Μετά την επιτυχία του “It” το 2017, που σημείωσε ρεκόρ εισπράξεων για ταινία τρόμου, η συνέχεια έρχεται να ολοκληρώσει την ιστορία του Στίβεν Κινγκ. Η καταληκτική πράξη δεν σβήνει με ψίθυρο αλλά με εκκωφαντικούς κρότους και εντυπωσιακά εφέ.

Πιο επική τόσο σε έκταση όσο και σε διάρκεια από την προκάτοχό της, η ταινία του Άντι Μουσκιέτι διαθέτει άφθονο οπτικό υλικό. Αναμετρά τους ενήλικες πλέον αντιήρωες με μια διαρκώς επεκτεινόμενη παρέλαση από ουρλιαχτά, τρομακτικά τέρατα και ανατριχιαστικά πλάσματα. Από γιγάντια κλόουν που σαλιαρίζουν μέχρι εντομόμορφες οπτασίες και μεταμορφωτές-αράχνες, το “It Chapter Two” δεν τσιγκουνεύεται τα εφέ.

Η ταινία φτάνει στο σημείο να παραπέμπει σε αξιομνημόνευτες στιγμές από το “The Thing” του Τζον Κάρπεντερ, που παραμένει ορόσημο για τον τρόμο της δεκαετίας του ’80. Παρ’ όλα αυτά, απλώνοντας τόσο τον καμβά της, η ταινία σπάει και τη γοητεία του προκατόχου της. Προσφέρει περισσότερα στο κοινό αλλά τελικά χάνει σε νόημα και τελικά αποτυγχάνει της να παίξει με την ψυχολογία σου.

Είκοσι επτά χρόνια μετά τις περιπέτειες της πρώτης ταινίας, που θύμιζαν “Goonies”, τα πρώην μέλη της Λέσχης των Χαμένων από το Ντέρι του Μέιν (που τώρα υποδύονται νέοι, ενήλικες ηθοποιοί) έχουν πάρει ξεχωριστούς δρόμους. Έχουν σχεδόν ξεχάσει τον όρκο που έδωσαν για τον τρομακτικό παιδικό τους εχθρό: “Αν ποτέ επιστρέψει, θα επιστρέψουμε κι εμείς”.

Ο καθένας έχει τη δική του ζωή, αν και το παρελθόν εξακολουθεί να τους στοιχειώνει. Ο Μπιλ (Τζέιμς ΜακΑβόι) είναι δημοφιλής συγγραφέας με πρόβλημα στα φινάλε. Η Μπέβερλι (Τζέσικα Τσαστέιν) έχει αντικαταστήσει έναν κακοποιητικό πατέρα με έναν εξίσου τοξικό σύζυγο. Ο Μπεν (Τζέι Ράιαν) παραμένει ερωτευμένος παρά την επιτυχημένη μεταμόρφωσή του. Ο Έντι (Τζέιμς Ράνσον) έχει καταφύγει στην αξιολόγηση κινδύνων και ο Ρίτσι (Μπιλ Χέιντερ) έχει διοχετεύσει τις ανασφάλειές του στην κωμωδία στάντ-απ. Μόνο ο Μάικ (Ισαΐα Μουσταφά) έχει μείνει στο Ντέρι, περιμένοντας την ηχώ των παλιών τρόμων που θα καλέσει τους συντρόφους του να “επιστρέψουν σπίτι”.

Πως ξεκινάει η ταινία

Η ταινία ξεκινά υποσχόμενα, με μια νοσταλγική συγκέντρωση που επανενώνει την παλιά παρέα σε ένα κινέζικο εστιατόριο. Μια συνάντηση με τα διαβολικά μπισκότα της τύχης γρήγορα μεταμορφώνεται σε μια ανατριχιαστική σκηνή. Αυτό αποτελεί επαναλαμβανόμενο μοτίβο: όποτε ο φόβος εμφανίζεται, το χιούμορ χρησιμοποιείται άμεσα για να εξισορροπήσει την ατμόσφαιρα.

Το τέρας μπορεί να τρέφεται με τον τρόμο, αλλά αυτή η ταινία δεν θέλει πραγματικά να μας τρομάξει πέρα από κάποιες απότομες εκπλήξεις. Παρά τα σκοτεινά της μυστικά και τις εικόνες υπονόμων γεμάτων με νεκρά παιδιά, η ταινία διατηρεί μια μαζική αίσθηση ποπ-κορν, καρναβαλίστικη όπως το φεστιβάλ λούνα παρκ του Ντέρι.

Αφθονούν οι αναφορές σε κλασικά έργα τρόμου, από την κουρτίνα ντους του “Ψυχώ” μέχρι το “Here’s Johnny!” από τη “Λάμψη” του Κιούμπρικ. Αλλά και πάλι, είναι οι οικογενειακές φαντασιώσεις του Στίβεν Σπίλμπεργκ που ρίχνουν τη μεγαλύτερη σκιά. Από δράση τύπου Ιντιάνα Τζόουνς σε σπηλιές μέχρι υπερφυσικές σκηνές που θυμίζουν “Poltergeist”, ο Μουσκιέτι αντλεί έντονα από τον κατάλογο του σκηνοθέτη του “E.T.”.

Υπάρχουν κομψά ενορχηστρωμένες μεταβάσεις μεταξύ των νεανικών και ενήλικων ενσαρκώσεων των χαρακτήρων, αν και η αφθονία των αναδρομών απειλεί να περιπλέξει υπερβολικά μια ήδη πολυεπίπεδη αφήγηση. Η ιστορία γίνεται τόσο επεισοδιακή που αρχίζει να θυμίζει τηλεοπτική μίνι σειρά.

Παρά την έμφαση στη μνήμη και τη λήθη – στην αλληλεπίδραση παρελθόντος και παρόντος – η ταινία φαίνεται να λειτουργεί κυρίως στη στιγμή. Προσφέρει φευγαλέες συγκινήσεις που λειτουργούν απομονωμένα παρά σε συνάφεια. Η μουσική του Μπέντζαμιν Γουόλφις ενισχύει την αίσθηση της περιπέτειας, ενώ η κινηματογράφηση του Τσέκο Βαρέζε αντιπαραθέτει αποτελεσματικά φωτεινά τοπία με σκοτεινούς χώρους.

Το αποτέλεσμα μεταξύ του διασκεδαστικού και του απογοητευτικού, χτισμένο γύρω από μια ιστορία που κουράζει με απότομες εναλλαγές και να μην μπορεί να φτάσει στην καρδιά του φόβου που είναι και το νόημα…