Στον σύγχρονο, αποστειρωμένο κόσμο του ποδοσφαίρου, όπου οι παίκτες βγαίνουν από υπερσύγχρονες ακαδημίες με προδιαγραφές ρομπότ, η ιστορία του Jamie Vardy μοιάζει με σενάριο που απορρίφθηκε από το Χόλιγουντ ως «υπερβολικά μη ρεαλιστικό».

Κι όμως, το Netflix αποφάσισε να αποτυπώσει στην οθόνη τη διαδρομή του ανθρώπου που εξελίχθηκε από απλός εργάτης εργοστασίου στον πιο απρόβλεπτο, cult και αποτελεσματικό scorer της σύγχρονης Premier League.

Το ντοκιμαντέρ, που φέρει απλώς το όνομά του, ακολουθεί μια κλασική «rags-to-riches» πορεία, αλλά με το μοναδικό, ακατέργαστο στυλ του ίδιου του Vardy. «Ρεκορντμάν, gamechanger, ταραχοποιός» είναι οι λέξεις που χρησιμοποιεί η πλατφόρμα για να τον περιγράψει. Και η αλήθεια είναι ότι δεν απέχει καθόλου από την πραγματικότητα για έναν τύπο που μέχρι τα 25 του έπαιζε στην 8η κατηγορία της Αγγλίας και στα 29 του σήκωνε το πρωτάθλημα, έχοντας σκοράρει σε 11 συνεχόμενα ματς.

«Ήμουν απλώς ένα μικρό φρικιό μέσα στο σύστημα», δηλώνει ο ίδιος με το γνωστό του ειλικρινές χαμόγελο, μιλώντας σε δημοσιογράφους στο Λονδίνο.

Τα σκοτεινά χρόνια, το βραχιόλι της αστυνομίας και η «Vodka με Skittles»

Το ντοκιμαντέρ δεν μένει μόνο στις ένδοξες στιγμές των γηπέδων, αλλά βουτάει βαθιά στα δύσκολα χρόνια. Στα 16 του, η Sheffield Wednesday —η ομάδα που λάτρευε από παιδί— τον απέρριψε, στέλνοντάς τον σε ένα σκοτεινό μονοπάτι.

Ο Vardy βρέθηκε μπλεγμένος με τον νόμο μετά από έναν καυγά έξω από κλαμπ (όπου υπερασπίστηκε έναν φίλο του με προβλήματα ακοής), με αποτέλεσμα να κυκλοφορεί για έξι μήνες με ηλεκτρονικό βραχιόλι εντοπισμού στον αστράγαλο. Όπως εξομολογείται, αν δεν υπήρχε το ποδόσφαιρο, η επόμενη στάση του θα ήταν η φυλακή.

Ακόμα και όταν πήρε τη μεγάλη μεταγραφή για τη Λέστερ το 2012, τα πράγματα δεν ήταν εύκολα. Το ντοκιμαντέρ θυμίζει τις μέρες που ο Vardy, πνιγμένος στο άγχος και την πίεση, έφτιαχνε στο σπίτι του το δικό του αλκοολούχο γιατροσόφι: βότκα εμποτισμένη με καραμέλες Skittles, απλώς για να ξεχνιέται. Χρειάστηκε η παρέμβαση του τότε προπονητή του, Nigel Pearson, ο οποίος πάτησε το «κουμπί αυτοκαταστροφής» του παίκτη και τον κράτησε στην ομάδα, βάζοντας τις βάσεις για αυτό που θα ακολουθούσε.

Το έπος του 2016 και η σκληρή σημερινή πραγματικότητα

Φυσικά, η καρδιά του ντοκιμαντέρ χτυπάει στη σεζόν 2015-16. Τότε που η Λέστερ, με πιθανότητες 5.000 προς 1, έκανε το αδιανόητο και κατέκτησε την Premier League.

Η σύγκριση με το σήμερα, βέβαια, φέρνει μελαγχολία. Την ώρα που το ντοκιμαντέρ κάνει πρεμιέρα, η Λέστερ ζει τον δικό της εφιάλτη, έχοντας μόλις επιβεβαιώσει τον δεύτερο συνεχόμενο υποβιβασμό της (αυτή τη φορά από την Championship στην League One). «Είναι σκληρό. Βλέπω όσα περισσότερα ματς μπορώ και δεν είναι καθόλου ευχάριστο το θέαμα», σχολιάζει ο Vardy.

Παράλληλα, το φιλμ αγγίζει και τις πιο προσωπικές, δύσκολες στιγμές του, όπως τη ρατσιστική θύελλα στην οποία βρέθηκε στο επίκεντρο, αλλά και το σοκ που υπέστη όταν έμαθε από μια σκανδαλοθηρική εφημερίδα ότι ο άνθρωπος που τον μεγάλωσε δεν ήταν ο βιολογικός του πατέρας. Από την άλλη, την κωμική νότα δίνουν οι τέσσερις κολλητοί του φίλοι από το Σέφιλντ —οι “Inbetweeners” όπως τους αποκαλεί— που τον ακολουθούν παντού και του τα «ψέλνουν» χύμα μετά από κάθε κακό παιχνίδι.

Σήμερα, στα 39 του χρόνια, ο Jamie Vardy συνεχίζει να δηλώνει ενεργός, παίζοντας στην Ιταλία για λογαριασμό της Κρεμονέζε στη Serie A, αρνούμενος να βάλει τέλος σε μια καριέρα που μοιάζει με μανιφέστο της εργατικής τάξης.

Το ντοκιμαντέρ του Netflix δεν είναι απλώς μια αθλητική ανασκόπηση. Είναι μια ωμή, αστεία, συγκινητική και απόλυτα ροκ ιστορία για έναν άνθρωπο που δεν έπρεπε, βάσει λογικής, να πετύχει ποτέ, αλλά κατάφερε να αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού.