έχει σήμερα. Ήταν γνωστό περισσότερο για τη βιαιότητά του παρά για την αθλητικότητά του. Το UFC δεν ήταν αρκετά δημοφιλές εκείνη την εποχή, οπότε ο Kerr πήγε να αγωνιστεί στην Ιαπωνία με το Pride Fighting Championships.

Η Ερμηνεία του Dwayne Johnson

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Kristopher Lawrence (@texas.favorite.son)

Ο Johnson παίζει τον Kerr με βαρύ μακιγιάζ – μια επιλογή που δεν κρύβει τον Rock όσο τραβάει την προσοχή στον εαυτό της. Ο Safdie ξέρει ότι οι θεατές θα συγκρίνουν τον Johnson με τον χαρακτήρα που παίζει και με τον πραγματικό Kerr. Αυτό είναι μέρος του σχεδίου: να δείξει ότι ενώ ο Rock βρήκε παγκόσμια φήμη, ο Mark Kerr άξιζε επίσης κάποια από αυτή την αναγνώριση αλλά δεν την πήρε ποτέ.

Ο Johnson κάνει καλή δουλειά να εξαφανιστεί μέσα στον ρόλο. Παίζει τον Kerr σαν έναν πολύ ήσυχο άνθρωπο, ειδικά στο πρώτο μισό της ταινίας. Είναι το είδος του ανθρώπου που μιλάει χαμηλόφωνα και μετά ξεσπάει σε βία όταν προκληθεί. Σε μια σκηνή καταστρέφει μια πόρτα με τρόπο που σοκάρει. Ο Kerr μερικές φορές φαίνεται σχεδόν παιδικός – μιλάει για το “ευαίσθητο στομαχάκι” του και παραπονιέται ήσυχα για τη συνταγή του smoothie του.

Η Ιστορία του εθισμού

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Film Solutions (@film_solutions)

Σε έναν πρώτο αγώνα, ένας αντίπαλος χρησιμοποιεί μια τεχνική που οι διοργανωτές είπαν ότι ήταν παράνομη. Ο Kerr διαμαρτύρεται και το αποτέλεσμα είναι “no-decision” – ούτε νίκη ούτε ήττα. Αυτό τον στέλνει σε σπιράλ προβλημάτων, συμπεριλαμβανομένου του εθισμού σε παυσίπονα και άλλα ναρκωτικά.

Η Dawn, που παίζει η Emily Blunt, είναι η σύντροφός του και επίσης έχει προβλήματα εθισμού. Μήνες αργότερα, ο Kerr έχει απεξαρτηθεί αλλά η Dawn όχι. Αυτή η διαφορά απειλεί να διαλύσει την προσωπική του ζωή. Την ίδια στιγμή, ο φίλος του Mark Coleman ανεβαίνει στην κατάταξη του MMA, οδηγώντας σε μια πιθανή αναμέτρηση μεταξύ των δύο φίλων στο Grand Prix.

Μια ταινία που μοιάζει με ντοκιμαντέρ

Ο Safdie γυρίζει την ταινία με τρόπο που μοιάζει περισσότερο με ντοκιμαντέρ παρά με narrative ταινία. Η κάμερα δεν είναι flashy, λειτουργεί σαν να έχεις μόνο μία κάμερα σε ένα αποδυτήριο ή να καταγράφεις έναν καβγά σε ένα σπίτι. Επιπλέον, ο Safdie χρησιμοποιεί πραγματικούς μαχητές MMA σε ρόλους – τον Ryan Bader, τον Satoshi Ishii, τον James Moontasri, τον μποξέρ Oleksandr Usyk, ακόμα και τον Bas Rutten ως τον εαυτό του.

Αυτή η μίξη αληθινών ανθρώπων με ηθοποιούς θολώνει τη γραμμή μεταξύ ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας. Είναι μια ενδιαφέρουσα επιλογή αλλά δημιουργεί προβλήματα. Όταν η ταινία φτάνει στο τρίτο μέρος με τις μεγάλες αναμετρήσεις και τις οικογενειακές συγκρούσεις, χάνει κάτι από την πρωτοτυπία της.

Οι τελικές εικόνες της ταινίας δείχνουν τον πραγματικό Mark Kerr, αλλά ακόμα και αυτές δεν είναι αυτό που περιμένεις. Αντί να τον βάλει σε βάθρο, η ταινία δείχνει τη συνηθισμένη του ζωή. Η ιδέα να πάρεις έναν performer όπως ο Johnson που έζησε στο απόγειο της φήμης και να τον συνδέσεις με έναν τύπο που οι περισσότεροι δεν θα αναγνώριζαν στο σούπερ μάρκετ είναι φιλόδοξη και αξιοθαύμαστη – αλλά δεν είναι σίγουρο ότι είναι διασκεδαστική.

Το πρόβλημα με το “The Smashing Machine” είναι ότι προσπαθεί τόσο σκληρά να μην είναι μια τυπική αθλητική ταινία που ξεχνάει να είναι απλά μια καλή ταινία. Δεν μπαίνει αρκετά σε λεπτομέρειες για την προπόνηση, τους αγώνες ή τη φυσική κατάσταση του Kerr για να δώσει στο κοινό νέα εκτίμηση. Δεν έχει και την ένταση που έχουν οι τυπικές αθλητικές ταινίες.

Υπάρχει μια ανάγνωση της ταινίας που λέει ότι όλα αυτά είναι σκόπιμα – ότι ο Safdie θέλει να προκαλέσει το κοινό. Αποφεύγει τα κλασικά στοιχεία του biopic για τόσο καιρό που όταν τελικά εμφανίζονται στο τρίτο μέρος, φαίνονται ανεπαρκή. Είναι μια ενδιαφέρουσα ιδέα αλλά δεν είναι σίγουρο ότι λειτουργεί.

Στο τέλος, το “The Smashing Machine” είναι μια ταινία που είναι διαφορετική από οτιδήποτε άλλο έχεις δει στο είδος των αθλητικών ταινιών. Αυτό από μόνο του είναι κάτι. Ο Johnson δίνει μια συναρπαστική ερμηνεία και η προσέγγιση του Safdie είναι φιλόδοξη. Αλλά η απομάκρυνση από όλα τα γνωστά στοιχεία των αθλητικών ταινιών αφήνει μια αίσθηση κενότητας. Ίσως υπάρχει λόγος που δεν έχουμε δει τέτοια ταινία πριν.

Συντελεστές

• Σκηνοθέτης/Σεναριογράφος/Μοντέρ: Benny Safdie
• Πρωταγωνιστές: Dwayne Johnson, Emily Blunt
• Υποστηρικτικοί ρόλοι: Ryan Bader, Satoshi Ishii, James Moontasri, Oleksandr Usyk, Bas Rutten
• Κινηματογράφηση: Maceo Bishop
• Παραγωγός: John Hyams (επίσης σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ για τον Kerr)